Development of the elderly care model by applying geographic information technology in communities in Buriram Province

Abstract

The rapid increase in the elderly population presents a significant challenge in managing and caring for the elderly, highlighting the need for efforts to ensure they maintain a good quality of life. This research and development study aimed to develop and evaluate an elderly care model utilizing geographic information technology (GIS) in Buriram Province, Thailand. The study involved four phases: (1) a review of literature on long-term elderly care and the application of GIS; (2) an assessment of the current elderly care situation in Buriram Province through quantitative and qualitative methods, involving 400 elderly individuals and 15 healthcare personnel and community leaders; (3) the development of a GIS-integrated elderly care model with community participation; and (4) the implementation and evaluation of the model's effectiveness on 142 elderly participants (71 in the experimental group and 71 in the control group) over six months. The model, built on the ecological framework, included multi-level interventions targeting individual self-care of the elderly, training for families and caregivers, community-based geographic information system (GIS) data management, and organizational capacity building.

Key findings from Phase 2 indicated that several factors affect the quality of life among the elderly. These factors included the number of medications taken, levels of frailty, activities of daily living (ADL), age, cognitive function, fall risk, self-care knowledge and behaviors, and social support. The regression model explained 62.6% of the variance in quality of life (F=72.893, p

การเพิ่มขึ้นของประชากรผู้สูงอายุอย่างรวดเร็วเป็นความท้าทายที่สำคัญต่อการจัดการและการดูแลผู้สูงอายุในปัจจุบัน เพื่อให้ผู้สูงอายุมีคุณภาพชีวิตที่ดี การศึกษาวิจัยและพัฒนานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและประเมินรูปแบบการดูแลผู้สูงอายุโดยใช้เทคโนโลยีภูมิศาสตร์สารสนเทศ (GIS) ในจังหวัดบุรีรัมย์ ประเทศไทย การศึกษานี้ประกอบด้วย 4 ขั้นตอน ได้แก่ (1) การทบทวนวรรณกรรมที่เกี่ยวกับการดูแลผู้สูงอายุระยะยาวและการประยุกต์ใช้ GIS; (2) การประเมินสถานการณ์การดูแลผู้สูงอายุในจังหวัดบุรีรัมย์ผ่านวิธีการเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ โดยมีผู้สูงอายุจำนวน 400 คน และบุคลากรทางการแพทย์และผู้นำชุมชน 15 คน; (3) การพัฒนารูปแบบการดูแลผู้สูงอายุที่ใช้ GIS โดยมีการมีส่วนร่วมจากชุมชน; และ (4) การนำรูปแบบดังกล่าวไปใช้และประเมินประสิทธิภาพของรูปแบบในการดูแลผู้สูงอายุในกลุ่มตัวอย่างจำนวน 142 คน (71 คนในกลุ่มทดลอง และ 71 คนในกลุ่มควบคุม) ในระยะเวลา 6 เดือน รูปแบบที่พัฒนาขึ้นนั้นใช้กรอบแนวคิดชีวนิเวศวิทยา (Ecological Framework) ซึ่งประกอบด้วยการจัดกระทำหลายระดับที่มุ่งเน้นไปที่การดูแลตนเองของผู้สูงอายุ การฝึกอบรมสำหรับครอบครัวและผู้ดูแล การจัดการข้อมูล GIS ในระดับชุมชน และการเสริมสร้างความสามารถขององค์กร

ผลการศึกษาจากขั้นตอนที่ 2 แสดงให้เห็นว่า ปัจจัยหลายประการมีผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ ซึ่งรวมถึงจำนวนยาที่ใช้ ระดับความเปราะบาง กิจกรรมในการทำกิจวัตรประจำวัน (ADL) อายุ ความสามารถทางการคิด ความเสี่ยงจากการหกล้ม ความรู้และพฤติกรรมในการดูแลตนเอง และการสนับสนุนทางสังคม โมเดลการถดถอยสามารถอธิบายความแปรปรวนของคุณภาพชีวิตได้ ร้อยละ 62.6 (F=72.893, p