The Faculty of Environment and Resource Studies / คณะสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรศาสตร์ http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/18 2026-08-14T20:46:45Z 2026-08-14T20:46:45Z http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/3693 2026-04-22T11:25:36Z 0030-01-01T00:00:00Z

Title: Treatment of Landfill Leachate by Using Coagulation and Fenton Processes; การบำบัดน้ำชะขยะจากหลุมฝังกลบขยะด้วยกระบวนการโคแอกกูเลชั่นและเฟนตัน Abstract: Landfill leachate is a dark-colored wastewater with a complex composition and high levels of pollution. It contains organic matter, inorganic substances, and heavy metals, which significantly reduce the effectiveness of biological treatment processes. This research aims to investigate the treatment of both synthetic leachate and actual landfill leachate using Coagulation and Fenton processes. The objectives are to evaluate the treatment efficiency of these two types of leachates by comparing different coagulants: alum (Al2(SO4)3), ferric chloride (FeCl3), and a natural coagulant developed by the Thailand Institute of Scientific and Technological Research (TISTR), under pH conditions ranging from 4 to 9 and sedimentation times from 30 to 150 minutes. The study also explores the optimal conditions and influencing factors of the Fenton process, using molar ratios of [Fe2+]:[H2O2] at 1:1, 3:1, 5:1, 10:1, 15:1, and 20:1, at pH levels of 2, 3, and 4, and sedimentation times between 30 and 150 minutes. Furthermore, the research assesses the treatment performance of both synthetic and actual landfill leachate using two treatment sequences: Coagulation followed by Fenton, and Fenton followed by Coagulation, under the respective optimal conditions. In addition, the physical and chemical characteristics of the sludge generated from both processes are examined, along with an economic evaluation comparing the production and chemical costs associated with the use of alum, ferric chloride, and the TISTR natural coagulant. The study on the optimal conditions for treating synthetic leachate using the Coagulation process found that the best performance was achieved with a coagulant dosage of 5 g/L and a sedimentation time of 150 minutes, under varying pH levels. Alum and FeCl3 showed the highest treatment efficiency at pH 6, while the TISTR coagulant was most effective at pH 7. Under these conditions, alum reduced turbidity, color, and chemical oxygen demand (COD) to 10.23±0.02 NTU (92.66%), 50.34±0.02 ADMI (65.29%), and 12,800±529.15 mg/L (84.82%), respectively. Additionally, alum demonstrated the highest removal efficiencies for Pb, Ni, and Mn at pH 8, reducing concentrations to 0.18 ± 0.01 mg/L (91.70%), 0.15 ± 0.00 mg/L (92.97%), and 0.53 mg/L (90.19%), respectively. In contrast, FeCl3 reduced turbidity, color, and COD to 2.41±0.01 NTU (98.40%), 61.08±0.02 ADMI (61.81%), and 21,400±15,346.41 mg/L (71.02%), respectively, and achieved the highest Cr removal at pH 9, lowering its concentration to 0.20±0.02 mg/L (91.71%). The TISTR coagulant reduced turbidity, color, total dissolved solids (TDS), and COD to 12.40±0.26 NTU (90.72%), 34.81±0.04 ADMI (74.99%), 5,548.33±4.73 mg/L (7.75%), and 40,066.67±115.47 mg/L (62.67%), respectively. It also demonstrated the highest Cr removal at pH 7, reducing its concentration to 0.51 ± 0.01 mg/L (48.25%). For the treatment of actual landfill leachate, the optimal conditions were found to be a coagulant dosage of 10 g/L and a sedimentation time of 150 minutes. Alum and TISTR showed the highest efficiency at pH 7, while FeCl3 was most effective at pH 6. Under these conditions, alum reduced turbidity, color, and COD to 26.29±0.17 NTU (78.53%), 483.53±0.03 ADMI (52.56%), and 1,886.67±41.63 mg/L (75.87%), respectively. It also achieved Mn removal of 0.0058±0.0002 mg/L (77.58%) and Ni removal of 0.0563±0.0020 mg/L (79.92%) at pH 7, and Pb removal of 0.0267±0.0022 mg/L (88.13%) at pH 6. The TISTR coagulant reduced turbidity, color, and COD to 101.17±1.44 NTU (42.52%), 377.24±0.03 ADMI (62.98%), and 2,006.67±11.55 mg/L (79.30%), respectively. It also achieved Cr removal of 0.0082 ± 0.0002 mg/L (66.76%). FeCl3 at 10 g/L and pH 6, with a sedimentation time of 150 minutes, reduced turbidity, color, and COD to 56.67±3.21 NTU (61.28%), 372.85±0.01 ADMI (77.72%), and 2,546.67±6.19 mg/L (69.63%), respectively. Moreover, FeCl3 demonstrated the highest Cr removal at pH 7, reducing its concentration to 0.102±0.0001 mg/L (82.43%). The optimal molar ratio for the Fenton reaction in synthetic leachate treatment was found to be [Fe2+]:[H2O2] =10:1, with concentrations of 8 mg/L Fe2+ and 10 mg/L H2O2 at pH 3 and a sedimentation time of 150 minutes. At this condition, the calculated ratios were [Fe] = 31.69[COD] and [H2O2] = 26.16[COD], which yielded the highest removal efficiencies for turbidity, total suspended solids (TSS), chemical oxygen demand (COD), biochemical oxygen demand (BOD), and color, reducing these parameters to 8.64±0.04 NTU (17.42%), 16.38 mg/L (15.80%), 22,000±400 mg/L (74.52%), 14,494.66±263.54 mg/L (74.52%), and 289.87±0.02 ADMI (55.78%), respectively. Heavy metal removal under these conditions was also effective, with Mn reduced to 1.19±0.09 mg/L (66.26%), Pb to 0.97±0.14 mg/L (44.74%), Ni to 1.01±0.05 mg/L (34.61%), and Cr to 0.48±0.03 mg/L (33.47%). For actual landfill leachate, the optimal condition for color and COD removal by the Fenton process was also observed at the molar ratio [Fe2+]:[H2O2] = 10:1, with concentrations of 8 mg/L Fe2+ and 10 mg/L H2O2 at pH 3 and a sedimentation time of 150 minutes. However, COD removal was most efficient when using a concentration ratio of [Fe2+]:[H2O2] = 8:1 mg/L, corresponding to [Fe] = 0.42[COD] and [H2O2] = 2.97[COD], reducing COD to 183.33±4.16 mg/L (84.01%) and color to 441.49±0.44 ADMI (62.01%). The treatment of synthetic leachate using the coagulation process with alum, followed by the Fenton process (Alum–Fenton), resulted in the reduction of COD and BOD to 1,246.67±122.20 mg/L and 788.77±52.75 mg/L, respectively. The process also reduced the color to 357.29 ± 0.03 ADMI. However, it was ineffective in reducing turbidity and total suspended solids (TSS). In the case of coagulation using ferric chloride followed by the Fenton process (FeCl3–Fenton), significant reductions in turbidity and TSS were observed, decreasing to 158±1.00 NTU and 294.23±1.86 mg/L, respectively. However, this combination did not effectively reduce COD and BOD concentrations. The coagulation process using the TISTR coagulant followed by Fenton treatment (TISTR–Fenton) showed the highest efficiency in reducing COD and BOD, lowering them to 606.67±46.19 mg/L and 419.28±1.54 mg/L, respectively. It also achieved the most significant reduction in color to 183.01±0.03 ADMI, and decreased turbidity and TSS to 340.33±0.17 NTU and 632.44±0.32 mg/L, respectively. Comparison of Treatment Efficiency between Fenton–Coagulation and Coagulation–Fenton Processes Using Various Coagulants for Synthetic and Actual Landfill Leachate The treatment of synthetic leachate using the Fenton process followed by coagulation with TISTR coagulant (Fenton–TISTR) demonstrated the highest removal efficiencies for turbidity and total suspended solids (TSS), at 97.97% and 97.90%, respectively. This process also achieved color, COD, and BOD removal efficiencies of 61.05%, 17.36%, and 15.36%, respectively. The Fenton– FeCl3 process showed similar efficiency in removing turbidity and TSS (97.44% and 97.43%, respectively), and provided better removal of color, COD, and BOD at 70.57%, 22.92%, and 21.39%, respectively. In contrast, the Fenton–Alum process achieved lower turbidity and TSS removals (65.07% and 64.79%, respectively), but exhibited the highest color removal at 77.72%, while COD and BOD removal were 10.42% and 8.84%, respectively. In the Coagulation–Fenton configuration, the TISTR–Fenton process provided identical removal efficiencies of 92.4% for both turbidity and TSS, while achieving a color removal of 29.08%. The FeCl3-Fenton process achieved 42.99% removal for both turbidity and TSS and 63.07% for color. The Alum–Fenton process did not effectively reduce turbidity or total suspended solids (TSS), but achieved 56.77% color removal. Among all configurations, the Fenton–TISTR process achieved the highest reductions in turbidity and TSS, lowering turbidity to 545.03±0.00 NTU (97.97%) and TSS to 1,002.83±0.50 mg/L (97.90%). In terms of color removal, the Fenton–Alum process performed best, reducing color to 545.84±0.01 ADMI (77.72%). The Fenton– FeCl3 process achieved the highest COD and BOD reductions, lowering COD to 2,200±80 mg/L (22.92%) and BOD to 1,322.64±5.06 mg/L (21.39%). In contrast, the Coagulation–Fenton processes generally exhibited lower turbidity and TSS removal. For example, TISTR–Fenton reduced turbidity and TSS to 340.33±0.17 NTU and 632.44±46.19 mg/L (92.4%, respectively), while Alum–Fenton remained effective for color reduction (357.29±0.03 ADMI; 56.77%). However, FeCl3-Fenton resulted in increased COD and BOD, indicating process inefficiency in this configuration. These findings highlight that the order of treatment has a significant influence on overall performance. The Fenton– FeCl3 and Fenton–TISTR sequences provided superior results in removing turbidity, color, TSS, COD, and BOD, likely due to the oxidative capacity of Fenton’s reagent that effectively breaks down organics before coagulation. In heavy metal removal, the Fenton–TISTR process achieved the highest removal efficiencies for Cr (0.0436 mg/L, 92.37%) and Pb (0.1604 mg/L, 49.85%). The Fenton–Alum process was most effective for Mn (0.3576 mg/L, 84.65%). All three coagulants exhibited comparable Ni removal (89.45–89.91%). In treating actual landfill leachate, the FeCl3–Fenton process achieved the best turbidity reduction (3.10 NTU), while TISTR–Fenton showed the most significant TSS reduction (5.19 mg/L). The Alum–Fenton process provided the most effective COD and BOD removal, reducing them to 485.33 mg/L and 319.57 mg/L, respectively. The Fenton– FeCl3 process demonstrated the highest removal of turbidity (90.87%), COD (78.95%), Cr (84.44%), and Mn (81.48%) compared to TISTR and Alum. Although the Coagulation–Fenton configuration presented some advantages—such as excellent COD and BOD reduction using TISTR (91.89% and 92.50%, respectively)—its overall performance declined when compared to the Fenton–Coagulation configuration, particularly for COD and BOD (only 31.96% and 32.06%). This reduction was likely due to the limitations of organic matter flocculation under low pH conditions following the Fenton reaction. In terms of color removal, Coagulation–Fenton using all three coagulants achieved excellent performance, with FeCl3–Fenton showing the highest color removal at 96.96%. For heavy metal reduction in actual landfill leachate, the FeCl3–Fenton process yielded the best results for Cr and Mn (82.69% and 82.35%, respectively), while Alum–Fenton and TISTR–Fenton performed best for Ni (79.66%) and Pb (39.30%), respectively. These findings confirm that both the treatment sequence and type of coagulant are critical factors that significantly affect leachate treatment efficiency and can guide future development of effective leachate treatment technologies. The physical characteristics of the coagulants and the sludge generated from the Fenton process in landfill leachate were analyzed using Fourier Transform Infrared Spectroscopy (FTIR). The analysis revealed that the primary functional groups in the Alum coagulant included O–H, H–O–H, S=O, and Al–O. For FeCl3, the leading functional group identified was Fe–Cl. The TISTR coagulant was found to contain O–H, S=O, and metal–oxygen bonds (Al–O, Fe–O). Scanning Electron Microscope/Energy Dispersive X-ray Spectroscopy (SEM/EDX) analysis of TISTR revealed that its major components were aluminum oxide (Al2O3), silicon dioxide (SiO2), and calcium oxide (CaO), with proportions of 53.00%, 26.87%, and 11.61%, respectively. These constituents are typical of zeolite-like materials, which have a high capacity for adsorbing heavy metals. After treating actual landfill leachate, the composition of the TISTR coagulant changed: the Al2O3 and SiO2 contents decreased to 38.48% and 19.61%, respectively, while the CaO content increased to 20.23%. Heavy metal accumulation in the sludge resulting from coagulation using TISTR was also examined. The highest accumulation of Mn (0.4594 ± 0.008 mg Mn/g sludge) occurred at pH 8 after 150 minutes of settling. Cr accumulation peaked at pH 5 (0.0256 ± 0.012 mg Cr/g sludge), Ni at pH 8 (0.0235 mg Ni/g sludge), and Pb at pH 7 (0.1271 mg Pb/g sludge), all after 150 minutes of settling. SEM/EDX analysis of sludge produced from the Fenton process in actual landfill leachate showed small, aggregated, oval-shaped particles resembling manganese oxide (MnO) crystals. The main constituents detected were calcium oxide (55.24%) and manganese oxide (21.28%). Heavy metal accumulation in Fenton sludge was analyzed using Atomic Absorption Spectrophotometry (AAS). No accumulation of Cr, Mn, or Ni was detected across all Fenton molar ratios. However, Pb was found in the Fenton sludge at 0.1588 ± 0.03 mg Pb/g at a [Fe2+]:[H2O2] molar ratio of 15:1 and 0.1469 ± 0.1222 mg Pb/g at a 10:1 ratio, both after 150 minutes of settling. The cost-effectiveness of each treatment method was assessed based on chemical and electricity consumption. Coagulation using Alum had the lowest treatment cost at 0.34 THB/L, followed by TISTR at 0.56 THB/L. In contrast, FeCl3 incurred a substantially higher cost at 13.14 THB/L. The Fenton process alone had a treatment cost of 4.92 THB/L. These results suggest that the TISTR coagulant offers not only high treatment efficiency but also economic advantages, making it a promising candidate for future leachate treatment applications.; น้ำชะขยะจากหลุมฝังกลบเป็นน้ำสียที่มีองค์ประกอบซับซ้อนและมีค่าความสกปรกสูง ประกอบด้วยสารอินทรีย์ สารอนินทรีย์ และโลหะหนัก ซึ่งมีผลทำให้การบำบัดด้วยวิธีทางชีวภาพไม่มีประสิทธิภาพ งานวิจัยนี้จึงมุ่งศึกษาการบำบัดน้ำชะขยะสังเคราะห์และน้ำชะขยะจากหลุมฝังกลบ ด้วยกระบวนการโคแอกกูเลชันและกระบวนการเฟนตัน โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิภาพการบำบัดน้ำชะขยะสังเคราะห์ และน้ำชะขยะจริงจากหลุมฝังกลบ โดยเปรียบเทียบการใช้สารเร่งตกตะกอน (Coagulant) ได้แก่ สารส้ม (Alum) เฟอรัสคลอไรด์ (FeCl3) และสารเร่งตกตะกอนจากวัสดุธรรมชาติของสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย (วว.) (TISTR) ที่ pH 4-9 และระยะเวลาตกตะกอน 30–150 นาที  ศึกษาสภาวะและปัจจัยที่เหมาะสมของกระบวนการเฟนตัน ที่อัตราส่วนโดยโมล [Fe2+]:[H2O2] เท่ากับ 1:1, 3:1, 5:1, 10:1, 15:1 และ 20:1 ที่ pH 2, 3 และ 4 และระยะเวลาการตกตะกอน 30–150 นาที ศึกษาประสิทธิภาพการบำบัดน้ำชะขยะสังเคราะห์และน้ำชะขยะจริงจากหลุมฝังกลบด้วยกระบวนการโคแอกกูเลชั่นตามด้วยเฟนตัน และการบำบัดน้ำชะขยะสังเคราะห์และน้ำชะขยะจริงจากหลุมฝังกลบด้วยกระบวนการเฟนตันตามด้วยกระบวนการโคแอกกูเลชั่น โดยใช้สภาวะที่เหมาะสมของกระบวนการโคแอกกูเลชั่นและเฟนตัน ศึกษาลักษณะทางกายภาพและเคมีของกากตะกอนที่ได้จากกระบวนการโคแอกกูเลชั่นและแฟนตัน และศึกษาความคุ้มค่าเชิงเศรษฐศาสตร์ โดยเปรียบเทียบค่าใช้จ่ายด้านต้นทุนการผลิตและต้นทุนการใช้สารเร่งตกตะกอนสารส้ม (Alum) เฟอรัสคลอไรด์ (FeCl3) และสารเร่งตกตะกอนจากวัสดุธรรมชาติ ของสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย (วว.) (TISTR) ผลการศึกษาสภาวะที่เหมาะสมที่สุดในการบำบัดน้ำชะขยะสังเคราะห์ด้วยกระบวนการโคแอกกูเลชั่น พบว่าการใช้สารเร่งตกตะกอนที่ความเข้มข้น 5 g/L และเวลาตกตะกอน 150 นาที ที่ pH แตกต่างกัน โดยสารเร่งตกตะกอน Alum และ FeCl3 มีประสิทธิภาพในการบำบัดสูงสุดที่ pH 6 และสารเร่งตกตะกอน TISTR มีประสิทธิภาพในการบำบัดสูงสุดที่ pH 7 โดยสารเร่งตกตะกอน Alum สามารถบำบัดความขุ่น สี และ Chemical Oxygen Demand (COD) ตามลำดับ เหลือเท่ากับ 10.23±0.02 NTU (ร้อยละ 92.66), 50.34±0.02 ADMI (ร้อยละ 65.29) และ 12,800±529.15 mg/L (ร้อยละ 84.82) ตามลำดับ และมีประสิทธิภาพการบำบัด Pb, Ni และ Mn ได้สูงสุดที่ pH 8 บำบัดได้ 0.18±0.01 mg/L (ร้อยละ 91.70), 0.15±0.00 mg/L (ร้อยละ92.97) และ 0.53 mg/L (ร้อยละ 90.19)  ตามลำดับ  ในขณะที่สารเร่งตกตะกอน FeCl3 สามารถบำบัดความขุ่น สี และ COD ตามลำดับ เหลือเท่ากับ 2.41±0.01 NTU (ร้อยละ 98.40), 61.08±0.02 ADMI (ร้อยละ 61.81) และ 21,400±155346.41 mg/L (ร้อยละ 71.02) ตามลำดับ และสามารถบำบัด Cr ได้สูงสุดที่ pH 9  เหลือเท่ากับ 0.20±0.02 mg/L (ร้อยละ 91.71) สำหรับสารเร่งตกตะกอน TISTR สามารถบำบัดความขุ่น สี Total Dissolved Solids (TDS) และ COD ตามลำดับ เหลือเท่ากับ 12.40±0.26 NTU (ร้อยละ 90.72), 34.81±0.04 ADMI (ร้อยละ 74.99), 5,548.33±4.73 mg/L (ร้อยละ 7.75) และ 40,066.67±115.47 mg/L (ร้อยละ 62.67) ตามลำดับ และสามารถลด Cr ได้สูงสุดที่ pH 7 เหลือเท่ากับ 0.51±0.01 mg/L (ร้อยละ 48.25)  สำหรับการบำบัดน้ำชะขยะจากหลุมฝังกลบด้วยกระบวนการโคแอกกูเลชั่น พบว่าการใช้สารเร่งตกตะกอนที่ความเข้มข้น 10 g/L ระยะเวลาตกตะกอน 150 นาที เป็นสภาวะที่เหมาะสมที่สุดในการบำบัด โดยสารเร่งตกตะกอน Alum และ TISTR มีประสิทธิภาพสูงสุดที่ pH 7 ส่วนสารเร่งตกตะกอน FeCl3 มีประสิทธิภาพสูงสุดที่ pH 6 ในการศึกษาสารเร่งตกตะกอน Alum สามารถลดความขุ่น สี และ COD ตามลำดับ เหลือเท่ากับ 26.29±0.17 NTU (ร้อยละ 78.53), 483.53±0.03 ADMI (ร้อยละ 52.56) และ 1,886.67±41.63 mg/L (ร้อยละ 75.87) ตามลำดับ นอกจากนี้มีประสิทธิภาพบำบัด Mn ที่ pH 7 ได้เท่ากับ 0.0058±0.0002 mg/L (ร้อยละ 77.58) บำบัด Ni ได้เท่ากับ 0.0563±0.0020 mg/L (ร้อยละ 79.92) บำบัด Pb ที่ pH 6 บำบัดได้เท่ากับ 0.0267±0.0022 mg/L (ร้อยละ 88.13) ส่วนสารเร่งตกตะกอน TISTR สามารถลดความขุ่น สี และ COD ตามลำดับ เหลือเท่ากับ 101.17±1.44 NTU (ร้อยละ 42.52), 377.24±0.03 ADMI (ร้อยละ 62.98) และ 2,006.67±11.55 mg/L (ร้อยละ 79.30) ตามลำดับ และสารเร่งตกตะกอน TISTR สามารถบำบัด Cr ได้เท่ากับ 0.0082±0.0002 mg/L (ร้อยละ 66.76)  สำหรับสารเร่งตกตะกอน FeCl3 ความเข้มข้น 10 g/L ที่ pH 6 ที่ระยะเวลาตกตะกอน 150 นาที สามารถลดความขุ่น สี และ COD ตามลำดับ เหลือเท่ากับ 56.67±3.21 NTU (ร้อยละ 61.28),  372.85±0.01 ADMI (ร้อยละ 77.72) และ 2,546.67±6.19 mg/L (ร้อยละ 69.63) ตามลำดับ นอกจากนี้สารเร่งตกตะกอนยังสามารถบำบัด Cr ได้สูงสุดที่ pH 7 บำบัดได้เท่ากับ 0.102±0.0001 mg/L (ร้อยละ 82.43)   ผลการศึกษาอัตราส่วนที่เหมาะสมต่อการเกิดปฏิกิริยาเฟนตันในน้ำชะขยะสังเคราะห์ คืออัตราส่วนโดยโมล [Fe2+]:[H2O2] เท่ากับ 10:1 ความเข้มข้นของ [Fe2+]:[H2O2] เท่ากับ 8:10 mg/L ที่ pH 3 ที่ระยะเวลาตกตะกอน 150 นาที โดย [Fe] = 31.69[COD] และอัตราส่วน [H2O2] = 26.16[COD] เป็นสัดส่วนที่ก่อให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุดในการบำบัดความขุ่น Total Suspended Solids (TSS) Chemical Oxygen Demand COD Biochemical Oxygen Demand (BOD) และสี ตามลำดับ เหลือเท่ากับ 8.64±0.04 NTU (ร้อยละ 17.42), 16.38 mg/L (ร้อยละ 15.80), 22,000±400 mg/L (ร้อยละ 74.52), 14,494.66±263.54 mg/L (ร้อยละ 74.52) และ 289.87±0.02 ADMI (ร้อยละ 55.78) ตามลำดับ สามารถบำบัด Mn เหลือเท่ากับ 1.19±0.09 mg/L (ร้อยละ 66.26) บำบัด Pb สูงสุดเหลือเท่ากับ 0.97±0.14 mg/L (ร้อยละ 44.74)  บำบัด Ni เหลือเท่ากับ 1.01±0.05 mg/L (ร้อยละ 34.61) และบำบัด Cr เหลือเท่ากับ 0.48±0.03 mg/L ร้อยละ 33.47)  สภาวะที่เหมาะสมต่อประสิทธิภาพการบำบัดของกระบวนการเฟนตันในการบำบัดน้ำชะขยะจากหลุมฝังกลบ พบว่าสภาวะที่เหมาะสมในการบำบัดสี และ COD ได้แก่ อัตราส่วนโดยโมล [Fe2+]:[H2O2] เท่ากับ 10:1 โดยมีความเข้มข้นของ [Fe2+]:[H2O2] เท่ากับ 8:10 mg/L ที่ pH 3 และระยะเวลาการตกตะกอน 150 นาที พบว่าการบำบัด COD ในน้ำชะขยะสังเคราะห์อัตราส่วนความเข้มข้นของ [Fe2+]:[H2O2] เท่ากับ 8:1 mg/L โดย [Fe]= 0.42[COD] และอัตราส่วน [H2O2] = 2.97[COD] มีประสิทธิภาพสูงสุดในการบำบัด COD เหลือเท่ากับ 183.33±4.16 mg/L (ร้อยละ 84.01) และมีประสิทธิภาพในการบำบัดสี เหลือเท่ากับ 441.49±0.44 ADMI mg/L (ร้อยละ 62.01)   ผลการศึกษาการบำบัดน้ำชะขยะสังเคราะห์ด้วยกระบวนการโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตกตะกอน Alum ตามด้วยเฟนตัน (Alum-Fenton) สามารถลดค่า COD และ BOD เหลืออยู่ที่ 1,246.67±122.20 และ 788.77±52.75 mg/L ตามลำดับ และลดสีของน้ำชะขยะสังเคราะห์เหลือเท่ากับ 357.29±0.03 ADMI แต่ไม่สามารถลดความขุ่น และ TSS ได้ การบำบัดด้วยกระบวนการโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตกตะกอน FeCl3 ตามด้วยกระบวนการเฟนตัน (FeCl3 -Fenton)  สามารถลดความขุ่น และ TSS ได้สูง เหลือเท่ากับ 158±1.00 NTU และ 294.23±1.86 mg/L ตามลำดับ แต่ไม่สามารถลด COD และ BOD ได้ สำหรับกระบวนการโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตกตะกอน TISTR ตามกระบวนการเฟนตัน (TISTR -Fenton)   มีประสิทธิภาพสูงสุดในการลด COD เหลือเท่ากับ 606.67±46.19 mg/L และลด BOD เหลือเท่ากับ 419.28±1.54 mg/L และสามารถลดสีของน้ำชะขยะสังเคราะห์ได้ดีที่สุด เหลือเท่ากับ 183.01±0.03 ADMI และลดความขุ่น และ TSS เหลือเท่ากับ 340.33±0.17 NTU และ 632.44±0.32 mg/L ตามลำดับ ผลการเปรียบเทียบประสิทธิภาพการบำบัดน้ำชะขยะสังเคราะห์ด้วยกระบวนการเฟนตันตามด้วยโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตกตะกอน TISTR (Fenton-TISTR) มีประสิทธิภาพการบำบัดความขุ่น และ TSS เท่ากับร้อยละ 97.97 และ 97.90 ตามลำดับ และมีประสิทธิภาพบำบัดสี COD และ BOD ในน้ำชะขยะสังเคราะห์เท่ากับร้อยละ 61.05, 17.36 และ 15.36 ตามลำดับ สำหรับกระบวนการเฟนตันตามด้วยโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตกตะกอน FeCl3 (Fenton- FeCl3) มีประสิทธิภาพในการบำบัดความขุ่น และ TSS เท่ากับ ร้อยละ 97.44 และ 97.43 ตามลำดับ และประสิทธิภาพในการบำบัดสี COD และ BOD ในน้ำชะขยะสังเคราะห์เท่ากับ ร้อยละ 70.57, 22.92 และ 21.39 ตามลำดับ ส่วนกระบวนการเฟนตันตามด้วยโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตกตะกอน Alum (Fenton-Alum) มีประสิทธิภาพในการบำบัดความขุ่น และ TSS เท่ากับร้อยละ 65.07 และ 64.79 ตามลำดับ และมีประสิทธิภาพบำบัดสี COD และ BOD ในน้ำชะขยะสังเคราะห์เท่ากับร้อยละ 77.72, 10.42 และ 8.84 ตามลำดับ สำหรับประสิทธิภาพในการบำบัดด้วยกระบวนการโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตกตะกอน TISTR ตามด้วยเฟนตัน (TISTR-Fenton) มีประสิทธิภาพในการบำบัดความขุ่นและ TSS เท่ากัน เท่ากับร้อยละ 92.4 และมีมีประสิทธิภาพบำบัดสีในน้ำชะขยะสังเคราะห์เท่ากับร้อยละ 29.08   ส่วนกระบวนการโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตกตะกอน FeCl3 ตามด้วยเฟนตัน (FeCl3 -Fenton) มีประสิทธิภาพในการบำบัดความขุ่นและ TSS เท่ากัน เท่ากับร้อยละ 42.99 และมีประสิทธิภาพในการบำบัดสีร้อยละ 63.07 สำหรับกระบวนการโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตกตะกอน Alum ตามด้วยเฟนตัน (Alum -Fenton) ไม่สามารถลดความขุ่น และ TSS ในน้ำชะขยะสังเคราะห์ได้  สำหรับกระบวนการเฟนตันตามด้วยกระบวนการโคแอกกูเลชั่นในน้ำชะขยะสังเคราะห์ พบว่ากระบวนการเฟนตันตามด้วยกระบวนการโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตกตะกอน TISTR (Fenton- TISTR) มีประสิทธิภาพสูงสุดในการลดความขุ่น และ TSS โดยลดความขุ่นเหลือเท่ากับ 545.03±0.00 NTU (ร้อยละ 97.97) ลด TSS เหลือเท่ากับ 1,002.83±0.50 mg/L (ร้อยละ 97.90) ส่วนในการบำบัดสีด้วยกระบวนการเฟนตันตามด้วยโคแอกกูเลชั่น Alum ตามด้วยเฟนตัน (Fenton–Alum) มีประสิทธิภาพสูงสุดในการบำบัดสี สามารถลดสีลงเหลือ 545.84±0.01 ADMI (ร้อยละ 77.72) สำหรับกระบวนการเฟนตันตามด้วยกระบวนการโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตกตะกอน FeCl3 (Fenton- FeCl3) มีประสิทธิภาพสูงสุดในการลด COD และ BOD เหลือเท่ากับ 2200±80 mg/L (ร้อยละ 22.92) และ 1322.64±5.06 (ร้อยละ 221.39) ตามลำดับ ในขณะที่การใช้กระบวนการโคแอกกูเลชั่นตามด้วยเฟนตันส่งผลให้ประสิทธิภาพการบำบัดความขุ่น และTSS ลดลง โดยกระบวนการโคแอกกูเลชั่นด้วยสาร TISTR ตามด้วยเฟนตัน (TISTR-Fenton) สามารถลดความขุ่น และTSS ลงเหลือ 340.33±0.17 NTU (ร้อยละ 92.4) และ 632.44±46.19 mg/L (ร้อยละ 92.4) ตามลำดับ ส่วนกระบวนการโคแอกกูเลชั่นด้วยสาร Alum ตามด้วยเฟนตัน (Alum-Fenton) มีประสิทธิภาพในการลดสีลง โดยบำบัดสีลงเหลือ 357.29±0.03 (ร้อยละ 56.77) กระบวนการโคแอกกูเลชั่นด้วยสาร FeCl3 ตามด้วยเฟนตัน (FeCl3 -Fenton) ส่งผลให้ COD และ BOD เพิ่มสูงขึ้น จากผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าลำดับขั้นตอนกระบวนการมีผลต่อประสิทธิภาพอย่างมีนัยสำคัญ โดยกระบวนการเฟนตันตามด้วยกระบวนการโคแอกกูเลชั่นด้วย FeCl3 และ TISTR (Fenton- FeCl3 และ Fenton-TISTR) ให้ผลดีที่สุดในการลดความขุ่น สี TSS COD และ BOD เนื่องจากกลไกของกระบวนการเฟนตันช่วยออกซิไดซ์สารอินทรีย์ก่อนเข้าสู่กระบวนการโคแอกกูเลชั่นได้อย่างมีประสิทธิภาพ  สำหรับประสิทธิภาพการบำบัด Cr, Mn, Ni และ Pb ในน้ำชะขยะสังเคราะห์ด้วยกระบวนการเฟนตันตามด้วยโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตกตะกอน TISTR (Fenton-TISTR) มีประสิทธิภาพสูงสุดในการลด Cr และ Pb เหลือเท่ากับ 0.0436 mg/L (ร้อยละ 92.37) และ 0.1604 mg/L (ร้อยละ 49.85) ตามลำดับ ส่วนกระบวนการเฟนตันตามด้วยโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตกตะกอน Alum (Fenton-Alum) มีประสิทธิภาพสูงสุดในการลด Mn เหลือเท่ากับ 0.3576 mg/L (ร้อยละ 84.65) และพบว่าสารเร่งตกตะกอนทั้ง 3 ชนิด มีประสิทธิภาพบำบัด Ni ใกล้เคียงกันอยู่ในช่วง ร้อยละ 89.45–89.91 สำหรับการบำบัดน้ำชะขยะจากหลุมฝังกลบด้วยกระบวนการโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตกตะกอน FeCl3 ตามด้วยเฟนตัน (FeCl3-Fenton) มีประสิทธิภาพสูงสุดในการลดความขุ่นเหลือเท่ากับ 3.10 NTU ในขณะที่กระบวนการโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตกตะกอน TISTR ตามด้วยเฟนตัน (TISTR-Fenton)  มีประสิทธิภาพสูงสุดลด TSS เหลือเท่ากับ 5.19 mg/L ส่วนกระบวนการโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตกตะกอน Alum ตามด้วยเฟนตัน (Alum-Fenton)  มีประสิทธิภาพสูงสุดในการลด COD และ BOD เหลือ 485.33 และ 319.57 mg/L ตามลำดับ ในขณะที่การบำบัดน้ำชะขยะจากหลุมฝังกลบด้วยกระบวนการเฟนตันตามด้วยโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตกตะกอน FeCl3 (Fenton- FeCl3) มีประสิทธิภาพสูงสุดในการลดความขุ่น ร้อยละ 90.87 ลด COD ร้อยละ 78.95 และบำบัด Cr และ Mn ได้สูงสุดเท่ากับ ร้อยละ 84.44 และ 81.48 ตามลำดับ เมื่อเทียบกับการใช้สารเร่งตกตะกอน Alum และ TISTR ซึ่งมีประสิทธิภาพบำบัดน้อยกว่าการใช้สารเร่งตกตะกอน FeCl3 ทั้งนี้การใช้กระบวนการโคแอกกูเลชั่นตามด้วยเฟนตัน (Coagulation–Fenton) แม้จะมีข้อดีบางประการ เช่น การลด BOD และ COD ได้ดีเมื่อใช้สารเร่งตกตะกอน TISTR ซึ่งมีประสิทธิภาพบำบัด BOD และ COD ร้อยละ 91.89 และ 92.50 ตามลำดับ แต่กลับมีประสิทธิภาพลดลง เมื่อใช้กระบวนการเฟนตันตามด้วยกระบวนการโคแอกกูเลชั่น (Fenton–Coagulatio) ส่งผลให้ประสิทธิภาพการบำบัด COD และ BOD ลดลงเหลือร้อยละ 31.96 และ 32.06 ตามลำดับ เนื่องจากข้อจำกัดด้าน pH ที่ส่งผลต่อการตกตะกอนของสารอินทรีย์ขนาดเล็ก สำหรับการลดสีในน้ำชะขยะจากหลุมฝังกลบด้วยกระบวนการโคแอกกูเลชั่นตามด้วยเฟนตัน (Coagulation–Fenton) โดยใช้สารเร่งตกตะกอนทั้ง 3 ชนิด มีประสิทธิภาพในการบำบัดสีสูงสุด โดยเฉพาะการใช้สารเร่งตกตะกอน FeCl3 (FeCl3–Fenton) มีประสิทธิภาพสูงสุดเท่ากับ ร้อยละ 96.96 ในด้านการลดโลหะหนักในน้ำชะขยะจากหลุมฝังกลบด้วยกระบวนการโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตกตะกอน FeCl3 ตามด้วยเฟนตัน (FeCl3–Fenton) ให้ประสิทธิภาพสูงสุดในการบำบัด Cr และ Mn เท่ากับ ร้อยละ 82.69 และ 82.35 ตามลำดับ ในขณะที่กระบวนการโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตกตะกอน Alum ตามด้วยเฟนตัน (Alum–Fenton)  มีประสิทธิภาพสูงสุดในการบำบัด Ni ร้อยละ 9.66 และกระบวนการโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตกตะกอน TISTR ตามด้วยเฟนตัน (TISTR–Fenton)  มีประสิทธิภาพสูงสุดในการบำบัด Pb ร้อยละ 39.3 จากผลทั้งหมดนี้แสดงให้เห็นว่า ลำดับกระบวนการบำบัดน้ำชะขยะและชนิดของสารเร่งตกตะกอนเป็นปัจจัยสำคัญที่มีผลต่อประสิทธิภาพการบำบัดน้ำชะขยะอย่างมีนัยสำคัญ และสามารถใช้เป็นแนวทางพัฒนาเทคโนโลยีบำบัดน้ำเสียในอนาคตได้อย่างเหมาะสม ผลการวิเคราะห์ลักษณะทางกายภาพของสารเร่งตกตะกอนและตะกอนที่เกิดขึ้นจากกระบวนการเฟนตันในน้ำชะขยะจากหลุมฝังกลบด้วยเครื่อง Fourier Transform Infrared Spectroscopy (FTIR) พบว่าสารเร่งตกตะกอน Alum มีหมู่ฟังก์ชันหลักคือ O–H, H–O–H, S=O และ Al–O ส่วนสารเร่งตกตะกอน FeCl3 มีหมู่ฟังก์ชันหลักคือ Fe–Cl  สำหรับสารเร่งตกตะกอน TISTR พบว่าประกอบด้วยหมู่ O–H, S=O และพันธะโลหะ–ออกซิเจน (Al–O, Fe–O) โดยผลวิเคราะห์ด้วย Scanning Electron Microscope/ Energy Dispersive X-ray Spectroscopy พบสารประกอบ Aluminum oxide (Al2O3), Silicon dioxide (SiO2) และ Calcium oxide (CaO) เป็นองค์ประกอบหลัก ร้อยละ 53.00, 26.87 และ 11.61 ตามลำดับ ซึ่งเป็นลักษณะของวัสดุคล้ายซีโอไลต์ที่มีคุณสมบัติดูดซับโลหะหนักได้ดี สำหรับองค์ประกอบของสารเร่งตกตะกอน TISTR หลังการนำไปบำบัดน้ำชะขยะจากหลุมฝังกลบ พบว่าสารประกอบ Aluminum oxide (Al2O3) และ Silicon dioxide (SiO2) ลดลงเหลือร้อยละ 38.48 และ 19.61 ส่วน Calcium oxide (CaO) เพิ่มขึ้นเป็น ร้อยละ 20.23 ผลการศึกษาปริมาณโลหะหนักในตะกอนจากการบำบัดน้ำชะขยะสังเคราะห์ด้วยกระบวนการโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตกตะกอน TISTR พบว่ามี Mn สะสมสูงสุดในตะกอน ที่ pH 8 ที่ระยะเวลาตกตะกอน 150 นาที เท่ากับ 0.4594 ± 0.008 mg Mn/g ตะกอน  พบการสะสม Cr สูงสุดที่ pH 5 ที่ระยะเวลาตกตะกอน 150 นาที เท่ากับ 0.0256 ± 0.012 mg Cr/g ตะกอน พบการสะสม Ni สูงสุดที่ pH 8 ที่ระยะเวลาตกตะกอน 150 นาที เท่ากับ 0.0235 mg Ni/g ตะกอน ขณะที่พบการสะสม Pb สูงสุดที่ pH 7 ที่ระยะเวลาตกตะกอน 150 นาที เท่ากับ 0.1271 mg Pb/g ตะกอน สำหรับผลการวิเคราะห์ลักษณะทางกายภาพของตะกอนที่เกิดขึ้นจากกระบวนการเฟนตันในน้ำชะขยะจากหลุมฝังกลบด้วยเครื่อง Scanning Electron Microscope/ Energy Dispersive X-ray Spectroscopy (SEM/EDX) พบว่ามีลักษณะเป็นก้อนขนาดเล็กเกาะติดกันเป็นก้อนกลมรี คล้ายผลึกแมงกานีสออกไซด์ (MnO) โดยมีองค์ประกอบหลักที่ตรวจพบ ได้แก่ Calcium oxide ร้อยละ 55.24 และ Manganese oxide ร้อยละ 21.28  และจากการวิเคราะห์ปริมาณโลหะหนักในตะกอนทุกอัตราส่วนเฟนตันด้วยเทคนิค Atomic Absorption Spectrophotometer (AAS) ไม่พบการสะสมของ Cr, Mn และ Ni ในตะกอน พบเฉพาะ Pb เท่ากับ 0.1588±0.03 mg Pb/g ตะกอนเฟนตัน ที่อัตราส่วนโดยโมลของ [Fe2+]:[H2O2] เท่ากับ 15:1 ที่ระยะเวลาตกตะกอน 150 นาที และพบในตะกอนเฟนตันที่อัตราส่วนโดยโมลของ [Fe2+]:[H2O2] เท่ากับ 10:1 พบการสะสมของ Pb เท่ากับ 0.1469±0.1222 mg Pb/g ตะกอนเฟนตัน ผลการศึกษาความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์จากการประเมินต้นทุนของการใช้สารเคมีและไฟฟ้าในกระบวนการโคแอกกูเลชั่นและเฟนตัน พบว่ากระบวนการโคแอกกูเลชั่นด้วยสารเร่งตะกอน Alum มีต้นทุนการบำบัด 0.34 บาท/ลิตร กระบวนการโคแอกกลูเลชั่นด้วยสารเร่งตะกอน FeCl3 มีต้นทุนการบำบัด 13.14 บาท/ลิตร  กระบวนการโคแอกกลูเลชั่นด้วยสารเร่งตะกอน TISTR มีต้นทุนการบำบัด 0.56 บาท/ลิตร  และกระบวนการเฟนตัน มีต้นทุนการบำบัดเท่ากับ 4.92 บาท/ลิตร  ทั้งนี้สารเร่งตกตะกอน TISTR มีศักยภาพสูงทั้งในด้านประสิทธิภาพการบำบัดและความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์ จึงเป็นทางเลือกที่เหมาะสมในการนำไปใช้บำบัดน้ำชะขยะในอนาคต

0030-01-01T00:00:00Z http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/3695 2026-04-22T11:25:36Z 0023-01-01T00:00:00Z

Title: Risk Assessment of Microplastics in Surface Water for Seasonal Variation and Land Use: A Case Study of Mun River, Ubon Ratchathani Province, Thailand; การประเมินความเสี่ยงของไมโครพลาสติกในน้ำผิวดินตามฤดูกาลและการใช้ประโยชน์ที่ดิน กรณีศึกษาแม่น้ำมูล จังหวัดอุบลราชธานี ประเทศไทย Abstract: Microplastics in surface water sources have become a significant environmental problem affecting ecosystems and human health, particularly in major rivers that play crucial roles in community livelihoods, agricultural activities, and natural conservation systems. This study aims to assess surface water quality and the water quality index, evaluate the distribution and morphological characteristics of microplastics, and assess the risk of microplastics in the Mun River across different seasons and land use areas. Surface water sampling was conducted at 9 stations along the Mun River in Ubon Ratchathani Province, covering 3 land use areas: urban areas, agricultural areas, and natural areas across 3 seasons: winter, summer, and rainy season. Water quality was analyzed using 11 physical, chemical, and biological parameters: Temperature, pH, Electrical Conductivity, Total Dissolved Solids, Total Suspended Solids, Turbidity, Dissolved Oxygen, Biochemical Oxygen Demand (BOD), Ammonia-Nitrogen (NH₃-N), Total Coliform Bacteria, and Fecal Coliform Bacteria. Microplastic samples in surface water were collected using an Albatross Mask AM-6 device. The quantity and morphological characteristics (shape, color, size) of microplastics were measured and analyzed using infrared microscopy. Microplastic polymer types were confirmed using a Fourier Transform Infrared Micro-Spectrometer (FTIR). Microplastic polymer risk was assessed using the Pollution Hazard Index (PHI), and ecological risk from microplastic pollution was evaluated using the Pollution Load Index (PLI). The results revealed that the surface water quality of the Mun River met the standards for all 11 parameters according to National Environment Board Announcement No. 8 (1994), which classified the river as Type 2 for natural areas, Type 3 for agricultural areas, and Type 4 for urban areas. Water Quality Index (WQI) assessment revealed that winter had the highest surface water quality index, followed by summer and the rainy season, respectively. The decrease in surface water quality index during the rainy season was caused by runoff washing various substances from the surrounding soil into the Mun River, resulting in higher amounts of total coliform and fecal coliform bacteria compared to other seasons. When compared by land use areas, natural areas had the highest surface water quality index, followed by agricultural areas and urban areas, respectively, demonstrating the relationship between surface water quality index and land use. Natural areas had minimal surrounding activities, unlike community and agricultural areas. Community area Station 2 (Seri Prachatippatai Bridge, Mueang Ubon Ratchathani District) was in the urban area of Ubon Ratchathani and Warin Chamrap District, with various activities discharging wastewater into the Mun River, including residential areas, markets, and treated wastewater discharge from Ubon Ratchathani Municipality, resulting in the lowest surface water quality index. However, the surface water quality index of the Mun River was generally in good to excellent categories, indicating that the water in the Mun River has good quality and can be utilized for various purposes appropriate to each area. The distribution and morphological characteristics of microplastics in the Mun River according to different seasons and land use areas showed that microplastic quantities in the Mun River were highest during the rainy season, followed by summer and winter, respectively. During the rainy season, microplastic average amounts ranged from 18.50±4.65 to 28.59±2.41 particles/m³. The primary cause was rainwater runoff from contaminated soil, which carried microplastics into the Mun River, including airborne microplastics that could attach to raindrops and fall into surface water sources. Regarding microplastic quantities in different land-use areas, the quantities tended to increase from urban areas to agricultural areas and then to natural areas. Station 9 (Mun River Bridge or Pak Mun Bridge, Khong Chiam District, Ubon Ratchathani Province), which was the last station of the Mun River before flowing into the Mekong River, had the highest microplastic quantity, averaging 29.56±8.92 particles/m³. The high microplastic quantity found in this area may result from accumulation from the Mun River's source through various activities from each area, including tributary streams flowing into the Mun River, or influence from the Mekong River with high microplastic quantities entering during periods when the Mekong River water level was higher than the Mun River. Morphological characteristics regarding microplastic shapes showed that fragment-shaped microplastics were most abundant across all seasons and land use areas, followed by fiber-shaped, granule-shaped, and pellet or cylindrical shapes, respectively. Microplastic shapes can indicate their sources. In urban areas, fiber-shaped microplastics originating from synthetic textiles, washing clothes, or synthetic fiber products were found, reflecting sources of household activity. Fragment shapes resulted from the degradation and fragmentation of large plastics. Morphological characteristics regarding microplastic colors showed red microplastics were most abundant, followed by blue, in all sampling stations. The colors of microplastics found may originate from the degradation of synthetic fibers and household plastic products or materials used in agriculture, fisheries, food and beverage packaging, and plastic bags distributed throughout all areas. Morphological characteristics regarding microplastic sizes showed microplastics sized 0.51-1.00 mm were most abundant at all sampling stations. Small microplastics tend to be found more than large ones due to continuous microplastic degradation processes in water sources. Regarding microplastic polymer types, Polypropylene (PP) and Polyethylene Terephthalate (PET) were the main polymers found across all seasons. Some microplastic polymers were found only in specific seasons, such as Thermoplastic Elastomer (TPE) and Styrene-based thermoplastic elastomer (TPS) found only in the rainy season, and Polyurethane (PU) found only in winter. Regarding the relationship between microplastic polymers and land use areas, the types of microplastic polymers found in community and agricultural areas corresponded with microplastic sources. The main polymers found in urban areas included Polyethylene Terephthalate (PET), Polypropylene (PP), Polyamide (PA), and Polyethylene (PE), originating from water bottles and various beverages, as well as fibers from clothing and textiles, including food packaging and packaging films. Microplastic polymer types found in agricultural areas include Polyethylene (PE), Polypropylene (PP), and Polyamide (PA), originating from fertilizers containing plastic polymers as components, plastic mulch, animal feed bags, seed packaging bags, fertilizer bags, including ropes, nets, and various agricultural equipment. Microplastic polymer types found in natural areas showed no correspondence with surrounding land use sampling stations, evidenced by finding Polybutylene Terephthalate (PBT), a plastic used in electronic and automotive equipment, and Polyoxymethylene (POM), a plastic used in machinery parts, automotive industry components, electrical and electronic appliance parts, and medical equipment. Finding these microplastic polymers in natural areas indicates that they are dispersed from other areas that flow into these areas. Microplastic polymer risk assessment using the pollution hazard index (PHI) across different seasons revealed that summer had a higher hazard risk from microplastic polymers than winter and the rainy season, respectively. When compared by land use areas, natural areas had higher microplastic polymer risk levels than agricultural and urban areas. The main cause was finding Polyoxymethylene (POM) microplastic polymer contamination in the Mun River, which has high polymer toxicity values, indicating that finding Polyoxymethylene (POM) in water sources results in high-risk levels of microplastic polymer hazard in that area. Studies on hazard risk impacts from microplastic polymers on human health found that high pollution hazard index (PHI) values in water sources may be dangerous to communities using Mun River water for consumption, agriculture, and other activities, including microplastics contaminated in the Mun River could indicate contamination of hazardous chemicals and pathogens, increasing health risks to the population. Ecological risk assessment from microplastic pollution using the pollution load index (PLI) as an indicator for assessing pollution contamination levels in the environment across different seasons and land use areas showed that most sampling stations had PLI values at Risk Level I (low risk), except community area Station 1 (Ban Wang Yang Community, Warin Chamrap District, Ubon Ratchathani Province) had risk at Level 2 (moderate risk). The risk level of microplastic polymer PLI has not yet reached levels that would severely impact the Mun River ecosystem currently. The detection of microplastics in all areas and seasons reveals the distribution of microplastics, influenced by environmental factors and human activities, which contribute to microplastic contamination in the Mun River. The study results indicate that the Mun River is contaminated with widespread microplastics across all areas and seasons. Although overall risk levels are not yet at severe levels, continuous monitoring and surveillance are essential to prevent potential future impacts. This study provides important baseline information for formulating water resource management policies in the Mun River and controlling plastic pollution in Thailand's major rivers.; ไมโครพลาสติกในแหล่งน้ำผิวดินกลายเป็นปัญหาสิ่งแวดล้อมที่สำคัญและส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศและสุขภาพมนุษย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแม่น้ำสายหลักที่มีบทบาทสำคัญต่อการดำรงชีวิตของชุมชน กิจกรรมทางการเกษตร และระบบอนุรักษ์ธรรมชาติ การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินคุณภาพน้ำผิวดินและดัชนีคุณภาพน้ำ ประเมินการกระจายตัวและลักษณะสัณฐานวิทยาของไมโครพลาสติก และประเมินความเสี่ยงของไมโครพลาสติกในแม่น้ำมูลตามฤดูกาลและพื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดินที่แตกต่างกัน การเก็บตัวอย่างน้ำผิวดินดำเนินการใน 9 สถานีตามลำน้ำมูล จังหวัดอุบลราชธานี ครอบคลุม 3 พื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดิน ประกอบด้วย พื้นที่ชุมชน พื้นที่เกษตร และพื้นที่อนุรักษ์ ใน 3 ฤดูกาล คือ ฤดูหนาว ฤดูร้อน และฤดูฝน วิเคราะห์คุณภาพน้ำด้วยพารามิเตอร์ทางกายภาพ เคมี และชีวภาพ จำนวน 11 พารามิเตอร์ ประกอบด้วย อุณหภูมิ (Temperature), ความเป็นกรด-ด่าง (pH), การนำไฟฟ้า (Electrical Conductivity), ของแข็งละลายน้ำ (Total Dissolved Solid), ของแข็งแขวนลอย (Total Suspended Solid), ความขุ่น (Turbidity), ออกซิเจนละลาย (Dissolved Oxygen), บีโอดี (Biochemical Oxygen Demand), แอมโมเนีย-ไนโตรเจน (NH₃-N), เชื้อโคลิฟอร์มแบคทีเรียทั้งหมด (Total Coliform Bacteria) และ  เชื้อฟีคัลโคลิฟอร์มแบคทีเรีย (Fecal Coliform Bacteria) เก็บตัวอย่างไมโครพลาสติกในน้ำผิวดินด้วยเครื่อง Albatross Mask AM-6 ตรวจวัดปริมาณและวิเคราะห์ลักษณะสัณฐานวิทยา (รูปร่าง สี ขนาด) ของไมโครพลาสติกด้วยกล้องจุลทรรศน์อินฟราเรด ยืนยันชนิดพอลิเมอร์ไมโครพลาสติกด้วยเครื่องฟูเรียร์ทรานส์ฟอร์ม อินฟราเรดสเปคโทรไมโครสโคป (Fourier Transform Infrared Micro-Spectrometer; FTIR) ประเมินความเสี่ยงพอลิเมอร์ของไมโครพลาสติกโดยใช้ดัชนีความเป็นอันตรายจากมลพิษ (Pollution Hazard Index; PHI) และประเมินความเสี่ยงทางนิเวศวิทยาจากมลพิษไมโคร พลาสติกโดยใช้ดัชนีภาระมลพิษ (Pollution Load Index; PLI) ผลการศึกษาพบว่า คุณภาพน้ำผิวดินของแม่น้ำมูลทั้งหมด 11 พารามิเตอร์ มีค่าอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานคุณภาพของน้ำในแหล่งน้ำผิวดินตามประกาศคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ ฉบับที่ 8 (พ.ศ. 2537) โดยแบ่งเป็นประเภทที่ 2 สำหรับพื้นที่อนุรักษ์ ประเภทที่ 3 สำหรับพื้นที่เกษตร และประเภทที่ 4 สำหรับพื้นที่ชุมชน การประเมินดัชนีคุณภาพน้ำผิวดิน (Water Quality Index; WQI) พบว่า ฤดูหนาวมีดัชนีคุณภาพน้ำผิวดินสูงที่สุด รองลงมาคือฤดูร้อนและฤดูฝน ตามลำดับ การลดลงของดัชนีคุณภาพน้ำผิวดินในฤดูฝนเกิดจากการชะล้างสิ่งต่างๆ จากพื้นดินโดยรอบลงสู่แม่น้ำมูล ส่งผลให้เชื้อโคลิฟอร์มแบคทีเรียทั้งหมดและเชื้อฟีคัลโคลิฟอร์มแบคทีเรียในปริมาณที่มากกว่า ในฤดูอื่นๆ เมื่อเปรียบเทียบตามพื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดิน พบว่าพื้นที่อนุรักษ์มีค่าดัชนีคุณภาพน้ำผิวดินสูงที่สุด รองลงมาเป็นพื้นที่เกษตรและพื้นที่ชุมชน ตามลำดับ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างดัชนีคุณภาพน้ำผิวดินกับการใช้ประโยชน์ที่ดิน โดยพื้นที่อนุรักษ์มีกิจกรรมโดยรอบพื้นที่เพียงเล็กน้อย ซึ่งแตกต่างจากพื้นที่ชุมชนและพื้นที่เกษตร พื้นที่ชุมชนสถานีที่ 2 สะพานเสรีประชาธิปไตย อำเภอเมืองอุบลราชธานี เป็นจุดที่อยู่ในเขตชุมชนเมืองอุบลราชธานีและอำเภอ วารินชำราบ มีหลายกิจกรรมที่มีการระบายน้ำทิ้งลงสู่แม่น้ำมูล เช่น พื้นที่อยู่อาศัย ตลาด รวมถึงการปล่อยน้ำเสียจากระบบบำบัดน้ำเสียของเทศบาลนครอุบลราชธานีลงสู่แม่น้ำมูล ส่งผลให้มีดัชนีคุณภาพน้ำผิวดินต่ำที่สุด อย่างไรก็ตาม ดัชนีคุณภาพน้ำผิวดินของแม่น้ำมูลโดยส่วนใหญ่อยู่ในเกณฑ์ดีและดีมาก แสดงให้เห็นว่าน้ำในแม่น้ำมูลมีคุณภาพดีและสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้หลากหลายตามความเหมาะสมในแต่ละพื้นที่ การกระจายตัวและลักษณะสัณฐานวิทยาของไมโครพลาสติกในแม่น้ำมูล ตามฤดูกาลและพื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดินที่ต่างกัน พบว่า ปริมาณไมโครพลาสติก ในแม่น้ำมูลในฤดูฝนมีปริมาณไมโครพลาสติกสูงที่สุด รองลงมาคือฤดูร้อนและฤดูหนาว ตามลำดับ โดยในฤดูฝนมีปริมาณไมโครพลาสติกเฉลี่ยอยู่ในช่วง 18.50±4.65 ถึง 28.59±2.41 ชิ้น/ลูกบาศก์เมตร สาเหตุหลักเกิดจากการชะล้างของน้ำฝนจากพื้นดินที่มีการปนเปื้อนของ ไมโครพลาสติกลงสู่แม่น้ำมูล รวมถึงไมโครพลาสติกที่สามารถลอยอยู่ในบรรยากาศและเกาะติดกับหยดน้ำฝนตกลงสู่แหล่งน้ำผิวดิน สำหรับปริมาณไมโครพลาสติกในพื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดินต่างกัน พบว่าปริมาณไมโครพลาสติกมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นจากพื้นที่ชุมชน พื้นที่เกษตร และพื้นที่อนุรักษ์ ตามลำดับ โดยสถานีที่ 9 สะพานข้ามแม่น้ำมูลหรือสะพานปากมูล อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งเป็นสถานีสุดท้ายของแม่น้ำมูลก่อนไหลลงสู่แม่น้ำโขง มีปริมาณไมโครพลาสติกสูงที่สุด เฉลี่ย 29.56±8.92 ชิ้น/ลูกบาศก์เมตร การที่พบปริมาณไมโครพลาสติกสูงในบริเวณนี้อาจเกิดจากการสะสมจากบริเวณจุดกำเนิดของแม่น้ำมูลผ่านกิจกรรมต่างๆ จากแต่ละพื้นที่ รวมทั้งจากลำน้ำสาขาที่ไหลรวมมาสู่แม่น้ำมูล หรืออิทธิพลจากการหนุนของแม่น้ำโขงที่มีปริมาณไมโครพลาสติกสูงเข้ามาในช่วงที่แม่น้ำโขงมีระดับน้ำสูงกว่าแม่น้ำมูล ลักษณะสัณฐานวิทยาด้านรูปร่างของไมโครพลาสติก พบว่าไมโครพลาสติกรูปร่างชิ้นส่วนไร้รูปแบบ (Fragment) มากที่สุด ในทุกฤดูกาลและทุกพื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดิน รองลงมาคือรูปร่างเส้นใย (Fiber) รูปร่างชิ้นกลม (Granule) และรูปแท่งหรือทรงกระบอก (Pellet) ตามลำดับ รูปร่างของไมโครพลาสติกสามารถบ่งชี้ถึงแหล่งกำเนิดได้ โดยในพื้นที่ชุมชนพบไมโครพลาสติกรูปร่างเส้นใยซึ่งมาจากสิ่งทอสังเคราะห์ การซักล้างเสื้อผ้าหรือผลิตภัณฑ์จากเส้นใยสังเคราะห์ สะท้อนให้เห็นถึงแหล่งกำเนิดจากกิจกรรมในครัวเรือน ส่วนรูปร่างชิ้นส่วนไร้รูปแบบเกิดจากการเสื่อมสภาพและแตกหักของพลาสติกขนาดใหญ่ ลักษณะสัณฐานวิทยาด้านสีของไมโครพลาสติก พบไมโครพลาสติกสีแดงมากที่สุด รองลงมาเป็นสีน้ำเงิน ในทุกสถานีเก็บตัวอย่าง สีของไมโครพลาสติกที่พบอาจมาจากการย่อยสลายของเส้นใยสังเคราะห์และผลิตภัณฑ์พลาสติกในครัวเรือนหรือวัสดุที่ใช้ในการเกษตร การประมง บรรจุภัณฑ์อาหาร เครื่องดื่ม และถุงพลาสติกที่กระจายอยู่ทั่วไปในทุกพื้นที่ ลักษณะสัณฐานวิทยาด้านขนาดของไมโครพลาสติก พบไมโครพลาสติกขนาด 0.51-1.00 มิลลิเมตร มากที่สุดในทุกสถานีเก็บตัวอย่าง ซึ่งไมโครพลาสติกขนาดเล็กมีแนวโน้มที่จะพบได้มากกว่าไมโครพลาสติกขนาดใหญ่ เนื่องจากกระบวนการย่อยสลายของไมโครพลาสติกเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในแหล่งน้ำ สำหรับชนิดพอลิเมอร์ไมโครพลาสติก พบ Polypropylene (PP) และ Polyethylene Terephthalate (PET) เป็นพอลิเมอร์หลักที่พบในทุกฤดูกาล มีพอลิเมอร์ไมโครพลาสติกบางชนิดพบเฉพาะในบางฤดูกาล เช่น Thermoplastic Elastomer (TPE) และ Styrene based thermoplastic elastomer (TPS)  ที่พบเฉพาะในฤดูฝน และ Polyurethane (PU) พบเฉพาะในฤดูหนาว ในส่วนของความสัมพันธ์ของพอลิเมอร์ ไมโครพลาสติกกับพื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดิน พบว่าชนิดของพอลิเมอร์ไมโครพลาสติกที่พบในพื้นที่ชุมชนและพื้นที่เกษตรมีความสอดคล้องกับแหล่งกำเนิดไมโครพลาสติก โดยพอลิเมอร์หลักที่พบในพื้นที่ชุมชน ได้แก่ Polyethylene Terephthalate (PET), Polypropylene (PP), Polyamide (PA) และ Polyethylene (PE) ซึ่งมาจากขวดน้ำและเครื่องดื่มต่างๆ เส้นใยจากเสื้อผ้าและสิ่งทอ รวมถึงบรรจุภัณฑ์อาหารและฟิล์มสำหรับบรรจุภัณฑ์ ส่วนชนิดของพอลิเมอร์ไมโครพลาสติกที่พบในพื้นที่เกษตร ได้แก่ Polyethylene (PE) Polypropylene (PP) และ Polyamide (PA) มาจากปุ๋ยที่ใช้ในพื้นที่ซึ่งมีพอลิเมอร์ของพลาสติกเป็นองค์ประกอบ พลาสติกคลุมดิน ถุงอาหารสัตว์ ถุงสำหรับบรรจุเมล็ดพืช ถุงปุ๋ย รวมถึงเชือก แหอวน และอุปกรณ์การเกษตรต่างๆ สำหรับชนิดของพอลิเมอร์ ไมโครพลาสติกที่พบในพื้นที่อนุรักษ์ พบว่าไม่มีความสอดคล้องกับพื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดินโดยรอบสถานีเก็บตัวอย่าง จะเห็นได้จากการพบพอลิเมอร์ Polybutylene Terephthalate (PBT) ซึ่งเป็นพลาสติกที่ใช้ในอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และยานยนต์ และ Polyoxymethylene (POM) ซึ่งเป็นพลาสติกที่ใช้ในชิ้นส่วนเครื่องจักร ชิ้นส่วนในอุตสาหกรรมยานยนต์ ชิ้นส่วนในเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ อุปกรณ์ทางการแพทย์ การพบพอลิเมอร์ไมโครพลาสติกเหล่านี้ในพื้นที่อนุรักษ์แสดงให้เห็นถึงการแพร่กระจายมาจากพื้นที่อื่นไหลมาสู่พื้นที่อนุรักษ์ การประเมินความเสี่ยงพอลิเมอร์ของไมโครพลาสติกโดยใช้ดัชนีความอันตรายจากมลพิษ (Pollution Hazard Index; PHI) ในฤดูกาลที่ต่างกัน พบว่าฤดูร้อนมีความเสี่ยงอันตรายจากพอลิเมอร์ไมโครพลาสติกสูงกว่าฤดูหนาวและฤดูฝน ตามลำดับ เมื่อเปรียบเทียบตามพื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดิน พบว่าพื้นที่อนุรักษ์มีระดับความเสี่ยงของพอลิเมอร์ไมโครพลาสติกสูงกว่าพื้นที่เกษตรและพื้นที่ชุมชน สาเหตุหลักเกิดจากการพบพอลิเมอร์ไมโครพลาสติก Polyoxymethylene (POM) ปนเปื้อนในแม่น้ำมูล ซึ่งมีค่าความเป็นพิษของพอลิเมอร์สูง แสดงให้เห็นว่าหากมีการพบ Polyoxymethylene (POM) ในแหล่งน้ำจะส่งผลให้บริเวณนั้นมีความเสี่ยงอันตรายจากพอลิเมอร์ ไมโครพลาสติกในระดับเสี่ยงสูง การศึกษาผลกระทบความเสี่ยงอันตรายจากพอลิเมอร์ไมโครพลาสติกต่อสุขภาพของมนุษย์ พบว่า ค่า Pollution Hazard Index (PHI) ที่สูงในแหล่งน้ำอาจเป็นอันตรายต่อชุมชนที่ใช้น้ำจากแม่น้ำมูลเพื่อการบริโภค การเกษตร และกิจกรรมอื่นๆ รวมถึงไมโครพลาสติกที่ปนเปื้อนในแม่น้ำมูลอาจบ่งบอกถึงการปนเปื้อนของสารเคมีอันตรายและเชื้อโรค ซึ่งเพิ่มความเสี่ยงต่อสุขภาพของประชาชน สำหรับการประเมินความเสี่ยงทางนิเวศวิทยาที่เกิดจากมลพิษของ ไมโครพลาสติกโดยใช้ดัชนีภาระมลพิษ (Pollution Load Index; PLI) เป็นตัวชี้วัดในการประเมินระดับการปนเปื้อนของสารมลพิษในสิ่งแวดล้อม ตามฤดูกาลและพื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดินที่ต่างกัน พบว่าสถานีเก็บตัวอย่างส่วนใหญ่มีค่าดัชนีภาระมลพิษ (PLI) อยู่ในระดับความเสี่ยง I (เสี่ยงต่ำ) ยกเว้นพื้นที่ชุมชนสถานีที่ 1 ชุมชนบ้านวังยาง อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี มีความเสี่ยงอยู่ในระดับที่ 2 (เสี่ยงปานกลาง) ซึ่งระดับความเสี่ยงของดัชนีภาระมลพิษ (PLI) ของพอลิเมอร์ ไมโครพลาสติกยังไม่ถึงระดับที่จะส่งผลกระทบรุนแรงต่อระบบนิเวศของแม่น้ำมูล ในปัจจุบันการตรวจพบไมโครพลาสติกในทุกพื้นที่และทุกฤดูกาลแสดงให้เห็นถึงการกระจายตัวของไมโครพลาสติกจากปัจจัยทางสิ่งแวดล้อมและกิจกรรมของมนุษย์ที่ส่งผลต่อการปนเปื้อนไมโครพลาสติกในแม่น้ำมูล ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่าแม่น้ำมูลมีการปนเปื้อนไมโครพลาสติกอย่างแพร่หลายในทุกพื้นที่และทุกฤดูกาล แม้ว่าระดับความเสี่ยงโดยรวมยังไม่อยู่ในระดับที่ร้ายแรง แต่จำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องมีการติดตามและเฝ้าระวังอย่างต่อเนื่องเพื่อป้องกันผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต การศึกษานี้ให้ข้อมูลพื้นฐานที่มีความสำคัญสำหรับการกำหนดนโยบายการจัดการทรัพยากรน้ำในแม่น้ำมูลและการควบคุมมลพิษจากพลาสติกในแม่น้ำสายหลักของประเทศไทย

0023-01-01T00:00:00Z http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/3694 2026-04-22T11:25:36Z 0010-01-01T00:00:00Z

Title: The promotion of Environmental knoledge and ethic for village headman.; การส่งเสริมความรู้และจริยธรรมสิ่งแวดล้อมสำหรับผู้ใหญ่บ้าน Abstract: This purposes of this research were to : 1) develop a training manual on natural resources and environmental to be efficiency according to the 80/80 criteria and effective according to criterria, 2) study and compare the knowledge toward natural resources and environmental before and after the promotion, and 3) study and compare their environmental ethics before and after the promotion. The sample group consisted of 30 village headmen of Khaen Dong district, Buriram province, who voluntarily participate in the promotion. The research tools included the training manual on natural resources and the environment, The knowledge test toward natural and environmental ethics test. The statistics used in this research were frequency, percentage, mean, standard deviation and Paired t-test. The results of this research found that:  the training manual on natural resources and environmental was an effectiveness at 91.44/80.56 which in accordance with the criteria. The effectiveness index (E.I.) was 0.6414 and the village headmen had an average score of knowledge toward natural resources and environmental and environmental ethic in the after the promotion was higher than before the promotion with a statistical significance level of .05.; การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาคู่มือการอบรมทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 และมีประสิทธิผล 2) ศึกษาและเปรียบเทียบความรู้เกี่ยวกับทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมของผู้ใหญ่บ้าน ก่อนและหลังการส่งเสริม และ 3) ศึกษาและเปรียบเทียบจริยธรรมสิ่งแวดล้อมของผู้ใหญ่บ้าน ก่อนและหลังการส่งเสริม กลุ่มตัวอย่างคือผู้ใหญ่บ้านในเขตพื้นที่อำเภอแคนดง จังหวัดบุรีรัมย์ จำนวน 30 คน ได้จากการเลือกแบบสมัครใจ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ คู่มือการอบรมทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม แบบทดสอบความรู้เกี่ยวกับทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม และแบบวัดจริยธรรมสิ่งแวดล้อม สถิติที่ใช้ในการวิจัย คือ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ Paired t-test ผลการศึกษาพบว่า คู่มือการอบรมทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมมีประสิทธิภาพ เท่ากับ 91.44/80.56 ดัชนีประสิทธิผล (E.I.) เท่ากับ 0.6414 ผู้ใหญ่บ้านมีคะแนนเฉลี่ยความรู้และจริยธรรมสิ่งแวดล้อมหลังการส่งเสริมสูงกว่าก่อนส่งเสริม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

0010-01-01T00:00:00Z http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/3159 2026-01-12T14:16:20Z 0010-01-01T00:00:00Z

Title: Utilization of Ashes from Chicken Carcasses and Egg Shell as a Catalyst in Biodiesel Production.; การใช้ประโยชน์ขี้เถ้าจากการเผาซากไก่และเปลือกไข่เป็นตัวเร่งปฏิกิริยาในการผลิตไบโอดีเซล Abstract: This research, biodiesel was produced from fried -chicken palm oil via transesterification process with calcium oxide catalyst derived from egg shell waste and chicken carcasses ashes. The main objectives of this studies are to determined the properties of both fried-chicken palm oil and calcium oxide obtained from eggshell waste followed by the effect of the various factors on the obtained biodiesel. These two primary factors including, the amount of catalyst and the molar ratio of methanol to oil which varied from 0 to 7 %w. and 6:1 to 15:1, respectively. the another two factors including room temperature and reaction time which varied from 55 to 75 oC and 0.5-3.0 hour, respectively. The experimental results showed that the optimum condition on biodiesel production found on 1 hour reaction time with 6%w of calcium oxide, 6:1 methanol to oil ratio and at 65oC. This optimum condition yielded 11.96% of biodiesel content. The area of of biodiesel can be obtained between 67% and 88%.; งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาการนำเอาน้ำมันปาล์มทอดไก่ แคลเซียมออกไซด์จากเปลือกไข่และเถ้าจากการเผาซากไก่ ที่เป็นของเสียจากอุตสาหกรรมอาหารมาใช้ในการผลิตไบโอดีเซล ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสมบัติเบื้องต้นของน้ำมันปาล์มทอดไก่และแคลเซียมออกไซด์จากเปลือกไข่ การศึกษาสภาวะที่เหมาะสมในการผลิตไบโอดีเซล โดยแคลเซียมออกไซด์ ได้แก่ ศึกษาปริมาณแคลเซียมออกไซด์ ตั้งแต่ 0 , 1 , 2 , 3 , 4 , 5 , 6 ,7 % (โดยน้ำหนัก) อัตราส่วนของเมทานอลต่อน้ำมันปาล์มทอดไก่ ตั้งแต่ 6:1 , 9:1 , 12:1 , 15:1 (โดยโมล) และการศึกษาอุณหภูมิการเกิดปฏิกิริยาตั้งแต่ อุณหภูมิห้อง , 55 , 60 , 65 , 70 และ 75 องศาเซลเซียส ในระยะเวลาตั้งแต่ 0.5 , 1.5 , 2.0 , 2.5 และ 3.0 ชั่วโมง จากการศึกษาพบว่าสภาวะที่เหมาะสมในการผลิตไบโอดีเซล คือ ปริมาณตัวเร่งปฏิกิริยา เท่ากับ 6 % โดยน้ำหนักอัตราส่วนเมทานอลต่อน้ำมัน เท่ากับ 6 ต่อ 1 โดยโมล ที่อุณหภูมิ 65 องศาเซลเซียส เป็นระยะเวลา 1 ชั่วโมง ทำให้ได้พื้นที่ของการเกิดสารผลิตภัณฑ์ไบโอดีเซล 11.86% และเมื่อมีการใช้เถ้าซากไก่มาเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาร่วมกับแคลเซียมออกไซด์จากเปลือกไข่จะทำให้ได้ผลิตภัณฑ์ไบโอดีเซลมีค่าที่ไม่แตกต่างกัน ซึ่งสามารถเกิดร้อยละของพื้นที่ที่พบสารผลิตภัณฑ์ไบโอดีเซลระหว่าง 67 ถึง 88

0010-01-01T00:00:00Z