The efficacy and safety of GLP-1 receptor agonists for weight loss in overweight/obesity persons with or without type 2 diabetes : A systematic review and network meta-analysis

Abstract

Importance: Several GLP-1 agonists have been internationally approved for weight loss, but data on their comparative effectiveness are limited.

Objective: To compare weight loss and tolerability among different dosage forms and doses of GLP-1 agonists for overweight and obese individuals.

Data Sources: PubMed, Embase, Scopus, Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL), and trial registries such were searched from inception to March 31, 2024.

Study Selection: Randomized clinical trials investigating the effects of all forms and doses of GLP-1 agonists among overweight and obese participants with or without diabetes were included.

Data Extraction and Synthesis: Two authors independently screened and extracted data following PRISMA 2020 guidelines. Pairwise and network meta-analyses with a random-effects model were performed across measurement intervals of 12-24 weeks, >24-52 weeks, and >52 weeks. Agent rankings were assessed using SUCRA probabilities, and evidence quality was evaluated using GRADE criteria.

Main Outcomes and Measures: Proportions of patients with at least 5% and 10% weight loss, magnitude of weight decrease, and adverse events.

Results : A total of 120 RCTs with 56,124 patients (mean age, 50 years; mean baseline body weight, 94.44 kg; mean baseline body mass index, 33.60 kg/m2) were included. When used over 24-52 weeks, people on tirzepatide_SC had the highest chance (RR) of achieving at least 5% weight loss (RR, 7.20; 95% CI, 4.12-12.60; SUCRA, 92.8%), followed by Semaglutide_SC (RR, 4.80; 95% 95% CI, 3.07-7.51; SUCRA, 86.5%) and oral semaglutide (RR, 3.04; 95% CI, 1.83-5.04; SUCRA, 86.0%) when compared to placebo. . These agents also showed significant benefits in achieving at least 10% weight loss, at both over 24-52 weeks and beyond, although their effect at 12-24 weeks was unclear. The benefits of oral and subcutaneous GLP-1 agonists were comparable. Serious adverse events were similar to placebo, but the incidence of nausea and vomiting was [KK4] significantly higher compared to placebo. In a subgroup analysis ,when considering only patients with type 2 diabetes, the results showed that Tirzepatide remains the most effective GLP-1 agonist for weight loss (RR 7.17, 95% CI: 4.38, 11.73) compared to placebo in over 24 to 52 weeks. For percentage body weight loss in both type 2 diabetes patients and non-diabetic patients during the 24-52 week period, Tirzepatide was found to achieve greater weight loss than other GLP-1 agonists (MD -9.55, 95% CI: -10.90, -8.20) compared to placebo in the type 2 diabetes group.

Conclusions and Relevance: Among overweight or obese adults with or without diabetes, Tirzepatide_SC and Semaglutide (both subcutaneous and oral) are well-tolerated and significantly effective in achieving at least 5% and 10% weight loss when used over 24 weeks.

GLP-1 agonists เป็นยาเบาหวานที่มีการศึกษารองรับว่าสามารถลดน้ำหนักตัวได้ และมียาในกลุ่ม GLP-1 agonists หลายชนิดที่ได้รับอนุมัติให้ใช้ในการลดน้ำหนักตัว แต่การศึกษาที่เปรียบเทียบประสิทธิภาพและความปลอดภัยในการลดน้ำหนักตัวของยาในกลุ่มนี้ในกลุ่มผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่2 และผู้ที่น้ำหนักตัวเกินที่ไม่ได้มีโรคเบาหวานยังมีจำกัด การศึกษานี้จึงได้มีการศึกษาโดยวิธีการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบและวิเคราะห์อภิมานเครือข่าย โดยมีวัตถุประสงค์ของการศึกษาเพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพการลดน้ำหนักและความปลอดภัยของการยา GLP-1 agonists ที่มีในท้องตลาดทุกรูปแบบ ในกลุ่มผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 และกลุ่มผู้ที่มีน้ำหนักตัวเกินหรือโรคอ้วนโดยไม่ได้เป็นเบาหวาน

โดยวิธีการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบและวิเคราะห์อภิมานเครือข่ายนี้รวบรวมข้อมูลจากการศึกษาแบบการทดลองแบบสุ่มที่มีกลุ่มควบคุม (Randomized controlled trials ; RCT) จากฐานข้อมูล PubMed, Embase, Scopus, Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงวันที่ 31 มีนาคม 2024 ที่ศึกษาผลของรูปแบบและขนาดต่าง ๆ ของ GLP-1 agonists ในผู้เข้าร่วมที่มีภาวะน้ำหนักเกินหรือโรคอ้วน ทั้งที่เป็นและไม่เป็นเบาหวาน และทำการสกัดและวิเคราะห์ข้อมูลโดยผู้วิจัยสองคนได้คัดกรองและสกัดข้อมูลอย่างอิสระตามแนวทาง PRISMA 2020 และทำการวิเคราะห์อภิมานเครือข่ายโดยโปรแกรมทางสถิติโดยใช้แบบจำลองแบบสุ่ม (random-effects model)โดยแบ่งช่วงเวลาในการวิเคราะห์เป็น 12-24 สัปดาห์, มากกว่า 24 ถึง 52 สัปดาห์ และ มากกว่า 52 สัปดาห์ การจัดอันดับประสิทธิภาพและความปลอดภัยใช้ความน่าจะเป็น SUCRA และประเมินคุณภาพหลักฐานโดยใช้เกณฑ์ GRADE โดยผลลัพธ์หลักคือ สัดส่วนของผู้ป่วยที่ลดน้ำหนักได้อย่างน้อย ร้อยละ 5 และ ร้อยละ 10 ,ร้อยละของการลดน้ำหนัก และเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์

ผลลัพธ์: จากการรวมการศึกษาจำนวน 120 ฉบับที่ศึกษาในผู้ป่วย 56,124 คน (อายุเฉลี่ย 50 ปี; น้ำหนักตัวเฉลี่ยเริ่มต้น 94.44 กก.; ดัชนีมวลกายเฉลี่ยเริ่มต้น 33.60 กก./ม²) ในช่วง >24-52 สัปดาห์ พบว่าผู้ที่ใช้ Tirzepatide มีสัดส่วน(RR) สูงสุดของผู้ที่ลดน้ำหนักได้อย่างน้อย 5% (RR, 7.20; 95% CI, 4.12-12.60; SUCRA, 92.8%) รองลงมาคือ Semaglutide ชนิดฉีดเข้าใต้ผิวหนัง (SC) (RR, 4.80; 95% CI, 3.07-7.51; SUCRA, 86.5%) และ Semaglutide ชนิดรับประทาน (RR, 3.04; 95% CI, 1.83-5.04; SUCRA, 86.0%) เมื่อเปรียบเทียบกับยาหลอก และยาเหล่านี้ยังแสดงผลดีในการลดน้ำหนักอย่างน้อย 10% ทั้งในช่วงหลังจาก 24 สัปดาห์ แต่ผลในช่วง 12-24 สัปดาห์การลดน้ำหนักของยาในกลุ่ม GLP-1 agonists ยังไม่ชัดเจนเมื่อเทียบกับยาหลอก สำหรับเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์พบว่าเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์ที่รุนแรงของยา GLP-1 agonists ไม่แตกต่างกับยาหลอก แต่มีอัตราการเกิดอาการคลื่นไส้และอาเจียนที่สูงกว่า เมื่อพิจารณาเฉพาะผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 พบว่า Tirzepatide ยังคงเป็น GLP-1 agonist ที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการลดน้ำหนัก (RR 7.17, 95% CI: 4.38, 11.73) เมื่อเทียบกับยาหลอกในช่วง 24-52 สัปดาห์ และสำหรับร้อยละของน้ำหนักตัวที่ลดลงทั้งในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 และผู้ที่ไม่เป็นเบาหวานในช่วงเวลาเดียวกัน Tirzepatide สามารถลดน้ำหนักได้มากกว่า GLP-1 agonists อื่น ๆ (MD -9.55, 95% CI: -10.90, -8.20) เมื่อเทียบกับยาหลอกในกลุ่มผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 โดยสรุปพบว่า ในผู้ใหญ่ที่มีภาวะน้ำหนักเกินหรือโรคอ้วน ทั้งที่เป็นและไม่เป็นเบาหวาน Tirzepatide และ Semaglutide (ทั้งชนิดฉีดใต้ผิวหนังและชนิดรับประทาน) มีประสิทธิภาพดีการลดน้ำหนักได้อย่างน้อย 5% และ 10% เมื่อใช้เป็นระยะเวลา 24 สัปดาห์ขึ้นไป เมื่อเทียบกับยาหลอกและ GLP-1 agonists อื่นๆ