The Development of a Depression Prevention Model for Nursing Students at a Nursing College in Thailand

Abstract

intervention can exacerbate depressive symptoms and increase the risk of suicide.This research aimed to: 1) study factors affecting depression in nursing students at a college in Thailand; 2) study the development of a depression prevention model for nursing students at a college in Thailand; and 3) study the effectiveness of the developed depression prevention model in nursing students at a college in Thailand. Both quantitative and qualitative data were collected from February 2024 to February 2025, comprising two phases: Phase 1: Study of Factors Affecting Depression This phase involved 572 participants. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics, including frequency, percentage, mean, and standard deviation. Multiple logistic regression was employed to identify factors influencing depression in nursing students. Qualitative data were analyzed using content analysis. Phase 2: Development of a Depression Prevention Model This phase focused on developing a depression prevention model for nursing students at a nursing college in Thailand. This model was developed by integrating the factors identified in Phase 1 with the specific needs of the study area. The effectiveness of the developed model was measured by comparing the mean depression scores before the experiment, after the experiment, and at a 3-month follow-up using Repeated Measures ANOVA.

Research Findings

Phase 1 Results: Factors significantly affecting depression in nursing students at the nursing college (at a statistical significance level of .05) were: Stress (AOR = 12.156, 95%CI = 7.78-18.99, p < .001) Anxiety (AOR = 16.99, 95%CI = 2.16-133.62, p = .007) Self-esteem (AOR = 2.05, 95%CI = 1.27-3.29, p = .003) Social support (AOR = 2.16, 95%CI = 1.19-42.15, p = .031)

Phase 2 results revealed that the guidelines for developing a depression prevention model for nursing students at a college in Thailand comprised three main steps: (1)Screening and Grouping: An initial phase to categorize students based on their depression levels. (2) Depression Prevention Activities: This research organized activities for groups with mild to moderate depression and a low suicide risk. These activities incorporated House's (1981) Social Support Theory, Rosenberg's (1965) Self-Esteem Theory, Lazarus & Folkman's (1984) Stress Management, and Beck & Emery's (1985) Anxiety Management. The program lasted 12 weeks. (3) Evaluation: Evaluation was conducted at weeks 1, 12, and 24 using assessments for depression to ensure the prevention model's effectiveness in implementation. The evaluation of the developed depression prevention model showed that the mean depression score after the experiment was significantly lower than before the experiment at a statistical level of .05 (Mean Difference = 4.94, p < .001). The mean depression score during the follow-up period was also significantly lower than before the experiment at a statistical level of .05 (Mean Difference = 6.22, p < .001). Furthermore, the mean depression score during the follow-up period was significantly lower than after the experiment at a statistical level of .05 (Mean Difference = 1.29, p < .001). Following its development, this depression prevention model for nursing students at a nursing college was named the PRAS Model.

ภาวะซึมเศร้าในนักศึกษาพยาบาลเป็นปัญหาที่พบได้บ่อย การได้รับการช่วยเหลือล่าช้า ไม่ถูกต้อง ทไม่เหมาะสมจะทำให้ภาวะซึมเศร้ารุนแรงขึ้นและมีความเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตาย การวิจัยนี้มี วัตถุประสงค์การศึกษาเพื่อ 1) เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อภาวะซึมเศร้าในนักศึกษาพยาบาล วิทยาลัยแห่งหนึ่ง ในประเทศไทย 2) เพื่อพัฒนารูปแบบการป้องกันภาวะซึมเศร้าในนักศึกษาพยาบาล วิทยาลัยพยาบาลแห่งหนึ่ง ในประเทศไทย 3) เพื่อศึกษาประสิทธิผลของการทดลองใช้รูปแบบการป้องกันภาวะซึมเศร้าในนักศึกษาพยาบาล วิทยาลัยพยาบาลแห่งหนึ่ง ในประเทศไทย เก็บข้อมูลทั้งเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ ระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ 2567 ถึง กุมภาพันธ์ 2568 ประกอบด้วย 2 ระยะ คือ ระยะที่ 1 การศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อภาวะซึมเศร้าในกลุ่มตัวอย่าง 572 คน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์หาปัจจัยที่มีผลต่อภาวะซึมเศร้าในนักศึกษาพยาบาลใช้สถิติ ถดถอยพหุคูณ (Multiple logistic regression) และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพโดยการวิเคราะห์เนื้อหา (Content analysis) ระยะที่ 2 การพัฒนารูปแบบการป้องกันภาวะซึมเศร้าในนักศึกษาพยาบาลวิทยาลัยพยาบาลแห่งหนึ่ง ในประเทศไทย จากการนำปัจจัยในระยะที่ 1 มาพัฒนารูปแบบร่วมกับความต้องการพัฒนาของพื้นที่ที่ศึกษา ประเมินผลของการพัฒนารูปแบบการป้องกันภาวะซึมเศร้าในนักศึกษาพยาบาล วิทยาลัยพยาบาลแห่งหนึ่ง โดยการวัดค่าเฉลี่ยคะแนนภาวะซึมเศร้า ในระยะก่อนการทดลอง หลังการทดลอง และติดตามผลหลังการทดลอง 3 เดือน โดยใช้สถิติวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำ (Repeated Measures ANOVA)

ผลการศึกษาระยะที่ 1 พบว่า ปัจจัยที่มีผลต่อภาวะซึมเศร้าในนักศึกษาพยาบาล วิทยาลัยพยาบาลวิทยาลัยพยาบาลแห่งหนึ่ง ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ .05 ได้แก่ ความเครียด (AOR = 12.156, 95%CI = 7.78-18.99, p < .001) ภาวะวิตกกังวล (AOR = 16.99, 95%CI = 2.16-133.62, p = .007) และความมีคุณค่าในตนเอง (AOR = 2.05, 95%CI = 1.27-3.29, p = .003) และแรงสนับสนุนทางสังคม (AOR=2.16, 95%CI = 1.19-42.15, p = .031)

ผลการศึกษาระยะที่ 2 พบว่า แนวทางการพัฒนารูปแบบการป้องกันภาวะซึมเศร้าในนักศึกษาพยาบาล วิทยาลัยพยาบาลแห่งหนึ่ง ในประเทศไทย ประกอบด้วย 3 ขั้นตอนหลัก คือ (1) การคัดกรองและการแบ่งกลุ่ม ในระยะเริ่มต้นเพื่อแยกนักศึกษาตามระดับภาวะซึมเศร้า (2) การทำกิจกรรมป้องกันภาวะซึมเศร้า โดยงานวิจัยนี้ได้มีการจัดกิจกรรมสำหรับกลุ่มที่มีภาวะซึมเศร้าเล็กน้อยถึงปานกลางที่มีความเสี่ยงต่ำในการฆ่าตัวตาย โดยใช้ทฤษฎีแรงสนับสนุนทางสังคมของ House (1981) ทฤษฎีความมีคุณค่าในตนเองของ Rosenberg (1965) การจัดการความเครียดของ Lazarus & Folkman (1984) และการจัดการภาวะวิตกกังวลของ Beck & Emery (1985) ใช้ระยะเวลา 12 สัปดาห์ และ(3) การประเมินผล ในสัปดาห์ที่ 1, 12 และ 24 โดยใช้แบบประเมินภาวะซึมเศร้า เพื่อให้มั่นใจว่ารูปแบบการป้องกันมีประสิทธิภาพในการนำไปใช้ การประเมินผลหลังการใช้รูปแบบการป้องกันภาวะซึมเศร้าหลังการพัฒนาพบว่าค่าเฉลี่ยคะแนนภาวะซึมเศร้าระยะหลังการทดลองต่ำกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (Mean Difference, =4.94, p