Risk Assessment of Microplastics in Surface Water for Seasonal Variation and Land Use: A Case Study of Mun River, Ubon Ratchathani Province, Thailand

Abstract

Microplastics in surface water sources have become a significant environmental problem affecting ecosystems and human health, particularly in major rivers that play crucial roles in community livelihoods, agricultural activities, and natural conservation systems. This study aims to assess surface water quality and the water quality index, evaluate the distribution and morphological characteristics of microplastics, and assess the risk of microplastics in the Mun River across different seasons and land use areas. Surface water sampling was conducted at 9 stations along the Mun River in Ubon Ratchathani Province, covering 3 land use areas: urban areas, agricultural areas, and natural areas across 3 seasons: winter, summer, and rainy season. Water quality was analyzed using 11 physical, chemical, and biological parameters: Temperature, pH, Electrical Conductivity, Total Dissolved Solids, Total Suspended Solids, Turbidity, Dissolved Oxygen, Biochemical Oxygen Demand (BOD), Ammonia-Nitrogen (NH₃-N), Total Coliform Bacteria, and Fecal Coliform Bacteria. Microplastic samples in surface water were collected using an Albatross Mask AM-6 device. The quantity and morphological characteristics (shape, color, size) of microplastics were measured and analyzed using infrared microscopy. Microplastic polymer types were confirmed using a Fourier Transform Infrared Micro-Spectrometer (FTIR). Microplastic polymer risk was assessed using the Pollution Hazard Index (PHI), and ecological risk from microplastic pollution was evaluated using the Pollution Load Index (PLI).

The results revealed that the surface water quality of the Mun River met the standards for all 11 parameters according to National Environment Board Announcement No. 8 (1994), which classified the river as Type 2 for natural areas, Type 3 for agricultural areas, and Type 4 for urban areas. Water Quality Index (WQI) assessment revealed that winter had the highest surface water quality index, followed by summer and the rainy season, respectively. The decrease in surface water quality index during the rainy season was caused by runoff washing various substances from the surrounding soil into the Mun River, resulting in higher amounts of total coliform and fecal coliform bacteria compared to other seasons. When compared by land use areas, natural areas had the highest surface water quality index, followed by agricultural areas and urban areas, respectively, demonstrating the relationship between surface water quality index and land use. Natural areas had minimal surrounding activities, unlike community and agricultural areas. Community area Station 2 (Seri Prachatippatai Bridge, Mueang Ubon Ratchathani District) was in the urban area of Ubon Ratchathani and Warin Chamrap District, with various activities discharging wastewater into the Mun River, including residential areas, markets, and treated wastewater discharge from Ubon Ratchathani Municipality, resulting in the lowest surface water quality index. However, the surface water quality index of the Mun River was generally in good to excellent categories, indicating that the water in the Mun River has good quality and can be utilized for various purposes appropriate to each area.

The distribution and morphological characteristics of microplastics in the Mun River according to different seasons and land use areas showed that microplastic quantities in the Mun River were highest during the rainy season, followed by summer and winter, respectively. During the rainy season, microplastic average amounts ranged from 18.50±4.65 to 28.59±2.41 particles/m³. The primary cause was rainwater runoff from contaminated soil, which carried microplastics into the Mun River, including airborne microplastics that could attach to raindrops and fall into surface water sources. Regarding microplastic quantities in different land-use areas, the quantities tended to increase from urban areas to agricultural areas and then to natural areas. Station 9 (Mun River Bridge or Pak Mun Bridge, Khong Chiam District, Ubon Ratchathani Province), which was the last station of the Mun River before flowing into the Mekong River, had the highest microplastic quantity, averaging 29.56±8.92 particles/m³. The high microplastic quantity found in this area may result from accumulation from the Mun River's source through various activities from each area, including tributary streams flowing into the Mun River, or influence from the Mekong River with high microplastic quantities entering during periods when the Mekong River water level was higher than the Mun River. Morphological characteristics regarding microplastic shapes showed that fragment-shaped microplastics were most abundant across all seasons and land use areas, followed by fiber-shaped, granule-shaped, and pellet or cylindrical shapes, respectively. Microplastic shapes can indicate their sources. In urban areas, fiber-shaped microplastics originating from synthetic textiles, washing clothes, or synthetic fiber products were found, reflecting sources of household activity. Fragment shapes resulted from the degradation and fragmentation of large plastics. Morphological characteristics regarding microplastic colors showed red microplastics were most abundant, followed by blue, in all sampling stations. The colors of microplastics found may originate from the degradation of synthetic fibers and household plastic products or materials used in agriculture, fisheries, food and beverage packaging, and plastic bags distributed throughout all areas. Morphological characteristics regarding microplastic sizes showed microplastics sized 0.51-1.00 mm were most abundant at all sampling stations. Small microplastics tend to be found more than large ones due to continuous microplastic degradation processes in water sources. Regarding microplastic polymer types, Polypropylene (PP) and Polyethylene Terephthalate (PET) were the main polymers found across all seasons. Some microplastic polymers were found only in specific seasons, such as Thermoplastic Elastomer (TPE) and Styrene-based thermoplastic elastomer (TPS) found only in the rainy season, and Polyurethane (PU) found only in winter. Regarding the relationship between microplastic polymers and land use areas, the types of microplastic polymers found in community and agricultural areas corresponded with microplastic sources. The main polymers found in urban areas included Polyethylene Terephthalate (PET), Polypropylene (PP), Polyamide (PA), and Polyethylene (PE), originating from water bottles and various beverages, as well as fibers from clothing and textiles, including food packaging and packaging films. Microplastic polymer types found in agricultural areas include Polyethylene (PE), Polypropylene (PP), and Polyamide (PA), originating from fertilizers containing plastic polymers as components, plastic mulch, animal feed bags, seed packaging bags, fertilizer bags, including ropes, nets, and various agricultural equipment. Microplastic polymer types found in natural areas showed no correspondence with surrounding land use sampling stations, evidenced by finding Polybutylene Terephthalate (PBT), a plastic used in electronic and automotive equipment, and Polyoxymethylene (POM), a plastic used in machinery parts, automotive industry components, electrical and electronic appliance parts, and medical equipment. Finding these microplastic polymers in natural areas indicates that they are dispersed from other areas that flow into these areas.

Microplastic polymer risk assessment using the pollution hazard index (PHI) across different seasons revealed that summer had a higher hazard risk from microplastic polymers than winter and the rainy season, respectively. When compared by land use areas, natural areas had higher microplastic polymer risk levels than agricultural and urban areas. The main cause was finding Polyoxymethylene (POM) microplastic polymer contamination in the Mun River, which has high polymer toxicity values, indicating that finding Polyoxymethylene (POM) in water sources results in high-risk levels of microplastic polymer hazard in that area. Studies on hazard risk impacts from microplastic polymers on human health found that high pollution hazard index (PHI) values in water sources may be dangerous to communities using Mun River water for consumption, agriculture, and other activities, including microplastics contaminated in the Mun River could indicate contamination of hazardous chemicals and pathogens, increasing health risks to the population. Ecological risk assessment from microplastic pollution using the pollution load index (PLI) as an indicator for assessing pollution contamination levels in the environment across different seasons and land use areas showed that most sampling stations had PLI values at Risk Level I (low risk), except community area Station 1 (Ban Wang Yang Community, Warin Chamrap District, Ubon Ratchathani Province) had risk at Level 2 (moderate risk). The risk level of microplastic polymer PLI has not yet reached levels that would severely impact the Mun River ecosystem currently. The detection of microplastics in all areas and seasons reveals the distribution of microplastics, influenced by environmental factors and human activities, which contribute to microplastic contamination in the Mun River.

The study results indicate that the Mun River is contaminated with widespread microplastics across all areas and seasons. Although overall risk levels are not yet at severe levels, continuous monitoring and surveillance are essential to prevent potential future impacts. This study provides important baseline information for formulating water resource management policies in the Mun River and controlling plastic pollution in Thailand's major rivers.

ไมโครพลาสติกในแหล่งน้ำผิวดินกลายเป็นปัญหาสิ่งแวดล้อมที่สำคัญและส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศและสุขภาพมนุษย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแม่น้ำสายหลักที่มีบทบาทสำคัญต่อการดำรงชีวิตของชุมชน กิจกรรมทางการเกษตร และระบบอนุรักษ์ธรรมชาติ การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินคุณภาพน้ำผิวดินและดัชนีคุณภาพน้ำ ประเมินการกระจายตัวและลักษณะสัณฐานวิทยาของไมโครพลาสติก และประเมินความเสี่ยงของไมโครพลาสติกในแม่น้ำมูลตามฤดูกาลและพื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดินที่แตกต่างกัน การเก็บตัวอย่างน้ำผิวดินดำเนินการใน 9 สถานีตามลำน้ำมูล จังหวัดอุบลราชธานี ครอบคลุม 3 พื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดิน ประกอบด้วย พื้นที่ชุมชน พื้นที่เกษตร และพื้นที่อนุรักษ์ ใน 3 ฤดูกาล คือ ฤดูหนาว ฤดูร้อน และฤดูฝน วิเคราะห์คุณภาพน้ำด้วยพารามิเตอร์ทางกายภาพ เคมี และชีวภาพ จำนวน 11 พารามิเตอร์ ประกอบด้วย อุณหภูมิ (Temperature), ความเป็นกรด-ด่าง (pH), การนำไฟฟ้า (Electrical Conductivity), ของแข็งละลายน้ำ (Total Dissolved Solid), ของแข็งแขวนลอย (Total Suspended Solid), ความขุ่น (Turbidity), ออกซิเจนละลาย (Dissolved Oxygen), บีโอดี (Biochemical Oxygen Demand), แอมโมเนีย-ไนโตรเจน (NH₃-N), เชื้อโคลิฟอร์มแบคทีเรียทั้งหมด (Total Coliform Bacteria) และ เชื้อฟีคัลโคลิฟอร์มแบคทีเรีย (Fecal Coliform Bacteria) เก็บตัวอย่างไมโครพลาสติกในน้ำผิวดินด้วยเครื่อง Albatross Mask AM-6 ตรวจวัดปริมาณและวิเคราะห์ลักษณะสัณฐานวิทยา (รูปร่าง สี ขนาด) ของไมโครพลาสติกด้วยกล้องจุลทรรศน์อินฟราเรด ยืนยันชนิดพอลิเมอร์ไมโครพลาสติกด้วยเครื่องฟูเรียร์ทรานส์ฟอร์ม อินฟราเรดสเปคโทรไมโครสโคป (Fourier Transform Infrared Micro-Spectrometer; FTIR) ประเมินความเสี่ยงพอลิเมอร์ของไมโครพลาสติกโดยใช้ดัชนีความเป็นอันตรายจากมลพิษ (Pollution Hazard Index; PHI) และประเมินความเสี่ยงทางนิเวศวิทยาจากมลพิษไมโคร พลาสติกโดยใช้ดัชนีภาระมลพิษ (Pollution Load Index; PLI)

ผลการศึกษาพบว่า คุณภาพน้ำผิวดินของแม่น้ำมูลทั้งหมด 11 พารามิเตอร์ มีค่าอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานคุณภาพของน้ำในแหล่งน้ำผิวดินตามประกาศคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ ฉบับที่ 8 (พ.ศ. 2537) โดยแบ่งเป็นประเภทที่ 2 สำหรับพื้นที่อนุรักษ์ ประเภทที่ 3 สำหรับพื้นที่เกษตร และประเภทที่ 4 สำหรับพื้นที่ชุมชน การประเมินดัชนีคุณภาพน้ำผิวดิน (Water Quality Index; WQI) พบว่า ฤดูหนาวมีดัชนีคุณภาพน้ำผิวดินสูงที่สุด รองลงมาคือฤดูร้อนและฤดูฝน ตามลำดับ การลดลงของดัชนีคุณภาพน้ำผิวดินในฤดูฝนเกิดจากการชะล้างสิ่งต่างๆ จากพื้นดินโดยรอบลงสู่แม่น้ำมูล ส่งผลให้เชื้อโคลิฟอร์มแบคทีเรียทั้งหมดและเชื้อฟีคัลโคลิฟอร์มแบคทีเรียในปริมาณที่มากกว่า ในฤดูอื่นๆ เมื่อเปรียบเทียบตามพื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดิน พบว่าพื้นที่อนุรักษ์มีค่าดัชนีคุณภาพน้ำผิวดินสูงที่สุด รองลงมาเป็นพื้นที่เกษตรและพื้นที่ชุมชน ตามลำดับ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างดัชนีคุณภาพน้ำผิวดินกับการใช้ประโยชน์ที่ดิน โดยพื้นที่อนุรักษ์มีกิจกรรมโดยรอบพื้นที่เพียงเล็กน้อย ซึ่งแตกต่างจากพื้นที่ชุมชนและพื้นที่เกษตร พื้นที่ชุมชนสถานีที่ 2 สะพานเสรีประชาธิปไตย อำเภอเมืองอุบลราชธานี เป็นจุดที่อยู่ในเขตชุมชนเมืองอุบลราชธานีและอำเภอ วารินชำราบ มีหลายกิจกรรมที่มีการระบายน้ำทิ้งลงสู่แม่น้ำมูล เช่น พื้นที่อยู่อาศัย ตลาด รวมถึงการปล่อยน้ำเสียจากระบบบำบัดน้ำเสียของเทศบาลนครอุบลราชธานีลงสู่แม่น้ำมูล ส่งผลให้มีดัชนีคุณภาพน้ำผิวดินต่ำที่สุด อย่างไรก็ตาม ดัชนีคุณภาพน้ำผิวดินของแม่น้ำมูลโดยส่วนใหญ่อยู่ในเกณฑ์ดีและดีมาก แสดงให้เห็นว่าน้ำในแม่น้ำมูลมีคุณภาพดีและสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้หลากหลายตามความเหมาะสมในแต่ละพื้นที่

การกระจายตัวและลักษณะสัณฐานวิทยาของไมโครพลาสติกในแม่น้ำมูล ตามฤดูกาลและพื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดินที่ต่างกัน พบว่า ปริมาณไมโครพลาสติก ในแม่น้ำมูลในฤดูฝนมีปริมาณไมโครพลาสติกสูงที่สุด รองลงมาคือฤดูร้อนและฤดูหนาว ตามลำดับ โดยในฤดูฝนมีปริมาณไมโครพลาสติกเฉลี่ยอยู่ในช่วง 18.50±4.65 ถึง 28.59±2.41 ชิ้น/ลูกบาศก์เมตร สาเหตุหลักเกิดจากการชะล้างของน้ำฝนจากพื้นดินที่มีการปนเปื้อนของ ไมโครพลาสติกลงสู่แม่น้ำมูล รวมถึงไมโครพลาสติกที่สามารถลอยอยู่ในบรรยากาศและเกาะติดกับหยดน้ำฝนตกลงสู่แหล่งน้ำผิวดิน สำหรับปริมาณไมโครพลาสติกในพื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดินต่างกัน พบว่าปริมาณไมโครพลาสติกมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นจากพื้นที่ชุมชน พื้นที่เกษตร และพื้นที่อนุรักษ์ ตามลำดับ โดยสถานีที่ 9 สะพานข้ามแม่น้ำมูลหรือสะพานปากมูล อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งเป็นสถานีสุดท้ายของแม่น้ำมูลก่อนไหลลงสู่แม่น้ำโขง มีปริมาณไมโครพลาสติกสูงที่สุด เฉลี่ย 29.56±8.92 ชิ้น/ลูกบาศก์เมตร การที่พบปริมาณไมโครพลาสติกสูงในบริเวณนี้อาจเกิดจากการสะสมจากบริเวณจุดกำเนิดของแม่น้ำมูลผ่านกิจกรรมต่างๆ จากแต่ละพื้นที่ รวมทั้งจากลำน้ำสาขาที่ไหลรวมมาสู่แม่น้ำมูล หรืออิทธิพลจากการหนุนของแม่น้ำโขงที่มีปริมาณไมโครพลาสติกสูงเข้ามาในช่วงที่แม่น้ำโขงมีระดับน้ำสูงกว่าแม่น้ำมูล ลักษณะสัณฐานวิทยาด้านรูปร่างของไมโครพลาสติก พบว่าไมโครพลาสติกรูปร่างชิ้นส่วนไร้รูปแบบ (Fragment) มากที่สุด ในทุกฤดูกาลและทุกพื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดิน รองลงมาคือรูปร่างเส้นใย (Fiber) รูปร่างชิ้นกลม (Granule) และรูปแท่งหรือทรงกระบอก (Pellet) ตามลำดับ รูปร่างของไมโครพลาสติกสามารถบ่งชี้ถึงแหล่งกำเนิดได้ โดยในพื้นที่ชุมชนพบไมโครพลาสติกรูปร่างเส้นใยซึ่งมาจากสิ่งทอสังเคราะห์ การซักล้างเสื้อผ้าหรือผลิตภัณฑ์จากเส้นใยสังเคราะห์ สะท้อนให้เห็นถึงแหล่งกำเนิดจากกิจกรรมในครัวเรือน ส่วนรูปร่างชิ้นส่วนไร้รูปแบบเกิดจากการเสื่อมสภาพและแตกหักของพลาสติกขนาดใหญ่ ลักษณะสัณฐานวิทยาด้านสีของไมโครพลาสติก พบไมโครพลาสติกสีแดงมากที่สุด รองลงมาเป็นสีน้ำเงิน ในทุกสถานีเก็บตัวอย่าง สีของไมโครพลาสติกที่พบอาจมาจากการย่อยสลายของเส้นใยสังเคราะห์และผลิตภัณฑ์พลาสติกในครัวเรือนหรือวัสดุที่ใช้ในการเกษตร การประมง บรรจุภัณฑ์อาหาร เครื่องดื่ม และถุงพลาสติกที่กระจายอยู่ทั่วไปในทุกพื้นที่ ลักษณะสัณฐานวิทยาด้านขนาดของไมโครพลาสติก พบไมโครพลาสติกขนาด 0.51-1.00 มิลลิเมตร มากที่สุดในทุกสถานีเก็บตัวอย่าง ซึ่งไมโครพลาสติกขนาดเล็กมีแนวโน้มที่จะพบได้มากกว่าไมโครพลาสติกขนาดใหญ่ เนื่องจากกระบวนการย่อยสลายของไมโครพลาสติกเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในแหล่งน้ำ สำหรับชนิดพอลิเมอร์ไมโครพลาสติก พบ Polypropylene (PP) และ Polyethylene Terephthalate (PET) เป็นพอลิเมอร์หลักที่พบในทุกฤดูกาล มีพอลิเมอร์ไมโครพลาสติกบางชนิดพบเฉพาะในบางฤดูกาล เช่น Thermoplastic Elastomer (TPE) และ Styrene based thermoplastic elastomer (TPS) ที่พบเฉพาะในฤดูฝน และ Polyurethane (PU) พบเฉพาะในฤดูหนาว ในส่วนของความสัมพันธ์ของพอลิเมอร์ ไมโครพลาสติกกับพื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดิน พบว่าชนิดของพอลิเมอร์ไมโครพลาสติกที่พบในพื้นที่ชุมชนและพื้นที่เกษตรมีความสอดคล้องกับแหล่งกำเนิดไมโครพลาสติก โดยพอลิเมอร์หลักที่พบในพื้นที่ชุมชน ได้แก่ Polyethylene Terephthalate (PET), Polypropylene (PP), Polyamide (PA) และ Polyethylene (PE) ซึ่งมาจากขวดน้ำและเครื่องดื่มต่างๆ เส้นใยจากเสื้อผ้าและสิ่งทอ รวมถึงบรรจุภัณฑ์อาหารและฟิล์มสำหรับบรรจุภัณฑ์ ส่วนชนิดของพอลิเมอร์ไมโครพลาสติกที่พบในพื้นที่เกษตร ได้แก่ Polyethylene (PE) Polypropylene (PP) และ Polyamide (PA) มาจากปุ๋ยที่ใช้ในพื้นที่ซึ่งมีพอลิเมอร์ของพลาสติกเป็นองค์ประกอบ พลาสติกคลุมดิน ถุงอาหารสัตว์ ถุงสำหรับบรรจุเมล็ดพืช ถุงปุ๋ย รวมถึงเชือก แหอวน และอุปกรณ์การเกษตรต่างๆ สำหรับชนิดของพอลิเมอร์ ไมโครพลาสติกที่พบในพื้นที่อนุรักษ์ พบว่าไม่มีความสอดคล้องกับพื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดินโดยรอบสถานีเก็บตัวอย่าง จะเห็นได้จากการพบพอลิเมอร์ Polybutylene Terephthalate (PBT) ซึ่งเป็นพลาสติกที่ใช้ในอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และยานยนต์ และ Polyoxymethylene (POM) ซึ่งเป็นพลาสติกที่ใช้ในชิ้นส่วนเครื่องจักร ชิ้นส่วนในอุตสาหกรรมยานยนต์ ชิ้นส่วนในเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ อุปกรณ์ทางการแพทย์ การพบพอลิเมอร์ไมโครพลาสติกเหล่านี้ในพื้นที่อนุรักษ์แสดงให้เห็นถึงการแพร่กระจายมาจากพื้นที่อื่นไหลมาสู่พื้นที่อนุรักษ์

การประเมินความเสี่ยงพอลิเมอร์ของไมโครพลาสติกโดยใช้ดัชนีความอันตรายจากมลพิษ (Pollution Hazard Index; PHI) ในฤดูกาลที่ต่างกัน พบว่าฤดูร้อนมีความเสี่ยงอันตรายจากพอลิเมอร์ไมโครพลาสติกสูงกว่าฤดูหนาวและฤดูฝน ตามลำดับ เมื่อเปรียบเทียบตามพื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดิน พบว่าพื้นที่อนุรักษ์มีระดับความเสี่ยงของพอลิเมอร์ไมโครพลาสติกสูงกว่าพื้นที่เกษตรและพื้นที่ชุมชน สาเหตุหลักเกิดจากการพบพอลิเมอร์ไมโครพลาสติก Polyoxymethylene (POM) ปนเปื้อนในแม่น้ำมูล ซึ่งมีค่าความเป็นพิษของพอลิเมอร์สูง แสดงให้เห็นว่าหากมีการพบ Polyoxymethylene (POM) ในแหล่งน้ำจะส่งผลให้บริเวณนั้นมีความเสี่ยงอันตรายจากพอลิเมอร์ ไมโครพลาสติกในระดับเสี่ยงสูง การศึกษาผลกระทบความเสี่ยงอันตรายจากพอลิเมอร์ไมโครพลาสติกต่อสุขภาพของมนุษย์ พบว่า ค่า Pollution Hazard Index (PHI) ที่สูงในแหล่งน้ำอาจเป็นอันตรายต่อชุมชนที่ใช้น้ำจากแม่น้ำมูลเพื่อการบริโภค การเกษตร และกิจกรรมอื่นๆ รวมถึงไมโครพลาสติกที่ปนเปื้อนในแม่น้ำมูลอาจบ่งบอกถึงการปนเปื้อนของสารเคมีอันตรายและเชื้อโรค ซึ่งเพิ่มความเสี่ยงต่อสุขภาพของประชาชน สำหรับการประเมินความเสี่ยงทางนิเวศวิทยาที่เกิดจากมลพิษของ ไมโครพลาสติกโดยใช้ดัชนีภาระมลพิษ (Pollution Load Index; PLI) เป็นตัวชี้วัดในการประเมินระดับการปนเปื้อนของสารมลพิษในสิ่งแวดล้อม ตามฤดูกาลและพื้นที่การใช้ประโยชน์ที่ดินที่ต่างกัน พบว่าสถานีเก็บตัวอย่างส่วนใหญ่มีค่าดัชนีภาระมลพิษ (PLI) อยู่ในระดับความเสี่ยง I (เสี่ยงต่ำ) ยกเว้นพื้นที่ชุมชนสถานีที่ 1 ชุมชนบ้านวังยาง อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี มีความเสี่ยงอยู่ในระดับที่ 2 (เสี่ยงปานกลาง) ซึ่งระดับความเสี่ยงของดัชนีภาระมลพิษ (PLI) ของพอลิเมอร์ ไมโครพลาสติกยังไม่ถึงระดับที่จะส่งผลกระทบรุนแรงต่อระบบนิเวศของแม่น้ำมูล ในปัจจุบันการตรวจพบไมโครพลาสติกในทุกพื้นที่และทุกฤดูกาลแสดงให้เห็นถึงการกระจายตัวของไมโครพลาสติกจากปัจจัยทางสิ่งแวดล้อมและกิจกรรมของมนุษย์ที่ส่งผลต่อการปนเปื้อนไมโครพลาสติกในแม่น้ำมูล

ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่าแม่น้ำมูลมีการปนเปื้อนไมโครพลาสติกอย่างแพร่หลายในทุกพื้นที่และทุกฤดูกาล แม้ว่าระดับความเสี่ยงโดยรวมยังไม่อยู่ในระดับที่ร้ายแรง แต่จำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องมีการติดตามและเฝ้าระวังอย่างต่อเนื่องเพื่อป้องกันผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต การศึกษานี้ให้ข้อมูลพื้นฐานที่มีความสำคัญสำหรับการกำหนดนโยบายการจัดการทรัพยากรน้ำในแม่น้ำมูลและการควบคุมมลพิษจากพลาสติกในแม่น้ำสายหลักของประเทศไทย