http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/14 The College of Politics and Governance / วิทยาลัยการเมืองการปกครอง 2026-08-14T20:42:21Z http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/3651 Title: Investigating Access to Social Welfare Services for the Homeless: A Case Study of Khon Kaen Province; การเข้าถึงสวัสดิการขั้นพื้นฐานของคนไร้บ้าน: กรณีศึกษาจังหวัดขอนแก่น Abstract: This research aims to examine the current situation and demographic characteristics of the homeless population, analyze the patterns and levels of access to basic social welfare, and propose recommendations for developing inclusive and sustainable access to rights. The study employs a mixed methodology approach, combining qualitative research through in-depth interviews with relevant informants and quantitative research via surveys. The sample consists of 410 participants, including homeless individuals, government officials, and civil society representatives in Khon Kaen Province.To address the first objective—studying the situation and demographic characteristics of the homeless—this research highlights that homelessness remains a significant global social issue affecting millions and poses critical challenges for equitable access to basic social welfare. Although Thailand has a relatively low homelessness rate compared to other Southeast Asian countries, issues related to economic inequality and policy implementation persist. This study investigates key economic and social eterminants influencing equitable access to social welfare for homeless individuals in Thailand, focusing on factors such as employment rate, income inequality, government expenditure on education, and overall human development.Correlation analysis reveals significant relationships between homelessness and key socioeconomic indicators, including employment rate (-0.855), GINI index (-0.860), Human Development Index (0.883), and government education spending (0.860). These findings underscore the complex interplay between economic policies and social security. The results suggest that expanding employment opportunities, ensuring equitable income distribution, increasing investment in education, and rengthening human development policies are critical to reducing homelessness and improving access to social welfare.This study emphasizes the urgent need for a comprehensive policy framework that integrates economic growth, education, and social protection measures to effectively address homelessness in Thailand. By tackling structural inequalities and promoting inclusive economic opportunities, Thailand can work toward establishing a more sustainable and equitable social welfare system, ensuring vulnerable populations have adequate access to essential services and opportunities for social and economic integration.The research further finds that the majority of homeless individuals are male, aged between 40 and 60 years, originally from other provinces but migrating to urban areas seeking economic opportunities or healthcare services. Most reside in public spaces such as bus stations, parks, or near shopping centers. The social and economic conditions of the homeless population tend to be vulnerable, with unstable incomes, lack of health insurance, and absence of official identification documents (e.g., ID cards or household registration), which pose significant barriers to accessing government welfare services.The level of access to basic welfare services among the homeless is moderate, with healthcare access being the highest, largely due to the Universal Health Coverage system that allows undocumented individuals to receive services in public health facilities under certain conditions. However, substantial gaps remain in other areas such as housing, education, and employment, primarily due to legal constraints, attitudes of government officials, and social stigma, which contribute to exclusion and limit opportunities for the homeless to rehabilitate their potential.Recommendations from this study include the establishment of one-stop service centers that provide comprehensive assistance to the homeless, encompassing identity document issuance, healthcare, rights information, and career development. Additionally, the creation of a centralized provincial database to coordinate services is essential. The study also advocates for increased involvement of civil society, local communities, and the private sector in prevention efforts targeting at-risk groups, alongside fostering a societal shift in perception—viewing the homeless as individuals with inherent human dignity and potential rather than as a social burden.The findings suggest that addressing homelessness requires a systemic approach linked with local policies, inter-agency integration, and ongoing support measures. Such an approach would contribute to reducing social inequality and promoting sustainable quality of life improvements for the homeless population.; การวิจัยเรื่อง “การเข้าถึงสวัสดิการขั้นพื้นฐานของคนไร้บ้าน: กรณีศึกษาจังหวัดขอนแก่น” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสถานการณ์และลักษณะทางประชากรของคนไร้บ้าน วิเคราะห์รูปแบบและระดับการเข้าถึงสวัสดิการขั้นพื้นฐาน รวมถึงเสนอแนะแนวทางในการพัฒนาให้เกิดการเข้าถึงสิทธิอย่างครอบคลุมและยั่งยืน โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี (Mixed Methodology Research) ประกอบด้วยการวิจัยเชิงคุณภาพจากการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลจำนวนที่เกี่ยวข้อง และการวิจัยเชิงปริมาณจากการเก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยคนไร้บ้าน เจ้าหน้าที่รัฐ และภาคประชาสังคมในพื้นที่จังหวัขอนแก่น รวมทั้งสิ้น 410 ราย การวิเคราะห์ข้อมูลเพื่อตอบวัตถุประสงค์ข้อที่ 1 เพื่อศึกษาสถานการณ์และลักษณะทางประชากรของคนไร้บ้าน ปัญหาการไร้ที่อยู่อาศัยยังคงเป็นปัญหาสังคมระดับโลกที่ส่งผลกระทบต่อผู้คนนับล้านคนและยังเป็นความท้าทาย ที่สำคัญต่อการเข้าถึงสวัสดิการสังคมขั้นพื้นฐานอย่างเท่าเทียมกันแม้ว่าประเทศไทยจะมีอัตราการไร้ที่อยู่อาศัยค่อนข้างต่ำ เมื่อเทียบกับประเทศอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แต่ปัญหาที่เกี่ยวข้องกับการเข้าถึงความไม่เท่าเทียมกันทางเศรษฐกิจและการดำเนินนโยบายยังคงมีอยู่การศึกษาครั้งนี้จะตรวจสอบปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเข้าถึงสวัสดิการสังคมอย่างเท่าเทียมกันสำหรับบุคคลไร้ที่อยู่อาศัยในประเทศไทย โดยเน้นที่ปัจจัยกำหนดทางเศรษฐกิจและสังคมโดยเฉพาะ เช่น อัตราการจ้างงาน ความไม่เท่าเทียมกันของรายได้รายจ่ายของรัฐบาล ด้านการศึกษาและการพัฒนาของมนุษย์โดยรวมการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ เผยให้เห็นความสัมพันธ์ที่สำคัญระหว่างปัญหาการไร้ที่อยู่อาศัยและตัวบ่งชี้ทางเศรษฐกิจและสังคมที่สำคัญ ได้แก่ อัตราการจ้างงาน (-0.855) ดัชนี GINI (-0.860) ดัชนีการพัฒนาของมนุษย์ (0.883) และรายจ่ายของรัฐบาลด้านการศึกษา (0.860) ซึ่งเน้นย้ำถึงปฏิสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างนโยบายเศรษฐกิจและความมั่นคงทางสังคมผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า การขยายโอกาสในการจ้างงานการรับประกันการกระจายรายได้ที่เท่าเทียมกันการเพิ่มการลงทุนด้านการศึกษาและ การเสริมสร้างนโยบายการพัฒนามนุษย์นั้นมีความจำเป็นในการลดปัญหาคนไร้บ้านและปรับปรุงการเข้าถึงสวัสดิการสังคม การศึกษานี้เน้นย้ำถึงความจำเป็นเร่งด่วนสำหรับ กรอบนโยบายที่ครอบคลุม ที่บูรณาการ การเติบโตทางเศรษฐกิจ การศึกษาและมาตรการคุ้มครองทางสังคมเพื่อแก้ไขปัญหาคนไร้บ้านในประเทศไทยอย่างมีประสิทธิภาพโดยการแก้ไขปัญหาความไม่เท่าเทียมกันทางโครงสร้างและส่งเสริมโอกาสทางเศรษฐกิจที่ครอบคลุม ประเทศไทยสามารถทำงานเพื่อให้มี ระบบสวัสดิการสังคมที่ยั่งยืนและเท่าเทียมกันมากขึ้นเพื่อให้แน่ใจว่าประชากรที่เปราะบางสามารถเข้าถึงบริการที่จำเป็นและโอกาสในการบูรณาการทางสังคมและเศรษฐกิจได้อย่างเพียงพอ ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มคนไร้บ้านส่วนใหญ่เป็น เพศชาย อายุระหว่าง 40–60 ปี มีภูมิลำเนาเดิมจากจังหวัดอื่น แต่ย้ายถิ่นฐานเข้ามาในเมืองเพื่อแสวงหาโอกาสทางเศรษฐกิจหรือบริการทางสาธารณสุขโดยมากอาศัยอยู่ในพื้นที่สาธารณะ เช่น สถานีขนส่ง สวนสาธารณะ หรือบริเวณรอบศูนย์การค้า ลักษณะทางสังคมและเศรษฐกิจของคนไร้บ้านมักมีความเปราะบาง เช่น มีรายได้ไม่แน่นอน ขาดหลักประกันสุขภาพหรือเอกสารแสดงตน อาทิ บัตรประชาชนหรือทะเบียนบ้าน ซึ่งเป็นอุปสรรคสำคัญในการเข้าถึงสวัสดิการของรัฐ ระดับการเข้าถึงสวัสดิการขั้นพื้นฐานของคนไร้บ้านอยู่ในระดับปานกลาง โดยด้านสุขภาพได้รับการเข้าถึงมากที่สุด อันเนื่องมาจากระบบหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้าที่เปิดโอกาสให้บุคคลที่ไม่มีเอกสารทางราชการบางกรณีสามารถเข้ารับบริการในสถานพยาบาลของรัฐได้ อย่างไรก็ตาม ด้านอื่น ๆ เช่นการมีที่อยู่อาศัย การศึกษา และการมีงานทำ ยังคงมีช่องว่างอย่างมีนัยสำคัญ โดยเฉพาะข้อจำกัดด้านกฎหมาย ทัศนคติของเจ้าหน้าที่รัฐ และการตีตราจากสังคมซึ่งส่งผลต่อการกีดกันและลดโอกาสในการฟื้นฟูศักยภาพของคนไร้บ้าน ข้อเสนอแนะจากงานวิจัย ได้แก่ การจัดตั้งศูนย์ให้บริการแบบครบวงจร (One-stop Service) สำหรับคนไร้บ้านที่สามารถให้บริการตั้งแต่การออกเอกสารแสดงตน การดูแลด้านสุขภาพ การให้ข้อมูลด้านสิทธิ และการพัฒนาอาชีพ นอกจากนี้ควรมีระบบฐานข้อมูลกลางในระดับจังหวัดเพื่อประสานการให้บริการ และส่งเสริมการมีส่วนร่วมจากภาคประชาสังคม ชุมชนท้องถิ่น และภาคเอกชน ในการป้องกันปัญหาในกลุ่มเสี่ยง รวมถึงการเปลี่ยนมุมมองของสังคมให้มองเห็นคุณค่าความเป็นมนุษย์และศักยภาพของคนไร้บ้านมากกว่าการมองในฐานะ "ภาระของสังคม" ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า การแก้ไขปัญหาคนไร้บ้านควรมีแนวทางเชิงระบบที่เชื่อมโยงกับนโยบายท้องถิ่น การบูรณาการหน่วยงาน และการมีมาตรการสนับสนุนต่อเนื่อง ซึ่งจะนำไปสู่การลดความเหลื่อมล้ำทางสังคมและส่งเสริมคุณภาพชีวิตอย่างยั่งยืน 0026-01-01T00:00:00Z http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/3650 Title: Factors influencing the efficiency of e-government application for preparing the development plan in Roi Et Province.; ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพการนำ e-Government มาประยุกต์ใช้ในการจัดทำแผนพัฒนาจังหวัดร้อยเอ็ด Abstract: Roi-et Province has implemented the government's e-government policy. Due to problems in collecting project data at all levels, the Plan101Pro program was developed to effectively address these issues. This study aimed to analyze the relationship between information technology acceptance and information technology quality in developing the Roi-et provincial development plan, to analyze the factors influencing the effectiveness of the Plan101Pro program in developing the Roi-et provincial development plan, and to make suggestions regarding the effectiveness of the Plan101Pro program in developing the Roi-et provincial development plan. A quantitative research methodology was employed, using questionnaires to collect data from representatives of regional government agencies and local administrative organizations responsible for planning, with one representative per agency, totaling 125 individuals. Analysis of the correlation data using Pearson Correlations revealed that information technology acceptance and information technology quality had a correlation coefficient between 0.707 and 0.877, indicating a moderate to high level of relationship. Analysis of the factors influencing the effectiveness of the Plan101Pro program using Multiple Regression Analysis with the Enter method found that the coefficient of prediction, Adjusted R Square, was 0.766, which is an index indicating the percentage of change in the dependent variable. In other words, the independent variables could explain 76.6% of the variance or change in the dependent variable. The group with the most influence was information technology quality, consisting of: 1) user satisfaction with a Beta value of 0.327, 2) data quality with a Beta value of 0.290, 3) service quality with a Beta value of 0.276, and 4) information technology acceptance, which is the behavior of intending to use technology, with a Beta value of 0.237. The aforementioned factors were statistically significant at the 0.05 level. The study also compiled suggestions regarding system efficiency as follows: 1) Extend the timeframe for recording project data. 2) Develop a report export system according to desired formats. 3) Ensure 24-hour system availability. 4) Integrate data with the e-Plan system for importing development plan data. 5) Finally transforming the system into a one-stop service platform is recommended.; จังหวัดร้อยเอ็ด ได้ดำเนินการขับเคลื่อนตามนโยบายรัฐบาลอิเล็กทรอนิกส์ จากปัญหาการรวบรวมข้อมูลแผนงานโครงการในทุกระดับ โดยได้พัฒนาระบบโปรแกรม Plan101Pro เพื่อแก้ไขปัญหาดังกล่าวได้เป็นอย่างดี การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างการยอมรับเทคโนโลยีสารสนเทศกับคุณภาพของเทคโนโลยีสารสนเทศในการจัดทำแผนพัฒนาจังหวัดร้อยเอ็ด เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพของระบบโปรแกรม Plan101Pro ในการจัดทำแผนพัฒนาจังหวัดร้อยเอ็ด และเพื่อเสนอแนะเกี่ยวกับประสิทธิภาพระบบโปรแกรม Plan101Pro ในการจัดทำแผนพัฒนาจังหวัดร้อยเอ็ด ด้วยระเบียบวิจัยเชิงปริมาณ โดยใช้แบบสอบถามในการเก็บข้อมูลจากผู้แทนราชการส่วนภูมิภาคและองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ที่มีหน้าที่ในการจัดทำแผน จำนวน 1 คนต่อหน่วยงาน รวมทั้งสิ้น 125 ราย จากการวิเคราะห์ข้อมูลความสัมพันธ์โดยใช้สถิติ Pearson Correlations พบว่า การยอมรับเทคโนโลยีสารสนเทศกับคุณภาพของเทคโนโลยีสารสนเทศ มีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์อยู่ระหว่าง 0.707 ถึง 0.877 มีระดับความสัมพันธ์ ในระดับปานกลาง ไปจนถึงระดับมาก และจาการวิเคราะห์ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพชองระบบโปรแกรม Plan101Pro โดยใช้การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ (Multiple Regression Analysis) ด้วยใช้วิธี Enter พบว่า ค่าสัมประสิทธิ์การพยากรณ์ ค่า Adjusted R Square มีค่าเท่ากับ 0.766 ซึ่งเป็นดัชนีที่บ่งบอกถึงร้อยละของการเปลี่ยนแปลงในตัวแปรตาม กล่าวคือ ตัวแปรอิสระ สามารถอธิบายความผันแปร หรือการเปลี่ยนแปลงของตัวแปรตาม ได้ร้อยละ 76.6 โดยกลุ่มที่มีอิทธิพลมากสุด คือ คุณภาพของเทคโนโลยีสารสนเทศ โดยประกอบด้วย อันดับที่ 1 ความพึงพอใจของผู้ใช้มีค่า Beta = 0.327 อันดับที่ 2 คุณภาพของข้อมูล มีค่า Beta = 0.290 อันดับที่ 3 คุณภาพของการบริการ Beta = 0.276 และอันดับที่ 4 จัดอยู่ในกลุ่มการยอมรับเทคโนโลยีสารสนเทศ คือ พฤติกรรมตั้งใจใช้เทคโนโลยี โดยมีค่า Beta = 0.237 ปัจจัยข้างต้นที่กล่าวมา มีนัยสำคัญทางสถิติ ในระดับ 0.05 พร้อมทั้ง ได้รวบรวมข้อเสนอแนะเกี่ยวกับประสิทธิภาพระบบฯ ดังนี้ 1. ขยายกรอบระยะเวลาการดำเนินบันทึกข้อมูลแผนงานโครงการฯ 2. พัฒนาระบบส่งออกรายงานตามแบบฟอร์มที่ต้องการ 3. เปิดระบบไว้ตลอด 24 ชั่วโมง 4. บูรณาการประสานข้อมูลร่วมกับระบบ e-Plan ในการนำเข้าข้อมูลแผนพัฒนา 5. เป็นระบบโปรแกรม One Stop Service 0012-01-01T00:00:00Z http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/3649 Title: Food Security: A case study of Kalasin province households; ความมั่นคงทางอาหาร: กรณีศึกษาจังหวัดกาฬสินธุ์ Abstract: This study aims to examine the progress of Thailand’s achievement in food security from past to present, and to investigate the impact of income levels on household food security in Kalasin Province. Additionally, the study explores the relationship between financial factors and food security among the population in Kalasin, a province identified as economically and socially vulnerable. A mixed methods research approach was employed, combining secondary data analysis from the Global Food Security Index (GFSI) and macroeconomic indicators with primary data collected through a survey of 400 residents in Kalasin Province. The primary data were analyzed using Spearman’s rank correlation and Chi-square tests, complemented by in-depth interviews. The findings indicate that Thailand has made steady progress in food security, particularly in areas of food affordability and safety. However, income inequality and vulnerability to disasters remain key challenges to achieving equitable access to food. The quantitative analysis, supported by qualitative insights, revealed that food quality and safety are significant predictors of food security levels. Furthermore, analysis based on Engel’s Law found that lower-income households spend a higher proportion of their income on food, reflecting a state of nutritional vulnerability and food insecurity. Policy recommendations derived from this study include: promoting equitable income distribution, supporting the development of high-quality and safe food innovations, enhancing resilient local food systems, and strengthening localized food security monitoring mechanisms. These measures aim to reduce disparities and improve the overall quality of life by ensuring all individuals have adequate, safe, and sustainable access to food.; การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพัฒนาการการบรรลุเป้าหมายความมั่นคงทางอาหารของประเทศไทยจากอดีตถึงปัจจุบัน และศึกษาผลกระทบระหว่างระดับรายได้ของประชากรในจังหวัดกาฬสินธุ์ต่อความมั่นคงทางอาหารในครัวเรือน รวมทั้งเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยด้านการเงินกับความมั่นคงทางอาหารของประชากรในจังหวัดกาฬสินธุ์ โดยมุ่งเน้นพื้นที่ศึกษาในจังหวัดกาฬสินธุ์ ซึ่งเป็นจังหวัดที่มีความเปราะบางทางเศรษฐกิจและสังคม งานวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี (Mixed Methods Research) ระหว่างการวิเคราะห์ข้อมูลทุติยภูมิจากดัชนีความมั่นคงอาหารโลก (GFSI) ข้อมูลทางเศรษฐกิจมหภาค และการเก็บข้อมูลปฐมภูมิผ่านแบบสอบถามจากประชากรในจังหวัดกาฬสินธุ์ จำนวน 400 คน โดยข้อมูลปฐมภูมิได้ถูกนำมาวิเคราะห์ความสัมพันธ์ทางโดยสถิติ โดยใช้การวิเคราะห์สหสัมพันธ์ของสเปียร์แมน (Spearman’s Rank Correlation) และไคสแควร์ (Chi – Square) พร้อมทั้งการสังเคราะห์ข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึกจากประชาชนในจังหวัดกาฬสินธุ์ ซึ่งผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่า ประเทศไทยมีพัฒนาการด้านความมั่นคงทางอาหารที่ดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะในด้านความสามารถในการซื้อและความปลอดภัยทางอาหาร อย่างไรก็ตาม ปัญหาความเหลื่อมล้ำด้านรายได้และความเปราะบางต่อภัยพิบัติยังคงเป็นอุปสรรคสำคัญที่ส่งผลต่อการเข้าถึงอาหารอย่างทั่วถึง การวิเคราะห์เชิงปริมาณที่มีความสอดคล้องกับการวิเคราะห์เชิงคุณภาพ พบว่า ตัวแปรด้านคุณภาพและความปลอดภัยของอาหารมีอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญต่อระดับความมั่นคงทางอาหาร ขณะที่การวิเคราะห์ค่าใช้จ่ายด้านอาหารโดยใช้กฎของเอ็งเกล (Engel’s Law) พบว่า ครัวเรือนที่มีรายได้ต่ำมีสัดส่วนการใช้จ่ายด้านอาหารสูงกว่าเมื่อเทียบกับรายได้ทั้งหมด ซึ่งสะท้อนถึงภาวะเปราะบางและความไม่มั่นคงในด้านโภชนาการ ข้อเสนอเชิงนโยบายที่สำคัญ ได้แก่ การส่งเสริมการกระจายรายได้อย่างเป็นธรรม การสนับสนุนการพัฒนานวัตกรรมด้านอาหารที่มีคุณภาพและปลอดภัย การสร้างระบบการผลิตอาหารในระดับท้องถิ่นที่มีความยืดหยุ่น และการเสริมสร้างระบบเฝ้าระวังความมั่นคงทางอาหารที่มีความครอบคลุมในระดับพื้นที่ เพื่อลดความเหลื่อมล้ำและยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนให้สามารถเข้าถึงอาหารได้อย่างเพียงพอ ปลอดภัย และยั่งยืน 0010-01-01T00:00:00Z http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/3648 Title: The telemedicine to apply for improving the quality of inpatient care services at home (Home Ward): A case study of Rongkham hospital, Kalasin province; การประยุกต์ใช้ระบบการแพทย์ทางไกล (Telemedicine) เพื่อการพัฒนาคุณภาพการให้บริการการรักษาผู้ป่วยในที่บ้าน (Home Ward): กรณีศึกษา โรงพยาบาลร่องคำ จังหวัดกาฬสินธุ์ Abstract: This research aims to study and develop an appropriate model for home-based inpatient care services (Home Ward) through the application of telemedicine systems to enhance the quality of patient care at Rong Kham Hospital, a small community hospital located in Kalasin Province, Thailand. A mixed-methods research design was employed, combining document analysis, quantitative data collection through questionnaires administered to patients and caregivers who had received Home Ward services, and qualitative data collection via in-depth interviews with multidisciplinary teams, patients, and caregivers, as well as contextual analysis of the local healthcare system. The findings revealed that the Home Ward service, when integrated with telemedicine, was positively received by service users in multiple aspects, including convenience, continuity of care, cost reduction, and enhanced engagement of patients, families, and communities in self-health management. The model demonstrated particular value in rural areas with limited resources. The appropriate care approach involves integrated collaboration among hospital-based multidisciplinary teams, primary care units, and village health volunteers, supported by accessible technologies such as smartphones, basic applications, and simple health monitoring devices. It also emphasized psychosocial support, appropriate patient screening, systematic follow-ups, and supportive government policies. Key recommendations include increasing healthcare workforce capacity and training, ensuring availability of essential medical equipment, improving the health information system, streamlining service delivery processes, and strengthening policy and financial support to ensure sustainable implementation. The proposed model can serve as a prototype for other community hospitals operating in similar resource-constrained settings.; งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและพัฒนารูปแบบการให้บริการดูแลผู้ป่วยในที่บ้าน (Home Ward) โดยประยุกต์ใช้ระบบการแพทย์ทางไกล (Telemedicine) เพื่อยกระดับคุณภาพการให้บริการดูแลรักษาผู้ป่วยของโรงพยาบาลร่องคำ จังหวัดกาฬสินธุ์ ซึ่งเป็นโรงพยาบาลชุมชนขนาดเล็กในเขตชนบท การวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี (Mixed Methods Research) ประกอบด้วย การวิเคราะห์เอกสาร การเก็บข้อมูลเชิงปริมาณโดยใช้แบบสอบถามจากผู้ป่วยและญาติที่เคยได้รับบริการการรักษาผู้ป่วยในที่บ้าน (Home Ward) และการเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกกับทีมสหวิชาชีพ ผู้ป่วย และผู้ดูแล รวมถึงการวิเคราะห์บริบทของระบบบริการในพื้นที่ ผลการวิจัยพบว่า การให้บริการในรูปแบบการรักษาผู้ป่วยในที่บ้าน (Home Ward) ที่ใช้ระบบ Telemedicine ได้รับการตอบรับเชิงบวกจากผู้รับบริการ ทั้งในด้านความสะดวก ความต่อเนื่องของการดูแล การลดค่าใช้จ่าย และการเพิ่มการมีส่วนร่วมของครอบครัวและชุมชน โดยเฉพาะในบริบทของพื้นที่ชนบทที่มีข้อจำกัดด้านทรัพยากร รูปแบบที่เหมาะสมควรเป็นการดูแลแบบบูรณาการระหว่างทีมสหวิชาชีพในโรงพยาบาล หน่วยบริการปฐมภูมิ และอาสาสมัครสาธารณสุข โดยใช้เทคโนโลยีที่เข้าถึงได้ง่าย เช่น สมาร์ตโฟน แอปพลิเคชันพื้นฐาน และอุปกรณ์ตรวจวัดอาการเบื้องต้น ควบคู่กับการให้การดูแลด้านจิตสังคม การคัดกรองผู้ป่วยอย่างเหมาะสม การติดตามอาการอย่างเป็นระบบ และการสนับสนุนจากนโยบายภาครัฐ ข้อเสนอแนะจากผลวิจัยประกอบด้วย การเพิ่มอัตรากำลังและการอบรมทีมบุคลากร การจัดหาอุปกรณ์ที่จำเป็น การพัฒนาและปรับปรุงระบบสารสนเทศ การออกแบบกระบวนการบริการที่สอดคล้องกับบริบทจริง และการสนับสนุนด้านนโยบายและงบประมาณเพื่อให้เกิดความยั่งยืนในการดำเนินงาน ทั้งนี้ รูปแบบที่พัฒนาขึ้นสามารถประยุกต์ใช้เป็นต้นแบบในการพัฒนาระบบ Home Ward ในโรงพยาบาลชุมชนแห่งอื่น ๆ ที่มีบริบทคล้ายคลึงกัน 0016-01-01T00:00:00Z