The Efficacy of the Knowledge Management Program Combined on Household Waste Management of People in Krajai Subdistrict, Patio District, Yasothon Province

Abstract

This study aimed to examine the effects of a knowledge management program on household organic waste management among residents of Krajai Subdistrict, Patio District, Yasothon Province, using a quasi-experimental design. The study involved 78 participants, equally divided into an experimental group and a control group (39 each). The experimental group received an 8-week knowledge management program focused on organic waste management, while the control group continued to receive standard support services. Data were collected using questionnaires assessing knowledge and behavior related to organic waste management, as well as organic waste volume record forms. Statistical analyses included Paired Samples t-test and Independent Samples t-test with a significance level set at 0.05.

The results revealed no significant difference in knowledge scores between the two groups before the intervention (p = 0.869). However, after the intervention, the experimental group showed significantly higher scores in both knowledge and behavior compared to the control group (p < .001). Additionally, the experimental group achieved a 100% reduction in organic waste volume and a 100% increase in the use of household organic waste bins.

In conclusion, the knowledge management program effectively enhanced the knowledge, attitudes, and behaviors of community members regarding organic waste management. This led to the development of a more sustainable and systematic waste management approach that aligns with national environmental policy goals. The study recommends that local administrative organizations adopt and expand this program to other communities for broader and sustainable impact.

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการจัดการความรู้ต่อการจัดการมูลฝอยในครัวเรือนของประชาชนตำบลกระจาย อำเภอป่าติ้ว จังหวัดยโสธร โดยใช้รูปแบบการวิจัยกึ่งทดลอง (Quasi-experimental design) กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยประชาชน 78 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 39 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการจัดการความรู้เกี่ยวกับการจัดการมูลฝอยอินทรีย์เป็นเวลา 8 สัปดาห์ ขณะที่กลุ่มควบคุมได้รับการสนับสนุนการดำเนินงานตามปกติ เครื่องมือในการเก็บข้อมูลประกอบด้วยแบบสอบถามวัดความรู้และพฤติกรรมการจัดการมูลฝอยอินทรีย์ และแบบบันทึกปริมาณขยะอินทรีย์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ Paired Samples t-test และ Independent Samples t-test ที่ระดับนัยสำคัญ 0.05

ผลการศึกษาพบว่า ก่อนการทดลองทั้งสองกลุ่มมีคะแนนเฉลี่ยความรู้ไม่แตกต่างกันทางสถิติ (p = 0.869) แต่หลังการทดลอง กลุ่มทดลองมีคะแนนความรู้และพฤติกรรมการจัดการมูลฝอยอินทรีย์สูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001) นอกจากนี้ ยังพบว่ากลุ่มทดลองสามารถลดปริมาณมูลฝอยอินทรีย์ได้ร้อยละ 100 และมีการใช้ถังขยะเปียกในครัวเรือนเพิ่มขึ้น ร้อยละ 100

โดยสรุป ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่า โปรแกรมการจัดการความรู้สามารถยกระดับความรู้ เจตคติ และพฤติกรรมของประชาชนในการจัดการขยะอินทรีย์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ส่งผลให้เกิดรูปแบบการจัดการที่ยั่งยืนและสอดคล้องกับเป้าหมายเชิงนโยบายด้านสิ่งแวดล้อม ทั้งนี้ งานวิจัยยังมีข้อเสนอแนะให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นนำโปรแกรมนี้ไปประยุกต์ใช้ในระดับชุมชนอื่น เพื่อขยายผลในเชิงระบบและลดปริมาณขยะอินทรีย์ได้อย่างยั่งยืน