Spatial Tourism Management in Coral Reefs for Snorkeling in Samae San islands, Sattahip District, Chonburi Province, Thailand

Abstract

The objectives of this research are: 1) To study the coastal context of Samae San Islands, Chonburi Province 2) To study concept of the Spectrum of Marine Recreation Opportunity (SMRO) 3) To study tourist’s behavior in snorkeling 4) To find guidelines and determines appropriate spatial methods for managing snorkeling. The study was conducted in 2 areas: Samae San and Chuang Islands, by applying SMRO with Geographic Information System (GIS) for snorkeling management. The questionnaires were used with 400 tourists and in-depth interview with 13 local stakeholders. The data analysis used descriptive statistics and t – test and t distribution with significance of 0.05. The results showed that snorkeling impact on coral reefs and two strategies were used to solve the problems: managing regulations and physical aspects of tourist attractions. Samae San Island group is under the responsibility of the Royal Thai Navy in the form of a natural history museum, it is convenient to receive student field trips and air – conditioned buses. While Koh Chuang group, tourists come with families by private cars, this is an area for community to conduct marine tourism businesses. The spatial data were input with Geographic Information System (GIS) for snorkeling management and constructed the snorkeling management model with 2 components: 1) Snorkeling regulations and 2) Spatial management map for snorkeling can be used as guidelines for management of the coral reefs in Samae San Islands.

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาบริบทของชายฝั่งทะเลหมู่เกาะแสมสาร จังหวัดชลบุรี 2) เพื่อศึกษาแนวคิดโอกาสช่วงชั้นด้านนันทนาการทางทะเล (SMRO) ที่เหมาะสม 3) เพื่อศึกษาพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวในการทำกิจกรรมการดำน้ำตื้น 4) เพื่อหาแนวทางและกำหนดวิธีการเชิงพื้นที่ที่เหมาะสมในการจัดการกิจกรรมการดำน้ำตื้น ศึกษาใน 2 พื้นที่ คือ กลุ่มเกาะแสมสาร (เกาะแสมสาร/เกาะปลาหมึก) และกลุ่มเกาะจวง (เกาะจวง/เกาะโรงโขน/เกาะโรงหนัง) โดยประยุกต์แนวคิดโอกาสช่วงชั้นด้านนันทนาการทางทะเล (SMRO) และแนวคิดสารสนเทศภูมิศาสตร์ (GIS) เพื่อจัดการเชิงพื้นที่สำหรับกิจกรรมการดำน้ำตื้น การเก็บข้อมูลใช้เครื่องมือ คือ 1) แบบสอบถามกับนักท่องเที่ยว จำนวน 400 คนและ 2) แบบสัมภาษณ์เชิงลึกกับกลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในพื้นที่ จำนวน 13 คน การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนาและใช้ค่าสถิติทดสอบความแตกต่างระหว่างค่าเฉลี่ยของ 2 กลุ่มตัวอย่างที่เป็นอิสระต่อกัน ด้วยสถิติ t – test และการแจกแจงแบบ t ด้วยนัยสำคัญทางสถิติ 0.05 ผลการศึกษาพบว่ากิจกรรมดำน้ำตื้นส่งผลกระทบต่อแนวปะการังในพื้นที่และใช้ 2 กลยุทธ์เพื่อแก้ปัญหา คือ การจัดการด้านระเบียบปฏิบัติและการจัดการด้านกายภาพของแหล่งท่องเที่ยว ด้านพฤติกรรมนักท่องเที่ยวพบว่าสำหรับกลุ่มเกาะแสมสาร นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เป็นนักเรียนมาทัศนศึกษากับสถาบันโดยรถบัสปรับอากาศ ในขณะที่กลุ่มเกาะจวงนักท่องเที่ยวเป็นคนทำงานเดินทางมาพร้อมกับครอบครัวโดยรถยนต์ส่วนตัว เนื่องจากกลุ่มเกาะแสมสาร อยู่ในความรับผิดชอบของกองทัพเรือในรูปแบบของพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติจึงสะดวกต่อการรองรับกลุ่มทัศนศึกษา ส่วนกลุ่มเกาะจวงเป็นพื้นที่สำหรับให้ชุมชนเข้ามาประกอบกิจการท่องเที่ยวทางทะเลได้จึงสะดวกต่อนักท่องเที่ยวที่มาแบบส่วนตัว เมื่อนำข้อมูลเชิงพื้นที่และเชิงคุณลักษณะที่ได้นำเข้าระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ (GIS) จึงได้รูปแบบการจัดการกิจกรรมการดำน้ำตื้น 2 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) ระเบียบปฏิบัติของการดำน้ำตื้นในพื้นที่ และ 2) แผนที่แสดงข้อมูลเชิงพื้นที่ในการดำน้ำตื้นซึ่งภาคส่วนที่เกี่ยวข้องสามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการจัดการการดำน้ำตื้นในแนวปะการังบริเวณหมู่เกาะแสมสารได้