http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/8 The Faculty of Pharmacy / คณะเภสัชศาสตร์ Fri, 14 Aug 2026 20:42:28 GMT 2026-08-14T20:42:28Z http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/3563 Title: The efficacy and safety of GLP-1 receptor agonists for weight loss in overweight/obesity persons with or without type 2 diabetes : A systematic review and network meta-analysis; ประสิทธิภาพและความปลอดภัยของยาในกลุ่ม GLP-1 receptor agonists ในการลดน้ำหนักตัวในผู้ป่วยโรคอ้วนหรือน้ำหนักตัวเกินที่มีหรือไม่มีโรคเบาหวานชนิดที่ 2 : การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบและการวิเคราะห์อภิมานเครือข่าย Abstract: Importance: Several GLP-1 agonists have been internationally approved  for weight loss, but data on their comparative effectiveness are limited. Objective: To compare weight loss and tolerability among different dosage forms and doses of GLP-1 agonists for overweight and obese individuals. Data Sources: PubMed, Embase, Scopus, Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL), and trial registries such were searched from inception to March 31, 2024. Study Selection: Randomized clinical trials investigating the effects of all forms and doses of GLP-1 agonists among overweight and obese participants with or without diabetes were included. Data Extraction and Synthesis: Two authors independently screened and extracted data following PRISMA 2020 guidelines. Pairwise and network meta-analyses with a random-effects model were performed across measurement intervals of 12-24 weeks, >24-52 weeks, and >52 weeks. Agent rankings were assessed using SUCRA probabilities, and evidence quality was evaluated using GRADE criteria. Main Outcomes and Measures: Proportions of patients with at least 5% and 10% weight loss, magnitude of weight decrease, and adverse events. Results : A total of 120 RCTs with 56,124 patients (mean age, 50 years; mean baseline body weight, 94.44 kg; mean baseline body mass index, 33.60 kg/m2) were included. When used over 24-52 weeks, people on tirzepatide_SC had the highest chance (RR) of achieving at least 5% weight loss (RR, 7.20; 95% CI, 4.12-12.60; SUCRA, 92.8%), followed by Semaglutide_SC (RR, 4.80; 95% 95% CI, 3.07-7.51; SUCRA, 86.5%) and oral semaglutide (RR, 3.04; 95% CI, 1.83-5.04; SUCRA, 86.0%) when compared to placebo. . These agents also showed significant benefits in achieving at least 10% weight loss,  at both over 24-52 weeks and beyond, although their effect at 12-24 weeks was unclear. The benefits of oral and subcutaneous GLP-1 agonists were comparable. Serious adverse events were similar to placebo, but the incidence of nausea and vomiting was [KK4] significantly higher compared to placebo. In a subgroup analysis ,when considering only patients with type 2 diabetes, the results showed that Tirzepatide remains the most effective GLP-1 agonist for weight loss (RR 7.17, 95% CI: 4.38, 11.73) compared to placebo in over 24 to 52 weeks. For percentage body weight loss in both type 2 diabetes patients and non-diabetic patients during the 24-52 week period, Tirzepatide was found to achieve greater weight loss than other GLP-1 agonists (MD -9.55, 95% CI: -10.90, -8.20) compared to placebo in the type 2 diabetes group. Conclusions and Relevance: Among overweight or obese adults with or without diabetes, Tirzepatide_SC and Semaglutide (both subcutaneous and oral) are well-tolerated and significantly effective in achieving at least 5% and 10% weight loss when used over 24 weeks.;              GLP-1 agonists เป็นยาเบาหวานที่มีการศึกษารองรับว่าสามารถลดน้ำหนักตัวได้ และมียาในกลุ่ม GLP-1 agonists หลายชนิดที่ได้รับอนุมัติให้ใช้ในการลดน้ำหนักตัว แต่การศึกษาที่เปรียบเทียบประสิทธิภาพและความปลอดภัยในการลดน้ำหนักตัวของยาในกลุ่มนี้ในกลุ่มผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่2 และผู้ที่น้ำหนักตัวเกินที่ไม่ได้มีโรคเบาหวานยังมีจำกัด การศึกษานี้จึงได้มีการศึกษาโดยวิธีการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบและวิเคราะห์อภิมานเครือข่าย โดยมีวัตถุประสงค์ของการศึกษาเพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพการลดน้ำหนักและความปลอดภัยของการยา GLP-1 agonists ที่มีในท้องตลาดทุกรูปแบบ ในกลุ่มผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 และกลุ่มผู้ที่มีน้ำหนักตัวเกินหรือโรคอ้วนโดยไม่ได้เป็นเบาหวาน                โดยวิธีการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบและวิเคราะห์อภิมานเครือข่ายนี้รวบรวมข้อมูลจากการศึกษาแบบการทดลองแบบสุ่มที่มีกลุ่มควบคุม (Randomized controlled trials ; RCT) จากฐานข้อมูล PubMed, Embase, Scopus, Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงวันที่ 31 มีนาคม 2024 ที่ศึกษาผลของรูปแบบและขนาดต่าง ๆ ของ GLP-1 agonists ในผู้เข้าร่วมที่มีภาวะน้ำหนักเกินหรือโรคอ้วน ทั้งที่เป็นและไม่เป็นเบาหวาน และทำการสกัดและวิเคราะห์ข้อมูลโดยผู้วิจัยสองคนได้คัดกรองและสกัดข้อมูลอย่างอิสระตามแนวทาง PRISMA 2020 และทำการวิเคราะห์อภิมานเครือข่ายโดยโปรแกรมทางสถิติโดยใช้แบบจำลองแบบสุ่ม (random-effects model)โดยแบ่งช่วงเวลาในการวิเคราะห์เป็น 12-24 สัปดาห์, มากกว่า 24 ถึง 52 สัปดาห์ และ มากกว่า 52 สัปดาห์ การจัดอันดับประสิทธิภาพและความปลอดภัยใช้ความน่าจะเป็น SUCRA และประเมินคุณภาพหลักฐานโดยใช้เกณฑ์ GRADE โดยผลลัพธ์หลักคือ สัดส่วนของผู้ป่วยที่ลดน้ำหนักได้อย่างน้อย ร้อยละ 5 และ ร้อยละ 10 ,ร้อยละของการลดน้ำหนัก และเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์ ผลลัพธ์: จากการรวมการศึกษาจำนวน 120 ฉบับที่ศึกษาในผู้ป่วย 56,124 คน (อายุเฉลี่ย 50 ปี; น้ำหนักตัวเฉลี่ยเริ่มต้น 94.44 กก.; ดัชนีมวลกายเฉลี่ยเริ่มต้น 33.60 กก./ม²) ในช่วง >24-52 สัปดาห์ พบว่าผู้ที่ใช้ Tirzepatide มีสัดส่วน(RR) สูงสุดของผู้ที่ลดน้ำหนักได้อย่างน้อย 5% (RR, 7.20; 95% CI, 4.12-12.60; SUCRA, 92.8%) รองลงมาคือ Semaglutide ชนิดฉีดเข้าใต้ผิวหนัง (SC) (RR, 4.80; 95% CI, 3.07-7.51; SUCRA, 86.5%) และ Semaglutide ชนิดรับประทาน (RR, 3.04; 95% CI, 1.83-5.04; SUCRA, 86.0%) เมื่อเปรียบเทียบกับยาหลอก และยาเหล่านี้ยังแสดงผลดีในการลดน้ำหนักอย่างน้อย 10% ทั้งในช่วงหลังจาก 24 สัปดาห์ แต่ผลในช่วง 12-24 สัปดาห์การลดน้ำหนักของยาในกลุ่ม GLP-1 agonists ยังไม่ชัดเจนเมื่อเทียบกับยาหลอก สำหรับเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์พบว่าเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์ที่รุนแรงของยา GLP-1 agonists ไม่แตกต่างกับยาหลอก แต่มีอัตราการเกิดอาการคลื่นไส้และอาเจียนที่สูงกว่า เมื่อพิจารณาเฉพาะผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 พบว่า Tirzepatide ยังคงเป็น GLP-1 agonist ที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการลดน้ำหนัก (RR 7.17, 95% CI: 4.38, 11.73) เมื่อเทียบกับยาหลอกในช่วง 24-52 สัปดาห์ และสำหรับร้อยละของน้ำหนักตัวที่ลดลงทั้งในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 และผู้ที่ไม่เป็นเบาหวานในช่วงเวลาเดียวกัน Tirzepatide สามารถลดน้ำหนักได้มากกว่า GLP-1 agonists อื่น ๆ (MD -9.55, 95% CI: -10.90, -8.20) เมื่อเทียบกับยาหลอกในกลุ่มผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 โดยสรุปพบว่า ในผู้ใหญ่ที่มีภาวะน้ำหนักเกินหรือโรคอ้วน ทั้งที่เป็นและไม่เป็นเบาหวาน Tirzepatide และ Semaglutide (ทั้งชนิดฉีดใต้ผิวหนังและชนิดรับประทาน) มีประสิทธิภาพดีการลดน้ำหนักได้อย่างน้อย 5% และ 10% เมื่อใช้เป็นระยะเวลา 24 สัปดาห์ขึ้นไป เมื่อเทียบกับยาหลอกและ GLP-1 agonists อื่นๆ Wed, 01 Jan 0021 00:00:00 GMT http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/3563 0021-01-01T00:00:00Z http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/3564 Title: Effectiveness of using herbs in treatment of Non-infectious diarrhea in primary care unit network Sirindhorn Hospital Khonkaen; ประสิทธิผลของการใช้สมุนไพรในการรักษาอาการท้องเสียแบบไม่ติดเชื้อ ของเครือข่ายบริการสุขภาพ โรงพยาบาลสิรินธร จังหวัดขอนแก่น Abstract: Ya Thad Banchob, Ya Luang Pit Samut, and Fah Talai Jone are traditional Thai herbal remedies included in the 2023 National Herbal Drug List, promoted as alternatives to conventional medicine for treating non-infectious acute diarrhea. However, clinical evidence supporting their efficacy remains limited. This study employed a randomized, double-blind, double-dummy, comparative study with a parallel design to evaluate the efficacy and safety of these three herbal medicines compared to a placebo in treating non-infectious acute diarrhea in adults aged 20–60 years with mild dehydration. A total of 83 patients were recruited and divided into four groups: Ya Thad Banchob, Ya Luang Pit Samut, Fah Talai Jone, and placebo. Data collection was conducted across 13 health promotion hospitals under the Sirindhorn Hospital Network in Khon Kaen Province from October 2020 to September 2022. The results revealed that patients treated with Ya Thad Banchob recovered from diarrhea more significantly on Day 1 of treatment (p = 0.021), with recovery rates of 58.33% compared to 25% in the placebo group. It also significantly reduced the severity of abdominal pain on Day 2 (p = 0.001). However, it had no significant effects on other symptoms such as abdominal pain resolution, vomiting cessation, fatigue recovery, or dehydration resolution. Patients treated with Ya Luang Pit Samut experienced less abdominal pain relief on Day 1 compared to the placebo group (p = 0.035) and exhibited greater pain severity on Day 1 (p = 0.045). Fah Talai Jone significantly improved diarrhea resolution on Day 2 (p = 0.023) with a recovery rate of 94.74% compared to 65% in the placebo group, though it showed no effects on other symptoms or severity metrics. When comparing the three herbal treatments, no significant differences in efficacy were observed among them. No severe adverse effects were reported. Patient satisfaction levels with the herbal medicines ranged from good to very good and were largely comparable to the placebo group, although placebo users reported higher satisfaction in abdominal pain relief than Ya Thad Banchob users (p = 0.042). Thus, Ya Thad Banchob, Ya Luang Pit Samut, and Fah Talai Jone demonstrate efficacy and safety as alternative treatments for non-infectious acute diarrhea.; ยาธาตุบรรจบ ยาเหลืองปิดสมุทร และฟ้าทะลายโจร เป็นสมุนไพรที่บรรจุไว้ในบัญชียาหลักแห่งชาติด้านสมุนไพร พ.ศ.2566 และได้รับการส่งเสริมให้เป็นสมุนไพรสำหรับใช้ทดแทนยาแผนปัจจุบันสำหรับรักษาอาการท้องเสียเฉียบพลันแบบไม่ติดเชื้อ อย่างไรก็ตามงานวิจัยคลินิกที่สนับสนุนในการรักษาโรคท้องเสียยังมีจำกัด การวิจัยนี้เป็นการศึกษาทางคลินิก ออกแบบงานวิจัยเป็นแบบ randomized, double blind, double-dummy, comparative study, parallel design เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิผลและความปลอดภัยของยาสมุนไพร 3 ชนิด และยาหลอก ในการรักษาโรคท้องเสียเฉียบพลันแบบไม่ติดเชื้อในผู้ใหญ่ อายุระหว่าง 20 – 60 ปี ที่มีภาวะขาดน้ำเล็กน้อย จำนวน 83 คน แบ่งผู้ป่วยออกเป็น 4 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มผู้ป่วยที่ได้รับยาธาตุบรรจบ ยาเหลืองปิดสมุทร ฟ้าทะลายโจร และยาหลอก ดำเนินการเก็บข้อมูลในโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล 13 แห่ง ในเครือข่ายโรงพยาบาลสิรินธร จังหวัดขอนแก่น เก็บรวบรวมข้อมูลระหว่างเดือนตุลาคม 2563 - กันยายน 2565 ผลการวิจัยพบว่า ผู้ป่วยที่ได้รับยาธาตุบรรจบ หายจากอาการท้องเสียมากกว่าผู้ป่วยที่ได้รับยาหลอกในวันที่ 1 ของการรักษา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.021) เท่ากับ ร้อยละ 58.33 และ 25 ตามลำดับ และสามารถลดระดับความรุนแรงของการปวดท้อง ในวันที่ 2 ของการรักษา มากกว่ายาหลอกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.001) เท่ากับ 4.27 และ 1.9 ตามลำดับ แต่ไม่มีผลต่อการหายจากการปวดท้อง หายจากอาการอาเจียน หายจากอาการอ่อนเพลีย หายจากอาการขาดน้ำ และจำนวนครั้งที่อาเจียน ผู้ป่วยที่ได้รับยาเหลืองปิดสมุทร หายจากอาการปวดท้องน้อยกว่ายาหลอก ในวันที่ 1 ของการรักษาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.035) เท่ากับร้อยละ 31.25 และ 80 ตามลำดับ และมีระดับความรุนแรงของอาการปวดท้องในวันที่ 1 ของการรักษามากกว่ายาหลอก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.045) เท่ากับ 2.5 และ 0.9 ตามลำดับ แต่ไม่มีผลต่อการหายจากอาการท้องเสีย การหายจากอาการขาดน้ำ การหายจากอาการอาเจียน การลดความถี่ในการถ่ายอุจจาระ การลดระดับความรุนแรงของการปวดท้อง และการลดจำนวนครั้งที่อาเจียน และผู้ป่วยที่ได้รับฟ้าทะลายโจร หายจากอาการท้องเสียมากกว่าผู้ป่วยที่ได้รับยาหลอกในวันที่ 2 ของการรักษา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.023) เท่ากับ ร้อยละ 94.74 และ 65 ตามลำดับแต่ไม่มีผล การหายจากอาการปวดท้อง การหายจากอาการขาดน้ำ การหายจากอาการอาเจียน การลดความถี่ในการถ่ายอุจจาระ การลดระดับความรุนแรงของการปวด และการลดจำนวนครั้งที่อาเจียน เมื่อเปรียบเทียบประสิทธิผลในการรักษาของสมุนไพรทั้ง 3 ชนิด มีประสิทธิผลในการรักษาไม่แตกต่างกัน ไม่พบอาการไม่พึงประสงค์รุนแรง และจากการประเมินความพึงพอใจของผู้ป่วยในการใช้ยาสมุนไพรทั้ง 3 ชนิด อยู่ในระดับดี – ดีมาก ความพึงพอใจส่วนใหญ่ ไม่แตกต่างจากกลุ่มที่ได้รับยาหลอก โดยความพึงพอใจด้านการบรรเทาการปวดท้องในกลุ่มที่ใช้ยาหลอก มากกว่าผู้ป่วยที่ใช้ยาธาตุบรรจบ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.042)  ดังนั้นยาสมุนไพรทั้ง 3 ชนิด มีประสิทธิผล และความปลอดภัยในการรักษาอาการท้องเสียไม่ติดเชื้อ สามารถใช้เป็นทางเลือกหนึ่งในการรักษาอาการท้องเสียเฉียบพลันแบบไม่ติดเชื้อ Mon, 01 Jan 0020 00:00:00 GMT http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/3564 0020-01-01T00:00:00Z http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/3561 Title: Development of an Antimicrobial Stewardship Program in Hospitals in Xieng Khouang Province, Lao PDR.; การพัฒนาระบบกำกับดูแล และ ส่งเสริมการใช้ยาปฏิชีวนะสมเหตุสมผล ในโรงพยาบาลจังหวัดเชียงขวาง สปป.ลาว Abstract: The irrational use of antibiotics in healthcare settings is a major contributing factor to the emergence of antimicrobial resistance. This results in reduced treatment efficacy, prolonged hospital stays, and increased public healthcare costs. The objective of this study was to  develop a system for antimicrobial stewardship and the promotion of rational antibiotic use in Xiengkhouang Provincial Hospital, Lao People's Democratic Republic. This study employed an action research design using a mixed-methods approach, which incorporated both qualitative and quantitative methods. The research was conducted in the context of inpatient wards at Xiengkhouang Provincial Hospital. The intervention included a contextual analysis and the implementation of an Antimicrobial Stewardship Program (ASP). Participants were divided into two groups: the pre-ASP implementation group (n = 78) and the post-ASP implementation group (n = 63). Data collection tools consisted of a structured antibiotic appropriateness assessment form and a medication usage record. Data analysis covered several aspects, including the appropriateness of antibiotic selection following culture results, dosage and frequency of administration, switching from intravenous to oral antibiotics, duration of antibiotic use, physician acceptance of pharmacist recommendations, as well as the volume and cost of antibiotic consumption. The findings showed that after ASP implementation, the appropriateness of antibiotic selection based on culture results improved to 80.0%. Accuracy in dosage, frequency, and duration of antibiotic use reached 100.0%. Acceptance of recommendations to switch from intravenous to oral therapy was 100.0%. Overall, 90.9% of pharmacist interventions were accepted by physicians. The consumption of injectable antibiotics, measured in DDD per 1,000 patient-days, decreased from 368.8 to 181.4 DDD/1,000 patient-days. Additionally, the cost of Ceftriaxone use declined from 96,161 to 46,791 Thai Baht, representing a 35.7% reduction. The average length of hospital stay also decreased from 6.3 to 5.3 days. The results demonstrate that the development of an ASP system, led by pharmacists in collaboration with a multidisciplinary team, can significantly improve antibiotic use appropriateness, reduce unnecessary antibiotic consumption, lower healthcare costs, and enhance clinical outcomes. This approach is well-suited for application in provincial and community hospitals, particularly in resource-limited settings.; การใช้ยาปฏิชีวนะไม่สมเหตุสมผลในสถานพยาบาลเป็นปัจจัยสำคัญที่ก่อให้เกิดปัญหาการดื้อยาต้านจุลชีพ ส่งผลให้ประสิทธิภาพในการรักษาลดลง ระยะเวลาการรักษายาวนานขึ้น และค่าใช้จ่ายด้านสาธารณสุขเพิ่มสูงขึ้น งานวิจัยนี้มี วัตถุประสงค์:เพื่อพัฒนาระบบกำกับดูแล และ ส่งเสริมการใช้ยาปฏิชีวนะสมเหตุสมผล โรงพยาบาลจังหวัด เชียงขวาง สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (สปป.ลาว) การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติ(Action Research) ทั้งรูปแบบ การวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Study) และ  การวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Study)ประกอบด้วยการศึกษาบริบทและการดำเนินงานในหอผู้ป่วยใน โดยแบ่งกลุ่มผู้ป่วยออกเป็นช่วงก่อนดำเนินการ ASP จำนวน 78 ราย และหลังดำเนินการ ASP จำนวน 63 ราย เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบประเมินความเหมาะสมในการใช้ยา และแบบบันทึกข้อมูลการใช้ยา การวิเคราะห์ข้อมูลครอบคลุมการเลือกใช้ยาหลังทราบผลเพาะเชื้อ ขนาดและความถี่ของการให้ยา การเปลี่ยนยาจากฉีดเป็นรับประทาน ระยะเวลาในการใช้ยา การยอมรับคำแนะนำจากเภสัชกร รวมถึงปริมาณ และ มูลค่าการใช้ยา ผลการวิจัยพบว่า หลังการดำเนินงาน ASP ความเหมาะสมของการเลือกใช้ยาหลังทราบผลเพาะเชื้ออยู่ที่ร้อยละ 80.0 การปรับขนาดยา ความถี่ และระยะเวลาในการใช้ยามีความถูกต้องร้อยละ 100.0 การเปลี่ยนยาจากฉีดเป็นรับประทานได้รับการยอมรับร้อยละ 100.0 โดยภาพรวมแพทย์ยอมรับคำแนะนำจากเภสัชกรร้อยละ 90.9 ปริมาณการใช้ยาปฏิชีวนะชนิดฉีดวัดในหน่วย DDD ต่อ 1,000 วันนอน ลดลงจาก 368.8 เหลือ 1811.4 DDD/1,000 วันนอน ขณะที่มูลค่าการใช้ยา Ceftriaxone ลดลงจาก 96,161 เหลือ 46,791บาท คิดเป็นอัตราการลดลงร้อยละ 35.7 ระยะเวลาการนอนโรงพยาบาลเฉลี่ยลดลงจาก 6.3 วัน เหลือ 5.3 วัน ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า การพัฒนาระบบ ASP โดยมีเภสัชกรเป็นแกนนำร่วมกับทีมสหวิชาชีพ สามารถเพิ่มความเหมาะสมในการใช้ยาปฏิชีวนะ ลดการใช้ยาโดยไม่จำเป็น ลดค่าใช้จ่าย และส่งเสริมผลลัพธ์ทางคลินิกได้อย่างมีประสิทธิภาพ เหมาะสมต่อการประยุกต์ใช้ในโรงพยาบาลระดับจังหวัดและชุมชน โดยเฉพาะในบริบทของประเทศที่มีทรัพยากรจำกัด Mon, 01 Jan 0014 00:00:00 GMT http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/3561 0014-01-01T00:00:00Z http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/3562 Title: Effects of Pharmaceutical Care on Delaying Progression of Renal Insufficiency in Chronic Kidney Disease with Type 2 Diabetes Patients at Mittaphab Hospital, Lao PDR; ผลของการบริบาลทางเภสัชกรรมต่อการชะลอการเสื่อมของไตในผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังร่วมกับโรคเบาหวานชนิดที่ 2 โรงพยาบาลมิตรภาพ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว Abstract: This study aimed to evaluate the impact of pharmaceutical care on delaying the progression of renal insufficiency in patients with chronic kidney disease (CKD) stages 3–4 and type 2 diabetes at Mittaphab Hospital, Lao PDR. A randomized controlled trial was conducted involving 50 patients over a six-month period (July to December 2024). Participants were randomly assigned to either an intervention group (n=25), which received pharmaceutical care, or a control group (n=25), which received standard care. The pharmaceutical care program included education and counseling delivered by pharmacists in collaboration with a multidisciplinary healthcare team. Patients were followed at months 0, 2, 4, and 6 for evaluation of laboratory results, prescribing practices, dosage adjustments, identification and resolution of drug-related problems (DRPs), and adherence assessments. At the end of the study (month 6), there was no statistically significant difference in mean estimated glomerular filtration rate (eGFR) between the two groups (intervention: 28.88±11.27 mL/min/1.73 m² vs. control: 24.68±11.55 mL/min/1.73 m²; p=0.173). However, within-group comparisons showed a significant decline in eGFR from baseline to month 6 in both groups: intervention group (30.92±12.72 to 28.88±11.27 mL/min/1.73 m², p=0.047) and control group (31.80±13.49 to 24.68±11.55 mL/min/1.73 m², p; การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของการบริบาลทางเภสัชกรรมต่อการชะลอการเสื่อมของไตในผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังร่วมกับโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ที่โรงพยาบาลมิตรภาพ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว เป็นการวิจัยเชิงทดลองแบบสุ่ม และ มีกลุ่มควบคุม (Randomized control trial) ในผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังระยะที่ 3-4 ร่วมกับโรคเบาหวานชนิดที่ 2 จำนวนทั้งหมด 50 ราย โดยเก็บข้อมูลเป็นระยะเวลา 6 เดือน ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ถึง เดือนธันวาคม พ.ศ 2567. โดยมีการแบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือผู้ป่วยในกลุ่มศึกษาที่ได้รับการบริบาลทางเภสัชกรรม จำนวน 25 ราย และ กลุ่มควบคุมที่ได้รับการดูแลแบบปกติ จำนวน 25 ราย ซึ่งผู้ป่วยกลุ่มศึกษาจะได้รับการบริบาลทางเภสัชกรรมและ ให้ความรู้ในการชะลอการเสื่อมของไต โดยเภสัชกรร่วมกับทีมสหสาขาวิชาชีพ ผู้ป่วยทั้งสองกลุ่มได้รับการติดตามในเดือนที่ 0, 2, 4 และ 6 โดยได้รับการประเมินผลตรวจทางห้องปฏิบัติการ การสั่งจ่ายยาและปรับขนาดยา การค้นหา และ แก้ไขปัญหาเกี่ยวกับการใช้ยา การประเมินความร่วมมือในการใช้ยา ผลการวิจัยเมื่อเปรียบเทียบผลลัพธ์ทางคลินิกด้านการทำงานของไตหลังสิ้นสุดการศึกษาในเดือนที่ 6 พบว่า ค่าเฉลี่ย eGFR ของทั้งสองกลุ่มไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (กลุ่มศึกษา 28.88±11.27 mL/min/1.73 m² และ กลุ่มควบคุม 24.68±11.55 mL/min/1.73 m², p=0.173) เมื่อเปรียบเทียบภายในแต่ละกลุ่ม พบว่า ระดับค่าเฉลี่ย eGFR ของผู้ป่วยทั้งสองกลุ่มระหว่างเดือนที่ 0 กับ เดือนที่ 6 มีการลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ กลุ่มศึกษา (30.92±12.72  และ 28.88±11.27 mL/min/1.73 m², p=0.047) กลุ่มควบคุม (31.80±13.49 และ 24.68±11.55 mL/min/1.73 m², p Wed, 01 Jan 0010 00:00:00 GMT http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/3562 0010-01-01T00:00:00Z