http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/16 The Faculty of Medicine / คณะแพทยศาสตร์ 2026-08-14T20:42:26Z http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/3691 Title: AI-driven to detect the risk of loneliness model for the local community in Thailand.; การตรวจวัดความเสี่ยงของความเหงาด้วยระบบปัญญาประดิษฐ์เพื่อชุมชนท้องถิ่นในประเทศไทย Abstract: This research addresses the significant public health challenge of loneliness, particularly within local communities in Thailand, where rapid urbanization and changing family structures contribute to social isolation. Loneliness is associated with detrimental effects on mental and physical health, including an increased risk of non-communicable diseases (NCDs), depression, anxiety, and cognitive decline. The COVID-19 pandemic has further intensified these issues. Existing methods for identifying loneliness often rely on self-reporting, which can be subjective and biased. This study explores the potential of Artificial Intelligence (AI) and Machine Learning (ML) to provide a more objective and scalable approach to detecting loneliness risk, tailored to the Thai cultural context. The primary objectives of this research were: 1) to develop and validate an AI model that accurately predicts loneliness risk in a diverse Thai population; 2) to investigate the dynamic nature of loneliness and its underlying mechanisms; 3) to explore cultural nuances and adapt the model for different contexts; and 4) to evaluate the feasibility of integrating the AI model and visualizations into existing healthcare systems. The study included a sample size of 400 participants recruited from Ubon Ratchathani, Yasothorn, Pathum Thani, and Sakaew provinces. A mixed-methods approach was employed, utilizing quantitative data from LINE Official Account ("Šūng way. Thịy") interactions and a dedicated website ("senior.in.th"), combined with qualitative insights. Methodologies included AI/ML techniques such as clustering (k-means), dimensionality reduction (PCA, t-SNE), and classification (Logistic Regression, SVM, Random Forest, Neural Networks). Models were evaluated using AUC, accuracy, F1-score, precision, recall, and Matthews correlation coefficient (MCC). Feature engineering and importance analysis (Information Gain, Gain Ratio) were also performed. Loneliness was assessed using validated scales, such as the UCLA Loneliness Scale and the De Jong Gierveld Loneliness Scale. Results indicated distinct loneliness patterns: Cluster 1 comprised older adults (ages 62-97) with moderate-to-high loneliness; Cluster 2 included older adults (ages 67-97) with very low loneliness; and Cluster 3 consisted of younger adults (ages 24-57) with high loneliness. In various evaluations, Logistic Regression demonstrated the highest predictive accuracy for loneliness risk categories. For instance, with the "Stress" evaluation set, Logistic Regression achieved an accuracy of 93.8%. The top five loneliness factors identified in this research are: Loneliness Score, Budget (Financial Status), Geographic Location, Age, and Marital Status/Work Status/Stay Home (Social and Living Arrangements). Visualizations were effective in communicating risk. The analysis also revealed complex interactions between loneliness and factors such as Activities of Daily Living (ADL), blood pressure, BMI, stress, and exercise. Future research should focus on integrating these AI tools into real-world healthcare settings and conducting pilot studies to assess feasibility and impact on clinical decisions and patient outcomes. Further investigation is needed to adapt the model for broader cultural contexts beyond Thailand. Expanding the sample size and exploring underlying mechanisms through longitudinal data are also essential directions for future work. Applying design thinking principles (Empathize, Define, Ideate, Prototype, Test) is recommended for developing culturally sensitive and effective interventions based on the model's predictions.; การวิจัยนี้มุ่งเน้นความท้าทายด้านสาธารณสุขที่สำคัญคือเรื่อง "ความเหงา" โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชุมชนท้องถิ่นของประเทศไทย ซึ่งมีการขยายตัวของบ้านเมืองอย่างรวดเร็ว และที่สำคัญโครงสร้างครอบครัวที่เปลี่ยนแปลงไป มีส่วนทำให้เกิดความรู้สึกโดดเดี่ยวทางสังคม ความรู้สึกเหงามีผลกระทบและเป็นอันตรายต่อทั้งสุขภาพกายและสุขภาพจิต รวมถึงความเสี่ยงของโรคไม่ติดต่อ (NCDs) ที่เพิ่มขึ้น, ภาวะซึมเศร้า, ภาวะวิตกกังวล และภาวะการคิดถดถอย โดยเฉพาะในช่วงของการระบาดใหญ่ของโรคโควิด-19 ยิ่งทำให้ปัญหาเหล่านี้ทวีความรุนแรงขึ้น วิธีการระบุความเหงาเดิมใช้วิธีการรายงานตนเอง อาจเกิดอคติ การศึกษานี้จึงนำศักยภาพของปัญญาประดิษฐ์ (AI) และการเรียนรู้ของเครื่อง ในการตรวจจับความเสี่ยงต่อความรู้สึกเหงา และมีการปรับให้เข้ากับบริบททางวัฒนธรรมไทย วัตถุประสงค์หลักของการวิจัยนี้คือ: 1) เพื่อพัฒนาและตรวจสอบความถูกต้องของแบบจำลอง AI ให้สามารถทำนายความเสี่ยงต่อความเหงาได้อย่างแม่นยำในประชากรไทย; 2) เพื่อตรวจสอบลักษณะพลวัตและกลไกพื้นฐานของความเหงา; 3) เพื่อสำรวจความแตกต่างทางวัฒนธรรมและปรับใช้แบบจำลองให้เข้ากับบริบทที่แตกต่างกัน; และ 4) เพื่อประเมินความเป็นไปได้ในการบูรณาการแบบจำลอง AI ให้เข้ากับระบบดูแลสุขภาพที่มีอยู่เดิม โดยการศึกษานี้มีขนาดตัวอย่าง 400 คนที่ได้รับการคัดเลือกจากจังหวัดอุบลราชธานี ยโสธร ปทุมธานี และสระแก้ว การวิจัยนี้ใช้การวิจัยแบบผสานวิธี โดยใช้ข้อมูลเชิงปริมาณจากการเข้าใช้งานในบัญชี LINE Official Account (LINE OA "สูงวัย.ไทย") และเว็บไซต์("senior.in.th") ร่วมกับข้อมูลเชิงคุณภาพที่ได้จากการสัมภาษณ์/สอบถามเชิงลึก ระเบียบวิธีวิจัยประกอบด้วยเทคนิค AI/ML เช่น การจัดกลุ่ม (k-means), การลดมิติข้อมูล (PCA, t-SNE) และการจัดประเภท (Logistic Regression, SVM, Random Forest, Neural Networks) แบบจำลองใช้การประเมินความถูกต้องจากค่า AUC, ความแม่นยำ (accuracy), F1-score, ความแม่นยำ (precision), ความครอบคลุม (recall) และสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของ Matthews (MCC) นอกจากนี้ยังมีการคัดเลือกตัวแปรที่ใช้ในการทำนายความรู้สึกเหงา (Feature Engineering) และการวิเคราะห์ความสำคัญแต่ละตัวแปร (Information Gain, Gain Ratio) จากเครื่องมือวัดที่ผ่านการรับรองและเป็นที่นิยมในการวัดความเหงา เช่น UCLA Loneliness Scale และ De Jong Gierveld Loneliness Scale ผลการวิจัยพบว่า สามารถแบ่งรูปแบบความเหงาที่ออกเป็น 3 กลุ่มด้วยกัน ดังนี้ กลุ่มที่ 1 ประกอบด้วยผู้สูงอายุ (อายุ 62.97 ปี) จะมีความเหงาระดับปานกลางถึงสูง; กลุ่มที่ 2 ประกอบด้วยผู้สูงอายุ (อายุ 67.97 ปี) จะมีความเหงาระดับที่ต่ำมาก; และกลุ่มที่ 3 ประกอบด้วยผู้ใหญ่วัยหนุ่มสาว (อายุ 24.57 ปี) จะมีความเหงาระดับที่สูง นอกจากนี้  สำหรับ การประเมินความเสี่ยงต่อความเหงา แบบจำลอง Logistic Regression มีความแม่นยำในการทำนายสูงสุด  เมื่อใช้ชุดข้อมูลประเมิน "ความเครียด" (Stress) กับแบบจำลอง Logistic Regressionมีความแม่นยำถึง 93.8%  ปัจจัยที่มีผลต่อความเหงา 5 อันดับแรกที่พบในการวิจัยนี้คือ  คะแนนความเหงา, งบประมาณ (สถานะทางการเงิน), ตำแหน่งทางภูมิศาสตร์, อายุ และสถานะการสมรส/สถานะการทำงาน/การอยู่บ้าน (ด้านสังคมและการใช้ชีวิต) และความเหงามีความสัมพันธ์กับปัจจัยต่างๆ เช่น กิจวัตรประจำวัน (ADL), ความดันโลหิต, ดัชนีมวลกาย (BMI), ความเครียด และการออกกำลังกาย เป็นต้น การวิจัยในอนาคต ควรเน้นการบูรณาการระบบปัญญาประดิษฐ์ ให้เป็นเครื่องมือสำหรับสถานบริการดูแลสุขภาพต่างๆ เพื่อใช้ประกอบการรักษาพยาบาล ปรับปรุงแบบจำลองให้รองรับบริบทอื่นๆ พัฒนากลไกการจัดเก็บข้อมูลอย่างต่อเนื่อง นำหลักการคิดเชิงออกแบบ (Empathize, Define, Ideate, Prototype, Test) มาใช้วิเคราะห์และออกแบบเครื่องมือให้มีประสิทธิผลในการทำนายของแบบจำลองเพิ่มมากขึ้น 0013-01-01T00:00:00Z http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/3689 Title: Development of the elderly care model by applying geographic information technology in communities in Buriram Province; การพัฒนารูปแบบการดูแลผู้สูงอายุโดยประยุกต์ใช้เทคโนโลยีภูมิศาสตร์สารสนเทศในชุมชน จังหวัดบุรีรัมย์ Abstract: The rapid increase in the elderly population presents a significant challenge in managing and caring for the elderly, highlighting the need for efforts to ensure they maintain a good quality of life. This research and development study aimed to develop and evaluate an elderly care model utilizing geographic information technology (GIS) in Buriram Province, Thailand. The study involved four phases: (1) a review of literature on long-term elderly care and the application of GIS; (2) an assessment of the current elderly care situation in Buriram Province through quantitative and qualitative methods, involving 400 elderly individuals and 15 healthcare personnel and community leaders; (3) the development of a GIS-integrated elderly care model with community participation; and (4) the implementation and evaluation of the model's effectiveness on 142 elderly participants (71 in the experimental group and 71 in the control group) over six months. The model, built on the ecological framework, included multi-level interventions targeting individual self-care of the elderly, training for families and caregivers, community-based geographic information system (GIS) data management, and organizational capacity building. Key findings from Phase 2 indicated that several factors affect the quality of life among the elderly. These factors included the number of medications taken, levels of frailty, activities of daily living (ADL), age, cognitive function, fall risk, self-care knowledge and behaviors, and social support. The regression model explained 62.6% of the variance in quality of life (F=72.893, p; การเพิ่มขึ้นของประชากรผู้สูงอายุอย่างรวดเร็วเป็นความท้าทายที่สำคัญต่อการจัดการและการดูแลผู้สูงอายุในปัจจุบัน เพื่อให้ผู้สูงอายุมีคุณภาพชีวิตที่ดี การศึกษาวิจัยและพัฒนานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและประเมินรูปแบบการดูแลผู้สูงอายุโดยใช้เทคโนโลยีภูมิศาสตร์สารสนเทศ (GIS) ในจังหวัดบุรีรัมย์ ประเทศไทย การศึกษานี้ประกอบด้วย 4 ขั้นตอน ได้แก่ (1) การทบทวนวรรณกรรมที่เกี่ยวกับการดูแลผู้สูงอายุระยะยาวและการประยุกต์ใช้ GIS; (2) การประเมินสถานการณ์การดูแลผู้สูงอายุในจังหวัดบุรีรัมย์ผ่านวิธีการเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ โดยมีผู้สูงอายุจำนวน 400 คน และบุคลากรทางการแพทย์และผู้นำชุมชน 15 คน; (3) การพัฒนารูปแบบการดูแลผู้สูงอายุที่ใช้ GIS โดยมีการมีส่วนร่วมจากชุมชน; และ (4) การนำรูปแบบดังกล่าวไปใช้และประเมินประสิทธิภาพของรูปแบบในการดูแลผู้สูงอายุในกลุ่มตัวอย่างจำนวน 142 คน (71 คนในกลุ่มทดลอง และ 71 คนในกลุ่มควบคุม) ในระยะเวลา 6 เดือน รูปแบบที่พัฒนาขึ้นนั้นใช้กรอบแนวคิดชีวนิเวศวิทยา (Ecological Framework) ซึ่งประกอบด้วยการจัดกระทำหลายระดับที่มุ่งเน้นไปที่การดูแลตนเองของผู้สูงอายุ การฝึกอบรมสำหรับครอบครัวและผู้ดูแล การจัดการข้อมูล GIS ในระดับชุมชน และการเสริมสร้างความสามารถขององค์กร ผลการศึกษาจากขั้นตอนที่ 2 แสดงให้เห็นว่า ปัจจัยหลายประการมีผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ ซึ่งรวมถึงจำนวนยาที่ใช้ ระดับความเปราะบาง กิจกรรมในการทำกิจวัตรประจำวัน (ADL) อายุ ความสามารถทางการคิด ความเสี่ยงจากการหกล้ม ความรู้และพฤติกรรมในการดูแลตนเอง และการสนับสนุนทางสังคม โมเดลการถดถอยสามารถอธิบายความแปรปรวนของคุณภาพชีวิตได้ ร้อยละ 62.6 (F=72.893, p 0006-01-01T00:00:00Z http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/3690 Title: Tuberculosis in  Correctional Facilities: A Cross-Sectional Study of Knowledge, Attitudes, and Practices of Prison Health Volunteer; การดำเนินงานเฝ้าระวัง ป้องกัน ควบคุมวัณโรคในเรือนจำของอาสาสมัครสาธารณสุขเรือนจำ (อสรจ.) ทัณฑสถานวัยหนุ่ม Abstract: Tuberculosis persists as a challenge in prisons, with ineffective control risking further transmission and poor health outcomes. This study examines the knowledge, attitudes, and roles of prison volunteer health workers (VHWs) in the surveillance, prevention, and control of tuberculosis (TB). Design Cross-sectional study. Additionally, it seeks to identify factors influencing the effectiveness of their efforts. Participants Data were collected from 298 VHVs between March and July 2023. Primary and secondary outcomes.  The knowledge, attitudes, and roles of VHWs in TB control were analyzed using descriptive statistics, and factors influencing them were analyzed using multiple logistic regression. Results among 298 participants, 94.6% of volunteer health workers (VHWs) needed more knowledge. Most VHWs showed moderate (77.5%) to low (17.1%) attitudes toward TB control, with 63.4% performing their roles adequately and 19.5% at a moderate level. Key factors significantly influencing VHW performance were their attitude toward the role (P < 0.01; adj. OR = 3.73, 95% CI: 1.21–12.39) and having received training (P < 0.01; adj. OR = 2.94, 95% CI: 1.33–6.47). Conclusion: Volunteer health workers' (VHWs) effectiveness in TB control is influenced by their attitudes and training. Strengthening VHWs' knowledge through targeted training programs is essential to enhance their performance and improve TB management in correctional facilities.; วัณโรคยังคงเป็นปัญหาในเรือนจำ การแพร่ระบาดของวัณโรคย่อมส่งผลกระทบต่อสุขภาพผู้ต้องขัง  การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความรู้ ทัศนคติและบทบาทของอาสาสมัครสาธารณสุขเรือนจำ (อสรจ.) ในการดำเนินงานเฝ้าระวัง และควบคุมวัณโรค เป็นการศึกษาแบบภาคตัดขวางเชิงวิเคราะห์ โดยเก็บข้อมูลจากอาสาสมัครสาธารณสุขเจือนจำ (อสรจ.) จำนวน 298 คน ในทัณฑสถานวัยหนุ่มทั้ง 3 แห่ง คือ ทัณฑสถานวัยหนุ่มกลาง ทัณฑสถานวัยหนุ่มพระนครศรีอยุธยา ทัณฑสถานวัยหนุ่มนครศรีธรรมราช ซึ่งดำเนินการในช่วงเดือนมีนาคม 2567 – กรกฎาคม 2567 รวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม ได้แก่ แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป ความรู้เรื่องวัณโรค ทัศนคติที่มีต่อการควบคุมวัณโรค การปฏิบัติงานตามแนวทางการควบคุมวัณโรคของ อสรจ. โดยที่เนื้อหาครอบคลุมวัตถุประสงค์การวิจัยและผ่านการตรวจสอบคุณภาพ และความเหมาะสมโดยผู้เชี่ยวชาญ ทดสอบความเชื่อถือและปรับปรุงวิเคราะห์หาความถูกต้องโดยใช้ Cronbach’s alpha coefficient of reliability ได้ค่า 0.948 และทดสอบความเชื่อมั่นโยใช้วิธีการของคูเดอร์ ริชาร์ดสัน แบบ KR20 ได้ค่า 0.641 วิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา แสดงค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์หาความสัมพันธ์ด้วย Chi-square test และในกรณีความถี่ของตัวแปรที่ศึกษาน้อยกว่าความถี่ที่คาดหวังใช้สถิติ Fisher’s exact test และในการทดสอบปัจจัยที่มีผลต่อประสิทธิผลการดำเนินงานควบคุมวัณโรคโดย อสรจ. ใช้วิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ (Multiple linear regression) ผลการศึกษาพบว่า ความรู้อยู่ในระดับต่ำ (ร้อยละ 94.6) ระดับทัศนคติที่มีต่อการควบคุมวัณโรค อยู่ในระดับปานกลาง (ร้อยละ 77.5)  และต่ำ (17.1%) การปฏิบัติงานตามบทบาทของ อสรจ.ได้ดี (ร้อยละ 63.4) ส่วนด้านความสัมพันธ์พบว่า ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการแสดงบทบาทของ อสรจ.ในการเฝ้าระวังป้องกันควบคุมวัณโรคอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ  P val. 0027-01-01T00:00:00Z http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/3692 Title: The Effects of a Home-Based Exercise Program Combined with Health Education and Dietary Control on the Elderly in Buriram Province; ผลของโปรแกรมการออกกำลังกายที่บ้านร่วมกับการให้สุขศึกษาและการควบคุมอาหารของผู้สูงอายุในจังหวัดบุรีรัมย์ Abstract: Thailand is transitioning into an aging society, facing significant health challenges such as chronic diseases and malnutrition among the elderly, which negatively impact their quality of life and may shorten lifespans. This research aimed to address these issues by investigating the effects of a home-based exercise program combined with health education and dietary control on the elderly in Buriram province. The study had four main objectives: 1) to compare the physical fitness, self-care knowledge (including nutrition and exercise), and ability to perform daily activities among the elderly in Buriram province before, immediately after, and at a 3-month follow-up, between experimental and comparison groups; 2) to evaluate satisfaction with the home-based exercise, health education, and dietary control program; 3) to investigate the exercise behaviors of the elderly in Buriram province; and 4) to assess the quality of life of the elderly in Buriram province. A mixed-methods approach was utilized, collecting both quantitative and qualitative data between April and November 2024. Phase 1 involved a systematic review of relevant literature on existing exercise programs for the elderly, examining foundational information, identified issues, and current situations. Phase 2 consisted of a quasi-experimental study involving 194 elderly participants from Buriram province, who were divided into an experimental group (n=97) and a comparison group (n=97). The experimental group engaged in a home-based exercise program, adapted from the E75 program, which included health education and dietary control. In contrast, the comparison group only participated in the E75 exercise program. Data on physical fitness, self-care knowledge, and daily living activities were collected at baseline, immediately after the intervention, and at a three-month follow-up. Phase 3 focused on examining the exercise behavior and quality of life of the elderly through surveys, in-depth interviews, and focus group discussions. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics (frequency, percentage, mean, standard deviation), chi-square tests, Pearson product-moment correlation coefficients, and binary logistic regression analysis. Paired and independent t-tests, as well as Repeated Measures ANOVA, were employed to compare means. Qualitative data were analyzed using content analysis. The findings revealed several significant outcomes. The home-based exercise program, combined with health education and dietary control, led to substantial improvements in various aspects of physical fitness among the experimental group. These improvements included arm curl strength, chair stands, forward flexion, back scratch, rapid walking around obstacles, and knee lifts performed within two minutes (p < 0.05). Notably, these enhancements were maintained at the three-month follow-up. Moreover, the experimental group demonstrated significantly higher scores in self-care knowledge, nutrition, and exercise compared to the comparison group (p < 0.05). However, there was no significant difference in the ability to perform basic daily activities between the two groups. Participant satisfaction with the integrated program was high, with an overall mean score of 4.496. In terms of exercise behaviors in Buriram province, most elderly individuals reported regularly walking or running (90.80%) at home (88.60%), primarily in the morning (83.70%), and often alone (85.60%). A positive attitude towards exercise emerged as the strongest predictor of exercise behavior, with all studied variables collectively accounting for 32.00% of the variance in exercise behavior. Additionally, quality of life scores in the experimental group were significantly higher than those in the comparison group, both immediately after the intervention and at the three-month follow-up (p < 0.05). In conclusion, the integrated home-based exercise program, along with health education and dietary control, was highly effective in improving physical fitness, self-care knowledge, and overall quality of life among the elderly in Buriram province. While there were no significant changes in basic daily activity performance, the program's positive effects on other important health indicators and the high levels of participant satisfaction highlight its potential benefits. Future research should focus on examining the long-term effects of this exercise program (e.g., over a period of 1 to 3 years) on the health of the elderly. Additionally, it would be valuable to explore qualitative data from the experimental group to understand the factors that contribute to sustained improvements in physical fitness, knowledge, and quality of life during the 3-month follow-up. Investigating the use of technology, such as applications and wearables, could also encourage ongoing exercise specifically tailored to this target population.; ประเทศไทยกำลังเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ ทำให้เกิดปัญหาสุขภาพ เช่น โรคเรื้อรังและภาวะทุพโภชนาการ เป็นต้น ซึ่งส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ และอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้อายุสั้น การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อเปรียบเทียบสมรรถภาพทางกาย ความรู้ด้านการดูแลตนเอง โภชนาการและการออกกำลังกาย และความสามารถในการปฏิบัติกิจวัตรประจำวันของผู้สูงอายุในจังหวัดบุรีรัมย์ ก่อนการทดลอง หลังการทดลอง และระยะติดตาม 3 เดือน ระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มเปรียบเทียบ 2) เพื่อศึกษาความพึงพอใจในโปรแกรมการออกกำลังกายที่บ้านร่วมกับการให้สุขศึกษาและการควบคุมอาหาร 3) เพื่อศึกษาพฤติกรรมการออกกำลังกายของผู้สูงอายุในจังหวัดบุรีรัมย์ และ 4) เพื่อศึกษาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในจังหวัดบุรีรัมย์ เก็บข้อมูลทั้งเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ ระหว่างเดือนเมษายน – พฤศจิกายน 2567 ประกอบด้วย 3 ระยะ คือ ระยะที่ 1 ศึกษาเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับข้อมูลพื้นฐาน สภาพปัญหา และสถานการณ์ของโปรแกรมการออกกำลังกายของผู้สูงอายุ ระยะที่ 2 ทดลองโปรแกรมการออกกำลังกายที่บ้านร่วมกับการให้สุขศึกษาและการควบคุมอาหารของผู้สูงอายุในจังหวัดบุรีรัมย์ จำนวนกลุ่มตัวอย่าง 194 คน และระยะที่ 3 ศึกษาพฤติกรรมการออกกำลังกายและคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ความสัมพันธ์พฤติกรรมการออกกำลังกายใช้สถิติการทดสอบไคสแควร์และการหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน (Pearson product moment correlation coefficient) วิเคราะห์ตัวแปรเพื่อทำนายพฤติกรรมการออกกำลังกายใช้สถิติถดถอยโลจิสติกทวิ (Binary logistic regression analysis) เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยของสมรรถภาพทางกาย ความรู้ด้านการดูแลสุขภาพตนเอง ความสามารถในการปฏิบัติกิจวัตรประจำวันของผู้สูงอายุ และคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ โดยใช้การทดสอบ สถิติ t-test และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพโดยการวิเคราะห์เนื้อหา (Content analysis) ผลการศึกษาพบว่า 1) โปรแกรมการออกกำลังกายแบบผสมผสานที่รวมการฝึกหลายรูปแบบเข้าด้วยกันมีประโยชน์ต่อสุขภาพผู้สูงอายุ ควรปรับให้เหมาะสมกับความสามารถของแต่ละบุคคล มีการใช้เทคโนโลยีเพื่อเพิ่มการเข้าถึงและการติดตามผล และมีการสร้างแรงจูงใจและความต่อเนื่องในการออกกำลังกายของผู้สูงอายุ ทางเลือกสำหรับผู้ที่ต้องการออกกำลังกายที่บ้าน คือ การทำกายบริหาร เช่น โปรแกรมการออกกำลังกายเพื่อผู้สูงวัยแข็งแรงและกระฉับกระเฉง (E75) 2) สมรรถภาพทางกายของผู้สูงอายุในจังหวัดบุรีรัมย์ พบว่า กลุ่มทดลองมีพัฒนาการในสมรรถภาพทางกายหลายด้านที่ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยเฉพาะการงอแขนยกน้ำหนัก การยืน-นั่งบนเก้าอี้ การนั่งงอตัวไปข้างหน้า การแตะมือด้านหลัง การเดินเร็วอ้อมหลัก และการยืนยกเข่าขึ้น-ลงใน 2 นาที ซึ่งค่าพัฒนาการนี้ยังคงปรากฏในระยะติดตาม 3 เดือน และเมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่ม พบว่า กลุ่มทดลองมีสมรรถภาพทางกายที่ดีขึ้นมากกว่ากลุ่มเปรียบเทียบในหลายตัวชี้วัด เช่น การยืน-นั่งบนเก้าอี้ การแตะมือด้านหลัง เดินเร็วอ้อมหลัก และ การยืนยกเข่าขึ้น-ลงใน 2 นาที เป็นต้น โดยมีความแตกต่างอย่างนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และมีตัวชี้วัด ได้แก่ ความหนาของไขมันใต้ผิวหนัง ที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 3) ความรู้ด้านการดูแลตนเอง โภชนาการและการออกกำลังกายของผู้สูงอายุในจังหวัดบุรีรัมย์ พบว่า คะแนนเฉลี่ย ก่อนการทดลอง หลังการทดลองและระยะติดตาม 3 เดือน กลุ่มทดลองสูงกว่ากลุ่มเปรียบเทียบ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4) ความสามารถในการปฏิบัติกิจวัตรประจำวันพื้นฐานของผู้สูงอายุในจังหวัดบุรีรัมย์ พบว่า  คะแนนเฉลี่ย ก่อนการทดลอง หลังการทดลองและระยะติดตาม 3 เดือน ระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มเปรียบเทียบไม่มีความแตกต่างกัน 5) ความพึงพอใจในโปรแกรมการออกกำลังกายที่บ้านร่วมกับการให้สุขศึกษาและการแนะนำด้านโภชนาการของผู้สูงอายุในจังหวัดบุรีรัมย์ พบว่า ค่าเฉลี่ยในภาพรวมอยู่ในระดับสูง มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.496 6) พฤติกรรมการออกกำลังกายของผู้สูงอายุในจังหวัดบุรีรัมย์ พบว่า กิจกรรมที่ออกกำลังกายเป็นประจำ ส่วนใหญ่เดิน/วิ่ง ร้อยละ 90.80 ส่วนใหญ่มีสถานที่ออกกำลังกายเป็นประจำที่บ้าน ร้อยละ 88.60 ช่วงเวลาในการออกกำลังกายส่วนใหญ่เช้า (05.30 – 09.59 น.) ร้อยละ 83.70 และส่วนใหญ่ออกกำลังกายคนเดียว ร้อยละ 85.60 ส่วนใหญ่มีทัศนคติเกี่ยวกับการออกกำลังกายอยู่ในระดับสูง ร้อยละ 61.50 ส่วนใหญ่มีพฤติกรรมการออกกำลังกายอยู่ในระดับสูง ร้อยละ 59.10 ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการออกกำลังกายของผู้สูงอายุในจังหวัดบุรีรัมย์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ได้แก่ อายุ สถานภาพ รายได้ต่อเดือน โรคประจำตัว สถานที่ในออกกำลังกายเป็นประจำ และทัศนคติเกี่ยวกับการออกกำลังกาย และมีตัวแปรที่สามารถทำนายพฤติกรรมการออกกำลังกายของผู้สูงอายุที่มีอำนาจในการทำนายสูงสุด คือ ทัศนคติเกี่ยวกับการออกกำลังกาย โดยภาพรวมสามารถทำนายได้ ร้อยละ 32.00 และ 7) คุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในจังหวัดบุรีรัมย์ พบว่า คะแนนเฉลี่ยคุณภาพชีวิตหลังการทดลอง และระยะติดตาม 3 เดือน กลุ่มทดลองมีค่าสูงกว่ากลุ่มเปรียบเทียบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ดังนั้น ควรส่งเสริมและสนับสนุนให้ผู้ที่เกี่ยวข้องได้นำโปรแกรมการออกกำลังกายนี้ไปประยุกต์ใช้ให้เหมาะสมกับบริบทของชุมชน 0006-01-01T00:00:00Z