Development of a Care Management System for Caregivers of Dependent Persons Using a Mobile Application in Samut Songkhram Province

Abstract

The Development of a Healthcare Management Application for Dependent Patients in Samut Songkhram Province: A Research and Development (R&D) Study. This study focuses on the development of a healthcare management application for dependent patients in Samut Songkhram Province. The research follows a Research and Development (R&D) approach, utilizing both quantitative and qualitative methods for data collection. The application was developed based on the ADDIE Model framework. The objectives of this study are as follows: 1) To investigate general information and existing healthcare challenges faced by dependent patients in Samut Songkhram Province. 2) To develop a healthcare database system for dependent patients in Samut Songkhram Province. 3) To develop a mobile application for healthcare management tailored to dependent patients in Samut Songkhram Province. 4) To evaluate the effectiveness of the healthcare management application for dependent patients in Samut Songkhram Province.

The findings revealed that, among the 214 caregivers who participated in the study, 74.77% were female and 25.23% were male. The majority were aged 41-50 years (44.9%) and held a bachelor’s degree. Most caregivers had an average monthly income of 10,001 - 15,000 THB (42.10%), were married (48.13%), and worked as daily wage laborers (48.13%). Regarding caregiving experience, 87.67% had provided care for dependent patients for 1-4 years, while 12.33% had experience ranging from 5-8 years. 27.75% of caregivers received healthcare knowledge from public health officers, doctors, or nurses. The stress levels among caregivers were generally normal (31.78%), while burnout levels were high in terms of emotional exhaustion (59.81%) and depersonalization (79.91%), while their sense of personal accomplishment was high (66.82%). In terms of quality of life, 80.8% reported a moderate level, while 35.05% had adequate health literacy. The level of health knowledge was high (59.81%), attitude towards caregiving was moderate (67.3%), and caregiving behaviors were moderate (78.04%). A pilot study was conducted with 30 caregivers, evaluating the effectiveness of the application in enhancing knowledge about dependent patient care. Before using the application, 73.33% of caregivers had moderate knowledge, while after using it, 76.7% had good knowledge. A comparative analysis showed that the mean knowledge score increased from 12.83 (SD = 1.553) before using the application to 16.83 (SD = 1.586) after use, with a statistically significant difference at a 95% confidence level. The evaluation of the application's effectiveness by healthcare experts indicated a high level of overall efficiency. Additionally, the assessment of health information database system development needs showed a high level of demand. The quality of health information technology and user satisfaction were both rated at a high level.

Conclusion, The healthcare management application for dependent individuals demonstrated effectiveness and enhanced work efficiency with increased convenience and speed, while reducing redundant workload. Therefore, this application should be scaled up for implementation in other areas to support healthcare management for dependent individuals in diverse contexts.

การศึกษาการพัฒนาแอปพลิเคชันเพื่อการจัดการดูแลสุขภาพผู้ที่มีภาวะพึ่งพิง จังหวัดสมุทรสงคราม สมุทรสงคราม โดยรูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยและพัฒนา (Research and Development R&D) ที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลทั้งเชิงปริมาณ (Quantitative method) และ (Qualitative method) ซึ่งได้พัฒนาตามแนวคิดของ ADDIE Model โดยมีวัตถุประสงค์ของการศึกษาดังนี้ 1) เพื่อศึกษาข้อมูลทั่วไปและสภาพปัญหาในการดูแลสุขภาพของผู้ที่มีภาวะพึ่งพิง จังหวัดสมุทรสงคราม 2) เพื่อพัฒนาระบบฐานข้อมูลด้านสุขภาพของผู้ที่มีภาวะพึ่งพิง จังหวัดสมุทรสงคราม 3) เพื่อพัฒนาแอปพลิเคชันบนเพื่อการจัดการดูแลสุขภาพผู้ที่มีภาวะพึ่งพิง จังหวัดสมุทรสงคราม 4) เพื่อศึกษาประสิทธิภาพของแอปพลิเคชันเพื่อการจัดการดูแลสุขภาพผู้ที่มีภาวะพึ่งพิง จังหวัดสมุทรสงคราม

ผลการศึกษา พบว่า ผลการศึกษาข้อมูลทั่วไปของผู้ดูแลผู้ที่มีภาวะพึ่งพิงในจังหวัดสมุทรสงคราม พบว่ามีผู้ตอบแบบสอบถามจำนวนทั้งสิ้น 214 คน ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิงร้อยละ 74.77 และ เพศชายร้อยละ 25.23 ส่วนใหญ่ช่วงอายุ 41-50 ปีคิดเป็นร้อยละ 44.9 ด้านการศึกษาส่วนใหญ่จบปริญญาตรี มีรายได้เฉลี่ย 10,001 - 15,000 บาท ร้อยละ 42.10 สถานภาพการสมรสส่วนใหญ่คู่สมรส คิดป็นร้อยละ 48.13 ส่วนใหญ่ทำอาชีพรับจ้าง ร้อยละ 48.13 ผู้ดูแลผู้ที่มีภาวะพึ่งพิงส่วนใหญ่มีระยะเวลาการเป็นผู้ช่วยเหลือผู้ที่มีภาวะพึ่งพิง (CG) อยู่ระหว่าง 1-4 ปีร้อยละ 87.67 รองลงมาคือ 5-8 ปีร้อยละ 12.33 และผู้ดูแลผู้ที่มีภาวะพึ่งพิงได้รับข้อมูลความรู้เรื่องการดูแลสุขภาพจากเจ้าหน้าที่สาธารณสุข/แพทย์/พยาบาล ร้อยละ 27.75 ระดับความเครียดอยู่ในระดับปกติ คิดเป็นร้อยละ 31.78 ภาวะหมดไฟในการทำงาน ของผู้ดูแลผู้ที่มีภาวะพึ่งพิงในจังหวัดสมุทรสงคราม พบว่า ด้านความอ่อนล้าทางอารมณ์ ส่วนใหญ่อยู่ในระดับสูง คิดเป็นร้อยละ 59.81 ด้านการเมินเฉยต่องาน ส่วนใหญ่อยู่ในระดับสูง คิดเป็นร้อยละ 79.91 ด้านความสามารถในการทำงาน อยู่ในระดับสูงคิดเป็นร้อยละ 66.82 คุณภาพชีวิต ส่วนใหญ่มีคุณภาพชีวิตปานกลาง คิดเป็นร้อยละ 80.8 ความรอบรู้ด้านสุขภาพ ส่วนใหญ่อยู่ในระดับพอใช้ คิดเป็นร้อยละ 35.05 ระดับความรู้ด้านสุขภาพอยู่ในระดับสูง คิดเป็นร้อยละ 59.81 ทัศนคติอยู่ในระดับปานกลางคิดเป็นร้อยละ 67.3 พฤติกรรม อยู่ในระดับปานกลาง คิดเป็นร้อยละ 78.04 ผลการดำเนินการทดลองใช้แอปพลิเคชัน เพื่อการจัดการสุขภาพผู้ที่มีภาวะพึ่งพิง โดยทดลองใช้กับกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 30 คน ผลการเปรียบเทียบระดับความรู้เกี่ยวกับการดูแลสุขภาพผู้ที่มีภาวะพึ่งพิงก่อนและหลังการใช้แอปพลิเคชันเพื่อการจัดการสุขภาพผู้ที่มีภาวะพึ่งพิงพิง พบว่า ผู้ดูแลผู้มีภาวะพึ่งพิงส่วนใหญ่ก่อนการใช้งานแอปพลิเคชันมีความรู้ในระดับปานกลาง คิดเป็นร้อยละ 73.33 และระดับความรู้หลังการใช้งานแอปพลิเคชันส่วนใหญ่ผู้ดูแลผู้ที่มีภาวะพึ่งพิงมีความรู้ในระดับดี คิดเป็นร้อยละ 76.7 ผลการเปรียบเทียบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนความรู้ก่อนและหลังการใช้แอปพลิเคชันเพื่อการจัดการสุขภาพผู้ที่มีภาวะพึ่งพิง พบว่า กลุ่มทดลองใช้แอปพลิเคชัน 30 คน มีค่าของคะแนนความรู้ก่อนการใช้งานแอปพลิเคชัน 12.83 คะแนน (SD= 1.553) และหลังการใช้งานแอปพลิเคชัน 16.83 (SD = 1.586) ผลการเปรียบเทียบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนความรู้ก่อนและหลังการใช้ แอปพลิเคชันเพื่อการจัดการสุขภาพผู้ที่มีภาวะพึ่งพิงพิง พบว่า มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับความเชื่อมั่น 95% ผลการประเมินประสิทธิภาพแอปพลิเคชันเพื่อการจัดการสุขภาพผู้ที่มีภาวะพึ่งพิงสำหรับผู้เชี่ยวชาญ ผลการประเมินโดยรวมอยู่ในระดับมาก ผลการประเมินความต้องการการพัฒนาระบบฐานข้อมูลสุขภาพด้านสารสนเทศของผู้ดูแลผู้ที่มีภาวะพึ่งพิง ผลการประเมินโดยรวมอยู่ในระดับมาก ผลการประเมินคุณภาพของเทคโนโลยีสารสนเทศด้านสุขภาพ พบว่า ผลการประเมินโดยรวมอยู่ในระดับมาก การประเมินความพึงพอใจในการใช้งานแอปพลิเคชัน อยู่ในระดับมาก

โดยสรุป แอปพลิเคชันการจัดการดูแลสุขภาพผู้ที่มีภาวะพึ่งพิงมีประสิทธิภาพในการเพิ่มพูนความรู้ของผู้ดูแลอย่างมีนัยสำคัญ ผลการประเมินคุณภาพจากผู้เชี่ยวชาญและความพึงพอใจของผู้ใช้งานอยู่ในระดับมาก สะท้อนถึงความเหมาะสมและประโยชน์ของแอปพลิเคชัน ดังนั้นแอปพลิเคชันนี้ควรจะนำไปขยายผลใช้งานกับพื้นที่อื่นๆ เพื่อสนับสนุนการดูแลสุขภาพผู้ที่มีภาวะพึ่งพิงในบริบทอื่นๆ ต่อไป