Public signs in Pakse City Champasak Province, Laos: A study of Linguistic landscapes

Abstract

This article aims to study language use and writing styles on public signs in Pakse City, Champasak Province, Lao People's Democratic Republic, based on the concept of linguistic landscape by Landry and Bourhis (1997). The study analyzes 858 public signs, including both permanent and temporary signs created by governmental and private sectors. The findings reveal the use of eight languages, with Lao being the most frequently used, accounting for 56.17%. Regarding language occurrence patterns, four types were identified, with bilingual signs being the most common at 57.23%. In terms of writing styles, three styles were found, with the most prevalent being partial translation or transliteration of certain texts, accounting for 47.34%. As for the functions of language, it was found that the languages on public signs serve both informational and symbolic functions. The study highlights the significant role of the Lao language as the national language essential for communication within the area, while other languages play roles in tourism and commerce. Additionally, the results reflect the implementation of language policies that promote the use of the Lao language alongside foreign languages in appropriate contexts. The linguistic landscape of Pakse City thus reflects the coexistence of diverse languages and cultures and demonstrates language use that aligns with language policy and approaches to managing linguistic and cultural diversity in the area.

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการใช้ภาษาและรูปแบบการเขียนบนป้ายสาธารณะในนครปากเซแขวงจำปาสัก สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ตามแนวคิดภูมิทัศน์ภาษาของ Landry & Bourhis (1997) โดยวิเคราะห์จากป้ายสาธารณะทั้งที่เป็นป้ายถาวรและชั่วคราวที่ภาครัฐและเอกชนทำขึ้น จำนวน 858 ป้าย ผลการศึกษาด้านการใช้ภาษา จำนวน 8 ภาษา โดยพบภาษาลาวมากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 56.17 การปรากฏของภาษา พบจำนวน 4 รูปแบบ โดยพบป้ายที่ใช้สองภาษามากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 57.23 ด้านรูปแบบการเขียน พบจำนวน 3 รูปแบบ โดยพบรูปแบบการถอดข้อความภาษาด้วยการแปลหรือทับศัพท์ข้อความบางข้อความมากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 47.34 และด้านหน้าที่ของภาษา พบว่าภาษาบนป้ายสาธารณะทำหน้าที่ให้ข้อมูลความรู้และหน้าที่เชิงสัญลักษณ์ จากผลการศึกษาแสดงให้เห็นถึงบทบาทของภาษาลาวในฐานะภาษาประจำชาติที่มีความสำคัญต่อการสื่อสารในพื้นที่ ขณะที่ภาษาอื่น ๆ มีบทบาทในด้านการท่องเที่ยวและการค้า อีกทั้งยังสะท้อนถึงการดำเนินนโยบายภาษาในพื้นที่ ซึ่งมีการส่งเสริมการใช้ภาษาลาวควบคู่กับการใช้ภาษาต่างประเทศในบริบทที่เหมาะสม ภูมิทัศน์ภาษาในนครปากเซจึงสะท้อนถึงการอยู่ร่วมกันของภาษาและวัฒนธรรมที่หลากหลาย และยังเป็นแสดงให้เห็นถึงการใช้ภาษาที่สอดคล้องกับนโยบายภาษาและแนวทางการจัดการความหลากหลายทางภาษาและวัฒนธรรมในพื้นที่