A Study of Effects on Enforcing Empowerment Of Persons With Disabilities Act, B.E. 2550 (2007) A Case Study of Udon Thani Province

Abstract

This study aimed to examine the impact of enforcing Sections 33, 34, and 35 of the Persons with Disabilities Empowerment Act B.E. 2550, and to propose the recommendations of enforcing Sections 33, 34, and 35 of the Persons with Disabilities Empowerment Act B.E. 2550 on employment and the quality of life of persons with disabilities in Udon Thani Province. The sample consisted of 400 individuals with disabilities, selected through simple random sampling. Research instruments included questionnaires and semi-structured interviews. The data collected were analyzed using descriptive statistics such as mean, standard deviation, and percentage, as well as inferential statistics including t-test and One-Way ANOVA. The results revealed that people with disabilities had a low level of awareness regarding their legal rights but were significantly impacted in terms of employment, especially under Section 34, where many employers opted to contribute to a fund instead of directly employing persons with disabilities. Additionally, the inferential analysis uncovered that differences in education levels, occupations, and incomes among people with disabilities significantly affected their awareness and access to various legal benefits. Applying the findings from this research can help improve the enforcement of Sections 33, 34, and 35, thereby increasing employment opportunities and enhancing the quality of life for persons with disabilities. Furthermore, this research can increasingly raise societal awareness about the rights and potential of persons with disabilities.

The research suggests that this study has examined the Persons with Disabilities Empowerment Act B.E. 2550, specifically focusing on Sections 33, 34, and 35. It considered the problems, obstacles, and approaches for improvement to enhance the effectiveness of employment promotion for persons with disabilities. The analysis reveals that while Section 35 serves as a crucial mechanism to enable establishments who are not ready for direct employment to participate in supporting persons with disabilities, there are still areas requiring improvement, particularly regarding the rights and welfare received by persons with disabilities under Section 35, which differ from those employed under Section 33. To ensure comprehensive and sustainable employment promotion for persons with disabilities, key recommendations include: reviewing and revising Section 35 to ensure clarity and coverage of fundamental rights and welfare; promoting voluntary access to the social security system; establishing guidelines for fair compensation; supporting skills development and career advancement opportunities; improving the processes of recruitment, selection, and placement of persons with disabilities to ensure suitability and fairness; promoting educational opportunities and skills development that meet labor market demands; and raising awareness and understanding about the rights of persons with disabilities broadly. Implementing these recommendations can probably help the Persons with Disabilities Empowerment Act B.E. 2550 truly achieve its objectives of promoting employment for persons with disabilities, enabling them to earn a living, and improving their quality of life. This will contribute to building an equitable society that provides opportunities for everyone to participate in the sustainable development of the country.

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลกระทบของการบังคับใช้มาตรา 33 มาตรา 34 และ มาตรา 35 แห่งพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550 และเพื่อเสนอแนะแนวทางการบังคับใช้มาตรา 33 มาตรา 34 และ มาตรา 35 แห่งพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550 ต่อการจ้างงานและคุณภาพชีวิตของคนพิการในจังหวัดอุดรธานี กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยคนพิการจำนวน 400 คน ซึ่งสุ่มเลือกโดยวิธีการสุ่มแบบง่าย (Simple random sampling) เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง ข้อมูลที่เก็บรวบรวมวิเคราะห์โดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และร้อยละ รวมถึงสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ t-test และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-Way ANOVA) ผลการวิจัยพบว่า คนพิการมีระดับการรับรู้เกี่ยวกับสิทธิตามกฎหมายอยู่ในระดับต่ำ แต่ได้รับผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญในด้านการจ้างงาน โดยเฉพาะในมาตรา 34 ที่นายจ้างมักเลือกส่งเงินเข้ากองทุนแทนการจ้างงานคนพิการ นอกจากนี้ ผลการวิเคราะห์เชิงอนุมานแสดงให้เห็นว่าความแตกต่างในระดับการศึกษา อาชีพ และรายได้ของคนพิการส่งผลต่อการรับรู้และการเข้าถึงสิทธิประโยชน์ต่าง ๆ อย่างมีนัยสำคัญ การนำผลการวิจัยไปประยุกต์ใช้สามารถช่วยปรับปรุงการบังคับใช้มาตรา 33 มาตรา 34 และ มาตรา 35 เพื่อเพิ่มโอกาสในการจ้างงานและยกระดับคุณภาพชีวิตของคนพิการ นอกจากนี้ยังสามารถนำเสนอแนวทางในการสร้างความตระหนักรู้ในสังคมเกี่ยวกับสิทธิและศักยภาพของคนพิการให้มากขึ้น

ข้อเสนอแนะจากการวิจัย คือ การศึกษาวิจัยเรื่องนี้ได้ทำการศึกษาพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550 โดยได้ศึกษามาตรา 33 มาตรา 34 และมาตรา 35 และพิจารณาถึงปัญหา อุปสรรค และแนวทางในการปรับปรุงเพื่อให้การส่งเสริมการมีงานทำของคนพิการมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น ผลการวิเคราะห์ชี้ให้เห็นว่า แม้มาตรา 35 จะเป็นกลไกสำคัญในการเปิดโอกาสให้สถานประกอบการที่ไม่พร้อมจ้างงานโดยตรงสามารถมีส่วนร่วมในการสนับสนุนคนพิการได้ แต่ยังคงมีประเด็นที่ต้องปรับปรุง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องของสิทธิและสวัสดิการที่คนพิการได้รับ ซึ่งยังมีความแตกต่างจากผู้ที่ได้รับการจ้างงานภายใต้มาตรา 33 เพื่อให้การส่งเสริมการมีงานทำของคนพิการเป็นไปอย่างครอบคลุมและยั่งยืน ข้อเสนอแนะที่สำคัญ ได้แก่ การทบทวนและปรับปรุงมาตรา 35 ให้มีความชัดเจนและครอบคลุมถึงสิทธิและสวัสดิการขั้นพื้นฐาน การส่งเสริมการเข้าถึงระบบประกันสังคมโดยสมัครใจ การกำหนดแนวทางการจ่ายค่าตอบแทนที่เป็นธรรม การสนับสนุนการพัฒนาทักษะและโอกาสก้าวหน้า การปรับปรุงกระบวนการสรรหา คัดสรร และเลือกสรรคนพิการให้มีความเหมาะสมและเป็นธรรม การส่งเสริมโอกาสทางการศึกษาและพัฒนาทักษะที่ตอบสนองความต้องการของตลาดแรงงาน และการสร้างความตระหนักรู้และความเข้าใจเกี่ยวกับสิทธิของคนพิการในวงกว้าง การดำเนินการตามข้อเสนอแนะเหล่านี้ จะช่วยให้พระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550 สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ในการส่งเสริมให้คนพิการมีงานทำ มีรายได้เลี้ยงชีพ และมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นได้อย่างแท้จริง ซึ่งจะเป็นการสร้างสังคมที่เสมอภาคที่เปิดโอกาสให้ทุกคนได้มีส่วนร่วมในการพัฒนาประเทศอย่างยั่งยืน