Factors Related to Stages of Change in Physical Activity of People with Schizophrenia in Northeastern Thailand.

Abstract

Significance of study: Schizophrenia is a common chronic mental disorder requiring treatment and rehabilitation with antipsychotic drugs and psychosocial therapy. People with schizophrenia frequently experience relapse and often exhibit violent behaviors that cause societal stigmatization and prejudice. Physical activity has numerous benefits that improve many people's physical, mental, and emotional health. The promotion of physical activity in people with schizophrenia by changing their behaviors may increase their well-being. Understanding the stages of change to promote physical activity in this population is beneficial using the Transtheoretical model (TTM).

Objective: To examine the factors related to the stages of change in physical activity of people with schizophrenia.

Population and Sample: People with schizophrenia at three psychiatric hospital outpatient clinics for follow-up in northeastern Thailand.

Methodology: This study used a descriptive correlational research design. After being screened for severity of symptoms using the Brief Psychiatric Rating Scale (BPRS), 380 people with schizophrenia completed a demographic data questionnaire, the Physical Activity Stages Algorithm, the Physical Activity Decisional Balance Questionnaire, the Physical Activity Processes of Change Questionnaire, the Physical Activity Self-Efficacy Questionnaire, and the Internalized Stigma of Mental Illness Scale. The data were analyzed using descriptive statistics, and relationships between the summed scores of measures were evaluated using Pearson's correlation coefficients.

Results: The stages of change in physical activity were significantly related to decisional balance (pros) in perceived advantages of physical activity (r = .13; p < .01) and the processes of change (r = .20; p < .01), particularly the behavioral process of change (r = .30; p < .01). In contrast, the stages of change in physical activity were not significantly related to decisional balance (cons) in perceived disadvantages (r = .05; p = .33), the cognitive or experiential processes in process of change (r = .06; p = .27), self-efficacy (r = .08; p = .14), and internalized stigma of mental illness (r = .08; p = .13).

Summary: To enhance physical activity in people with schizophrenia, it may more beneficial to reinforce the advantages of physical activity rather than dwelling on disadvantages or making complicated arguments to persuade. Future studies should consider longitudinal research and more complex statistical analyses.

ปัญหาการวิจัย : โรคจิตเภทเป็นความผิดปกติทางจิตเรื้อรังที่พบได้มากที่สุด ซึ่งจำเป็นต้องได้รับการบำบัดรักษาและฟื้นฟูสมรรถภาพโดยการใช้ยาต้านอาการทางจิตควบคู่กันไปกับการบำบัดทางจิตสังคม ผู้ป่วยโรคจิตเภทมักจะมีอาการกำเริบบ่อยครั้งโดยส่วนใหญ่จะแสดงออกมาในลักษณะของการมีพฤติกรรมรุนแรงที่ทำให้สังคมเกิดการตีตราหรือมีอคติต่อผู้ป่วยได้ การส่งเสริมให้บุคคลประกอบกิจกรรมทางกายนับว่ามีประโยชน์อย่างมากโดยเป็นการช่วยฟื้นฟูสมรรถภาพทั้งทางด้านร่างกาย จิตใจ และอารมณ์ของบุคคลเหล่านั้นให้ดีขึ้น การศึกษาวิจัยเพื่อทำความเข้าใจระดับขั้นของการประกอบกิจกรรมทางกายของผู้ป่วยจิตเภทภายใต้แนวคิดทฤษฎีการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของมนุษย์จึงนับว่าเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง

วัตถุประสงค์ :เพื่อศึกษาปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับระดับขั้นของการประกอบกิจกรรมทางกายของผู้ป่วยจิตเภท

ประชากรและกลุ่มตัวอย่าง : ผู้ป่วยโรคจิตเภทที่มารับบริการติดตามผลการรักษาที่คลินิกผู้ป่วยนอกโรงพยาบาลจิตเวช 3 แห่ง ในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย

ระเบียบวิธีวิจัยที่เลือกใช้ :การวิจัยเชิงพรรณนาแบบหาความสัมพันธ์ครั้งนี้ ผู้วิจัยเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างผู้ป่วยจิตเภทจำนวน 380 คน ที่ผ่านการคัดกรองด้วยแบบประเมินอาการทางจิต (brief psychiatric rating scale: BPRS) เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบประเมินข้อมูลทั่วไป แบบสอบถามระดับขั้นของการประกอบกิจกรรมทางกาย แบบสอบถามดุลยภาพการตัดสินใจ แบบสอบถามกระบวนการเปลี่ยนแปลง แบบสอบถามความเชื่ออำนาจในตน และแบบวัดการรับรู้ว่าถูกตีตราของการป่วยทางจิต ดำเนินการวิเคราะห์และนำเสนอข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา คือ ความถี่ ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และหาความสัมพันธ์ระหว่างคะแนนรวมของตัวแปรที่นำมาศึกษาโดยใช้สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน

ผลการวิจัย : ขั้นความพร้อมในการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม (r = .147**, P = .006) กระบวนการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม (Processes of change) (r= .332**, P= ‹.001) และการรับรู้ว่าตนเองถูกตีตราจากการมีภาวะเจ็บป่วยทางจิตของผู้ป่วยจิตเภท (r= .253**, P= .000) มีความสัมพันธ์ในเชิงบวกกับการมีกิจกรรมทางกาย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในขณะที่ ความสมดุลในการตัดสินใจเพื่อปรับเปลี่ยนพฤติกรรม (r = -.143**, P = .007) การรับรู้สมรรถนะแห่งตน (r= -.242**, P= ‹.001) มีความสัมพันธ์ในเชิงลบกับการมีกิจกรรมทางกาย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ

ผลการวิจัย : ระดับขั้นของการประกอบกิจกรรมทางกายมีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับดุลยภาพการตัดสินใจด้านการเห็นข้อดี (r = .13; p < .01) และกระบวนการเปลี่ยนแปลง (r = .20; p < .01) โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้านกระบวนการเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรม (r = .30; p < .01) ในทางตรงกันข้าม ระดับขั้นของการประกอบกิจกรรมทางกายไม่มีความสัมพันธ์กับดุลยภาพการตัดสินใจด้านการเห็นข้อเสีย (r = .05; p = .33) กระบวนการเปลี่ยนแปลงด้านการใช้ความรู้สึกนึกคิดหรือประสบการณ์ (r = .06; p = .27) ความเชื่ออำนาจในตน (r = .08; p = .14) และการรับรู้ว่าถูกตีตราของการป่วยทางจิต (r = .08; p = .13)

สรุป : การส่งเสริมกิจกรรมทางกายโดยเน้นย้ำถึงข้อดีของการประกอบกิจกรรมทางกายในผู้ป่วยโรคจิตเภทอาจเป็นประโยชน์มากกว่าการมุ่งเน้นไปที่การมองข้อเสียหรือการโน้มน้าวใจด้วยกระบวนการคิดที่ซับซ้อน ซึ่งอาจจะไม่เหมาะสมกับศักยภาพของผู้ป่วยจิตเภท การศึกษาวิจัยในอนาคตควรพิจารณาทำวิจัยโดยการติดตามในระยะยาวและการวิเคราะห์ด้วยการใช้สถิติขั้นสูง